Uzasadnienie
S. Spółka Akcyjna w S. wywiodła skargę do tutejszego Sądu na Zarządzenie Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018r. w sprawie zmian w ewidencji zabytków Miasta [...] w części ujęcia w tej ewidencji Stadionu [...], adres W. ul. W. (załącznik do Zarządzenia, Część A, poz.38) i domaga się stwierdzenia nieważności Zarządzenia w całości w tym zakresie lub w części, w której Zarządzenie obejmuje działki nr ew. [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...].
Skarżąca spółka zarzuca organowi naruszenie art. 7 ust 1 pkt 9 i art. 31 w zw. z art. 11 a ust 3 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 22 ust 4 i 5 pkt 3 ustawy o ochronie zabytków i opiece na zabytkami.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Powyższy przepis ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi być więc istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania.
W ocenie Sądu, taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.
Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 2781/17 Naczelny Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Konstytucjonalnego pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego o następującej treści:" Czy art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2017 r. poz. 2187 ze zm.) w zakresie, w jakim ogranicza prawo własności nieruchomości poprzez dopuszczenie ujęcia nieruchomości jako zabytku nieruchomego w gminnej ewidencji zabytków, bez zapewnienia właścicielowi gwarancji ochrony prawnej przed dokonaniem takiego ograniczenia, jest zgodny z art. 64 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r. (Dz.U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175 ze zm.). Sprawa zawisła przed Trybunałem Konstytucyjnym pod sygnaturą P 12/18.
Z treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że zawieszenie postępowania z przyczyn określonych w tym przepisie ma charakter fakultatywny i zależy od uznania sądu, z tym, że (jak już powyżej wspomniano) rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Podnieść należy, że wpływ na wynik postępowania sądowego nie musi być rzeczywisty, może to być wpływ potencjalny. Dla zawieszenia postępowania nie jest konieczna identyczność (tożsamość) stanu faktycznego i stanu prawnego.
Z uwagi na tożsamość przedstawionego w pytaniu prawnym Naczelnego Sądu Adminmistracyjnego zagadnienia, w ocenie Sądu rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego będzie miało wpływ na wynik niniejszej sprawy.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2018r. poz.1302) orzekł jak w sentencji postanowienia.