Uzasadnienie
Skarżący pismem z dnia 31 lipca 2012 r. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2002 r., znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Stosownie do dyspozycji art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W przedmiotowej sprawie zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została wydana w I instancji decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) lipca 2002 r., znak (...).
Zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Natomiast przepis art. 107 § 1 k.p.a. stanowi, że składnikiem orzeczenia organu administracji jest pouczenie co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego.
W związku z powyższym w niniejszej sprawie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym organ prawidłowo pouczył skarżących w zaskarżonej decyzji.
Mając na względzie, iż skarżący nie wyczerpali trybu postępowania określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego, mimo zamieszczenia w decyzji prawidłowego pouczenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.