Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2004r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. i S. R. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003r., znak [...], odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2001r., znak: [...], którą udzielono S. R. pozwolenia na użytkowanie zakładu krawieckiego mieszczącego się w przyziemiu budynku mieszkalnego przy ul. A. w [...], utrzymał w mocy w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003r.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, co następuje.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2003r., znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2001r., znak: [...], którą udzielono S. R. pozwolenia na użytkowanie zakładu krawieckiego mieszczącego się w przyziemiu budynku mieszkalnego przy ul. A. w [...].
Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozstrzygnięcie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest słuszne i należy je utrzymać w mocy.
Organ wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 59 ust 7 ustawy z 1994r. Prawo budowlane, stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jest wyłącznie inwestor. Oznacza to, iż skarżący nie posiadają statusu stron w przedmiotowej sprawie, a więc nie byli legitymowani do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.
Zdaniem organu podnoszony przez skarżących zarzut naruszenia art. 28 kpa nie może zostać uwzględniony. Przepis prawa materialnego, wprost bowiem określa, kto w sprawach dotyczących pozwoleń na użytkowanie posiada legitymację strony w rozumieniu powoływanego art. 28 kpa.
W skardze z dnia [...] marca 2004r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący J. i S. R. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Skarżący podnieśli, że powoływany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis art. 59 ust. 7 ustawy Prawo budowlane wszedł w życie z dniem 11 lipca 2003r. Sprawa dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w dniu [...] sierpnia 2001r. w świetle wówczas obowiązujących przepisów byli stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na użytkowanie a zatem w odniesieniu do nich "można mówić o prawie nabytym, którego nie może pozbawić nowelizacja przepisów prawa budowlanego".
Zdaniem skarżących Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wykazał się brakiem znajomości sprawy i przepisów prawa skoro określił skarżących jako lokatorów a im przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zdaniem Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa zaś w myśl przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zgodnie z przepisem art. 157 § 2 postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony (lub z urzędu).
Organ, zatem zobligowany był w pierwszej kolejności zbadać czy wniosek w przedmiocie wszczęcia postępowania nieważnościowego pochodzi od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony tj., osoby, która ma legitymację procesową w rozumieniu, art. 28 kpa. O tym czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola czy subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako "interes prawny".
Interes prawny wyraża się w możliwości zastosowania normy prawa administracyjnego, materialnego w konkretnej sytuacji konkretnego podmiotu prawa. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się, zatem do ustalenia związku o charakterze materialno-prawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegająca na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego.
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy należy wskazać, co następuje:
Skarżący we wniosku z dnia [...] października 2003r. wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2001r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie (szczegółowo wyżej opisanej).
Zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80 poz. 718 z 2003r.) w art. 59 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 106 poz. 1126 z późn. zm.) wprowadzono zmianę, dodano w tym przepisie ust. 7 w brzmieniu "stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor". Powyższa regulacja weszła w życie z dniem 11 sierpnia 2003r.
Zgodnie z przepisem art. 7 w/w ustawy o zmianie ustawy Prawo budowlane do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe z zastrzeżeniem ustępu 2 (regulującego postępowania dotyczące obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ).
Niniejsze postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji po myśli wniosek skarżących z dnia [...] października 2003r. wszczęte zostało, zatem po dniu wejścia w życie opisywanej wyżej regulacji prawnej.
Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organ administracyjny wszczyna w nowej sprawie. Konsekwencją rozpoznania przez organ nowej sprawy w stosunku do załatwionej kwestionowaną decyzją jest właściwe dla tej nowej sprawy ustalenie kręgu stron postępowania a zatem podmiotów, które wykażą swój interes prawny wynikający z możliwości zastosowania wobec nich normy prawa administracyjnego, materialnego.
W odniesieniu do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie wszczętego po dniu wejścia ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 80 poz. 718 z 2003r.) normą prawa materialnego, z którego można wywodzić swój interes prawny do bycia stroną tego postępowania jest przepis art. 51 ust 7 tej ustawy.
W świetle powyższych rozważań prawidłowo orzeczono o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej opisanej decyzji.
Na podstawie art. 157 § 3 kpa orzeka się o niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych wszczęcia postępowania nieważnościowego. Decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest wynikiem oceny zdolności do działania w sprawie osoby wnoszącej żądanie, legitymacji strony.
Organy dokonały prawidłowej oceny w wyżej wskazanym zakresie, bowiem skarżący nie mają przymiotu strony w rozumieniu art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane.
Na marginesie rozważań w niniejszej sprawie należy wskazać, że oczywisty jest zarzut skarżących, że nie są lokatorami jak określił ich organ skoro są członkami spółdzielni, którzy dysponują własnościowym prawem do lokalu.
Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).