Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., [...]Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił R. S przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...].
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż wniosek o przywrócenie terminu zainteresowany uzasadnił tym, że w dniu kiedy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. doręczono przebywał na urlopie, z którego powrócił w dniu 2 września 2009 r. Przesyłkę odebrała jednak jego siostra E. W., która w tym czasie przebywała w jego domu.
O treści postanowienia i o tym, że w ogóle zostało nadesłane adresat dowiedział się dopiero w dniu 2 września 2009 r.
Następnie organ przytoczył treść art. 58 § 1 i 2 kpa i wskazał na konieczność uprawdopodobnienia przez zainteresowanego, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
W ocenie organu wnioskodawca nie uczynił zadość powyższemu obowiązkowi. Mimo, że doręczenie postanowienia nastąpiło w formie doręczenia zastępczego przesyłkę odebrała siostra wnioskodawcy, a zatem doręczenie to stosownie do art. 43 kpa jest skuteczne. Tenże przepis stanowi bowiem, że w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Poza tym wskazane przez wnioskodawcę okoliczności, że wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu nastąpiło bez jego winy gdyż przebywał na urlopie a o postanowieniu dowiedział się po powrocie z urlopu dopiero w dniu 2 września 2009 r., nie jest argumentacją, która usprawiedliwiałaby wniesienie zażalenia po terminie.
W ocenie organu wskazane przez wnioskodawcę (R. S.) okoliczności nie wypełniają więc przesłanek z art. 58 § 1 kpa.
Powyższe postanowienie zaskarżył w całości R. S. zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 43 kpa przez przyjęcie, że w ramach tzw. doręczenia zastępczego skutecznie doręczono skarżącemu postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] sierpnia 2009 r. podczas gdy postanowienie to odebrała E. W., która w chwili doręczenia przebywała akurat pod nieobecność skarżącego w jego miejscu zamieszkania lecz nie miała i nie ma statusu domownika.
Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wg. norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Istota problemu jaki wyłonił się w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy siostra skarżącego E. W., która pokwitowała odbiór przesyłki przeznaczonej dla skarżącego jest osobą wymienioną w art. 43 kpa. Przepis ten wymaga bowiem aby pismo zostało przyjęte za pokwitowaniem przez dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcę.
Z akt sprawy, w tym zwłaszcza z treści skargi wynika, że odbiorcą przesyłki była siostra skarżącego, która jednak nie zamieszkuje ani nie przebywa w miejscu zamieszkania skarżącego. Jak twierdzi skarżący akurat w dniu dostarczenia przesyłki tamże przebywała m.in. opiekując się domem.
Jeśli istotnie tak było to taki incydentalny krótkotrwały pobyt (np. przez jeden dzień) nie może przesądzić o tym, iż siostra skarżacego stała się domownikiem w rozumieniu art. 43 kpa. Sam fakt pokrewieństwa nie przesądza bowiem o możliwości zaliczenia do kręgu osób uprawnionych do odbioru przesyłki w postępowaniu administracyjnym.
Kodeks postępowania administracyjnego w art. 43 uprawnia doręczyciela do pozostawienia przesyłki dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy jeżeli te osoby podjęły się doręczenia adresatowi, przy czym pojęcie "domownika" wymaga wąskiego rozumienia.
Za domownika można więc uznać takie osoby, dla których mieszkanie adresata będzie centrum życiowej działalności, ośrodkiem osobistych i majątkowych spraw.
Szerokiemu rozumieniu tego pojęcia sprzeciwia się charakter przepisów kpa o doręczeniach. Oznacza to, iż krótkotrwałe przebywanie danej osoby w domu adresata np. w celu sprawdzenia zabezpieczeń przed kradzieżą nie może być uznane za przesądzające o statusie domownika, choćby osoba ta była jego dorosłym krewnym lub powinowatym.
Reasumując przyjąć należy, iż status domowników adresata pisma mają jego dorośli krewni i powinowaci ale tylko wówczas gdy zamieszkują z nim w jednym mieszkaniu lub domu (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt. III Sa/Lu 594/07-Lex nr 509788, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 grudnia 2007 r. sygn. akt. II SA/Łd 818/07-Lex nr 510921)
Okoliczność, o której wyżej mowa winna być przedmiotem ustaleń organu. W zależności od ich wyniku, a w konsekwencji uznania czy E. W. była dorosłym domownikiem skarżącego (w momencie odbioru przesyłki) czy też nie organ podejmie stosowne rozstrzygnięcie.
Powyższe oznacza, iż skarga była zasadna.
Podstawą wyroku Sądu jest przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a oraz art. 200 p.p.s.a.
JP