Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., ([...]) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], którym odmówiono wstrzymania czynności egzekucyjnych prowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie tytułu wykonawczego nr. [...] zmierzającego do wykonania obowiązku z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr. [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. do czasu rozpatrzenia przez organ nadzoru zażalenia R. S. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...].
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy oraz podkreślił, że nakaz rozbiórki wynikający z orzeczenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. może zostać zrealizowany. Z protokołu wizji w terenie z dnia 6 maja 2009 r. przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wynika bowiem, że rozbiórka muru oporowego może nastąpić bezpiecznie.
To samo dotyczy rozbiórki tarasu jak i robót budowlanych z tym związanych które nie stworzą zagrożenia katastrofą budowlaną.
Wszystko to oznacza, iż obowiązek nałożony w/w decyzją może być wykonany bez obaw o bezpieczeństwo.
Odnosząc się do treści opinii przedłożonej przez G. S. a dotyczącej ustalenia stanu technicznego budynku (autorstwa J. H. Ł.) organ stwierdził, iż jest ona sprzeczna z ustaleniami poczynionymi przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] podczas wizji w terenie w dniu 6 maja 2009 r.
Odwołał się przy tym do treści pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 27 lipca 2009 r., w którym organ ten stwierdził, iż opinia J.H. Ł. ma niewielką wartość dowodową z uwagi na fakt, że nie odnosi się do obecnego stanu technicznego obiektu i nie została oparta na inwentaryzacji stanu istniejącego. Poza tym autor opinii nie wykazał, że przyjęte przez niego tezy są prawdziwe.
Organ podkreślił nadto, że postanowienie wydane w I instancji było oparte o tryb przewidziany w art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.).
Przepis ten stanowi, że organy sprawujące nadzór mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać na czas określony czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ z zastrzeżeniem § 7. Wstrzymanie egzekucji zależy jednak od uznania organu nadzoru i ogranicza się do szczególnie uzasadnionych wypadków. Natomiast przez zwrot "uzasadnione przypadki" i "szczególnie uzasadnione przypadki" należy rozumieć takie okoliczności, które pozostają niezależne od zobowiązanego oraz na które nie ma on wpływu.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu organ odwoławczy wskazał, że stanowią one opis przebiegu realizacji obiektów budowlanych, a z przedstawionych przez skarżącą okoliczności nie wynika, ze zachodzi przesłanka uzasadniająca wstrzymanie czynności egzekucyjnych.
Postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżyła w całości G.S. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj:
- 1) art. 7,77 § 1 i 80 kpa przez bezkrytyczne podzielenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy niższej instancji na skutek dowolnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie co do ustaleń związanych z wykluczeniem zagrożenia katastrofą budowlaną w przypadku wykonania obowiązku związanego z rozbiórką tarasu murku oporowego oraz akceptację niedopuszczalnego dania pierwszeństwa dowodowi z oględzin dokonywanych przez organ administracyjny przed dowodem z opinii technicznej biegłego J. Ł. przy zupełnie bezzasadnym i nieobiektywnym przyjęciu, że opinia ta odnosi się do "stanu historycznego" i jako taka ma niewielką wartość dowodową, a także przy przyjęciu, że organy niższych instancji odniosły się do ustaleń zawartych w opinii biegłego J. Ł. podczas gdy w istocie powołały jedynie w sposób lakoniczny i gołosłowny uwagi krytyczne pod adresem tej opinii bez wymaganego uzasadnienia przyczyn sformułowania takich uwag krytycznych,
- 2) art. 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez uznanie, że w realiach niniejszej sprawy nie zaistniała przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku" przemawiająca za wstrzymaniem czynności egzekucyjnych w sprawie w sytuacji gdy z opinii biegłego J. Ł. wynika, że egzekucja obowiązku rozbiórki doprowadzić może do katastrofy budowlanej na całym obiekcie co wobec charakteru i rozmiaru możliwych do wystąpienia skutków wykonania obowiązku przemawiało za wstrzymaniem czynności egzekucyjnych w sprawie.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Artykuł 23 § 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) stanowi, że organy sprawujące nadzór nad egzekucją administracyjną mogą w szczególnie uzasadnionych przypadkach wstrzymać na czas określony czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ (z zastrzeżeniem § 7)
Ani w tym przepisie, ani w żadnym innym wyżej wymienionej ustawy ustawodawca nie określił jakiego rodzaju przypadki uznać należy za szczególnie uzasadnione, co oznacza iż ocenę w tej materii pozostawił organom orzekającym w konkretnych sprawach.
Art. 23 § 6 ustawy statuuje więc instytucję tzw. uznania administracyjnego, która w tym konkretnym przypadku wskazuje na to, że wstrzymanie egzekucji zależy od uznania organu. Owo uznanie nie oznacza jednak dowolności. Obowiązkiem organu jest więc należyte, przekonujące uzasadnienie powodów dla których w okolicznościach konkretnej sprawy uznał on, iż wstrzymanie egzekucji nie powinno mieć miejsca. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie takiego uzasadnienia brak. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podejmuje bowiem rzeczowej merytorycznej polemiki i oceny opinii technicznej rzeczoznawcy budowlanego J.H. Ł., który w swych wnioskach dotyczących tarasu i muru oporowego jest jednoznaczny, a zarazem kategoryczny. Stwierdza przecież, że ich rozebranie jest ze względów bezpieczeństwa nieuzasadnione (zob. str. 8 i 10 opinii)
Dla tych stwierdzeń nie może stanowić istotnej przeciwwagi gołosłowne stwierdzenie zawarte w protokole z wizji w terenie z dnia 6 maja 2005 r., z którego wynika, że jest akurat odwrotnie. Nie zmienia tu istoty rzeczy także to co zawarto w piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia 27 lipca 2009 r. Jego autor błędnie bowiem wskazuje, że opinia J. H. Ł. nie odnosi się do obecnego stanu technicznego obiektu. Wszystko to oznacza, iż sprawa w postępowaniu przed organami nie dojrzała do ostatecznego rozstrzygnięcia.
Przy jej ponownym rozpoznaniu należy rozważyć potrzebę dopuszczenia dowodu z opinii biegłego (najlepiej wpisanego na listę biegłych sądowych) który ustosunkuje się do opinii J.H. Ł. i oceni czy istotnie jest możliwa rozbiórka tarasu oraz muru oporowego bez naruszenia substancji budynku i bez wywołania zagrożenia katastrofą budowlaną.
Powyższy dowód należy poddać należytej analizie i ocenie. Wespół z innymi dowodami winien on stanowić podstawę orzekania w sprawie.
Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a oraz art. 200 p.p.s.a.