Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r., Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 126 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, odmówił wznowienia postępowania, z wniosku Zakładu [...] Sp. z o.o. z siedzibą we [...], w sprawie w której wydano postanowienie Wojewody [...] z dnia [...]listopada 2005 r., Nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...], którą wniesiono sprzeciw wobec zgłoszonego przez D. D. zamiaru wykonania określonych robót budowlanych, w M. przy ul. J..
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż w myśl regulacji zawartej w art. 126 kpa, wznowienie postępowania może mieć miejsce jedynie w odniesieniu do tych postanowień wydanych w toku postępowania administracyjnego, od których przysługuje zażalenie. Takim postanowieniem, w ocenie organu, nie jest postanowienie wydane na podstawie art. 134 kpa w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego, bowiem jest ono rozstrzygnięciem ostatecznym. Oznacza to, że brak jest podstawy prawnej do wzruszenia takiego postanowienia na podstawie przepisów art. 145 – 152 kpa.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Zakład[...]. z o.o. we [...], wnosząc o jego uchylenie w całości i wznowienie postępowania uwzględniając i rozpatrując jego odwołanie wniesione od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2005 r.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...]sierpnia 2006 r., znak: [...], utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] we [...] z dnia [...] lutego 2006r., podzielając całkowicie argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.
Skargę na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł. [...] Sp. z o.o. we [...], zarzucając zaskarżonemu postanowieniu błędną ocenę sytuacji w zakresie określenia przyczyn wniesienia po upływie przepisanego terminu odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...] W uzasadnieniu skarżąca Spółka przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego, ze wskazaniem w szczególności na okoliczności związane z przyczynami uchybienia terminu związanymi ze skierowaniem decyzji do niewłaściwej osoby.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] we [...] z dnia [...] lutego 2006 r., Nr [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie, w której wydano postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r., Nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., Nr [...], którą wniesiono sprzeciw wobec zgłoszonego przez D. D. zamiaru wykonania określonych robót budowlanych, w M. przy ul. J. Wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym decyzja ta zapadła, zostało dotknięte kwalifikowaną wadą wskazaną wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. oraz art. 145 a § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 126 k.p.a. do postanowień, od których służy zażalenie, stosuje się przepisy art. 145 -152 oraz art. 156 - 159.
Oznacza to, że postanowienia podlegają weryfikacji w trybie wznowienia postępowania, pod warunkiem, że przepisy prawa przyznają od nich prawo wniesienia zażalenia.
Postanowienie z dnia [...]listopada 2005 r. wydane przez Wojewodę [...], stwierdzające uchybienie do wniesienia środka odwoławczego (odwołania) jest postanowieniem ostatecznym w tej sprawie i nie przysługuje od niego zażalenie (art. 134 k.p.a.). Podlega ono jedynie, jako postanowienie wydane w administracyjnym postępowaniu odwoławczym i kończące to postępowanie, zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia środka odwoławczego nie podlega weryfikacji na drodze postępowania administracyjnego i to także w trybie postępowania nadzwyczajnego. Jakkolwiek bowiem do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, mają odpowiednie zastosowanie, w myśl art. 126 k.p.a., takie przepisy dotyczące decyzji administracyjnej, które m.in. regulują możliwość wznowienia postępowania zakończonego ostatecznym rozstrzygnięciem lub stwierdzenia nieważności takiego rozstrzygnięcia, to jednakże możliwość zastosowania tych nadzwyczajnych trybów wzruszania ostatecznych rozstrzygnięć organów administracyjnych ograniczona jest w zakresie postanowień jedynie do tych, od których przysługuje zażalenie, gdy tymczasem postanowienie wydane przez organ odwoławczy w trybie art. 134 k.p.a. do tych kategorii nie należy (por. tezę na str. 527 w: B. Adamiak i J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 3 - Wydawnictwo CH Beck, Warszawa 2000).
Postanowienie organu odwoławczego w sprawie stwierdzenia niedopuszczalności środka odwoławczego lub uchybienia terminu do jego wniesienia, wydane na podstawie art. 134, nie jest postanowieniem, na które przysługuje zażalenie, a zatem nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania w odniesieniu do tego rodzaju postanowień (zob. wyrok NSA OZ w Szczecinie z 8 marca 2001 r., SA/Sz 1723/99 - LexPolonica).
Oznacza to, że brak jest podstawy prawnej do wzruszenia takiego ostatecznego postanowienia na podstawie przepisów art. 145 - 152 k.p.a.
Tym samym należy uznać stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie za odpowiadające przepisom prawa.
Odnosząc się zaś do kwestii poruszanych przez skarżąca Spółkę, wskazać należy, że leżą one poza zakresem rozpatrywania niniejszej sprawy, mogły być one jedynie podnoszone w skardze do sądu administracyjnego na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.