Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, po rozpatrzeniu zażalenia M. W. - utrzymała w mocy postanowienie Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] lutego 2007 r., zwracające wnoszącemu podanie, ponieważ wniesiono je do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż M. W. pismem z dnia 30 sierpnia 2006 r., wystąpiła o nadanie tytułu rzeczoznawcy, o którym mowa w art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane.
Przepisy ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016) oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, a także przepisy ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r., o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 z późn. zm.) nie wskazują, jaki organ jest uprawniony do nadania tytułu rzeczoznawcy. Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 - 7 Prawa budowlanego odnoszą się do rzeczoznawcy budowlanego natomiast w art. 15 ust. 3 mowa jest jedynie o rzeczoznawcy. Poza tym przepis art. 15 ust. 3 nie wskazuje, jaki jest "właściwy organ samorządu zawodowego", który może również nadać tytuł rzeczoznawcy osobie, która nie spełnia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a i b art. 15 Prawa budowlanego, ale posiada szczególną wiedzę i doświadczenie w zakresie nieobjętym uprawnieniami budowlanymi.
Nadto organ wskazał, że przepis art. 8 pkt 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r., o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa i urbanistów określa zadania samorządów zawodowych do których należy w szczególności: nadawanie i pozbawianie uprawnień budowlanych w specjalnościach, o których mowa w art. 14 ust. 1 pkt. 1 - 5 Prawa budowlanego.
Przepis ten, zdaniem organu, odnosi się wyłącznie do rzeczoznawcy budowlanego i nie wskazuje organu właściwego do nadawania tytułu rzeczoznawcy.
Z tych względów, w ocenie organu należało zastosować normę art. 66 ust. 3 kpa i zwrócić podanie wnoszącemu.
Z rozstrzygnięciem powyższym nie zgodziła się M. W. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zdaniem skarżącej postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, gdyż z obowiązujących przepisów wynika właściwość organów samorządu zawodowego do załatwienia jej wniosku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r., - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm..) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] lutego 2007 r., zapadły z naruszeniem art. 66 ust. 3 kpa w związku z art. 15 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 36 i art. 8 pkt 4 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r., o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów.
Pismem z dnia 30 sierpnia 2006 r., M. W. wystąpiła do [...] Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej o nadanie tytułu rzeczoznawcy w zakresie: ochrona cieplna i ocena energetyczna budynków, zabezpieczenie budowli przeciw czynnikom biologicznym, zabezpieczenie przeciw korozji, materiały budowlane - własności i zastosowanie.
Wniosek powyższy został przesłany przy piśmie z dnia 2 października 2006 r., do Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej, która zaskarżonym postanowieniem działając na podstawie art. 66 § 3 kpa, zwróciła podanie, ponieważ wniesiono je do organu niewłaściwego, a właściwego organu nie można ustalić na podstawie danych podania.
Zgodnie z brzmieniem art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane właściwy organ samorządu zawodowego może nadać tytuł rzeczoznawcy osobie, która nie spełnia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a i b, ale posiada szczególną wiedzę i doświadczenie w zakresie nieobjętym uprawnieniami budowlanymi.
Art. 15 ust. 1 cytowanej ustawy określa przesłanki jakie winna spełniać osoba ubiegająca się o tytuł rzeczoznawcy budowlanego, a ust. 2 tego przepisu wskazuje na właściwy organ samorządu zawodowego jako organ kompetentny do jego nadania. Wykładnie systemowe oraz celowościowe, poprzez użycie w ust. 3 słów "może również" wskazuje na organ (ten sam, o którym mowa w ust.
- 2) właściwy do nadania tytułu rzeczoznawcy.
Brak również w ocenie Sądu przesłanek do różnicowania pojęć "rzeczoznawca budowlany" o którym mowa w ust. 1 art. 15 i "rzeczoznawca" wymienionego przez ustawodawcę w ust. 3 pod względem właściwości organu decydującego o jego nadaniu.
Art. 36 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów określa zadania Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Katalog tych zadań, poprzez określenie "w szczególności" (art. 36 ust.
1) nie jest zamknięty. Analiza powyższego przepisu nie pozwala więc na kategoryczne stwierdzenie, iż organ ten nie jest właściwy do wydania decyzji o nadaniu tytułu rzeczoznawcy o którym mowa w art. 15 ust. 3 Prawa budowlanego. Do analogicznego wniosku prowadzi wykładnia systemowa art. 8 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r., w którym wyliczono przykładowo zadania samorządu zawodowego.
Należy w tym miejscu podkreślić, iż wykładnie celowościowe art. 15 Prawa budowlanego prowadzi do wniosku, iż najbardziej kompetentnym organem, posiadającym specjalistyczną wiedzę umożliwiającą weryfikację zasadności wniosku Skarżącej jest właśnie samorząd zawodowy inżynierów budownictwa.
Mając powyższe na uwadze należy podzielić zarzut skargi o błędnym zastosowaniu art. 66 ust. 3 kpa, a co za tym idzie naruszeniu art. 7 kpa nakładającym na organ obowiązek załatwienia wniosku po myśli strony, z uwzględnieniem jej słusznego interesu, bowiem wszelkie niejasności i niedopowiedzenia w powszechnie obowiązującym prawie nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony (vide wyrok NSA z 6 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 27/97).
Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 czerwca 1993 r., sygn. akt III ARN 33/93 z którego wynika, iż "w razie wątpliwości co dorozumienia konkretnego przepisu prawa, właściwe jest stosowanie takiej wykładni jaka najbardziej odpowiada zasadom wyrażonym w Konstytucji".
Należy więc uznać, iż zastosowana przez organ zawężająca wykładnia językowa zadania tego nie spełnia.
Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż organ do którego wniesiono podanie - [...] Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna - uznając się za niewłaściwy, zobowiązana była, zgodnie z art. 65 § 1 kpa, do przekazania sprawy do organu właściwego w drodze postanowienia.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.,- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie w pkt II i III wyroku znalazło oparcie w art. 152 i 200 cytowanej ustawy.