Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną [...] na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Sp. z o.o. S. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że kontrolowaną decyzją wniesiono sprzeciw w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W. Zdaniem organu zgłoszenie obejmuje wykonanie wolno stojącego urządzenia reklamowego posadowionego na fundamencie nieprzestawialnym, trwale związanego z gruntem, o czym przesądzają wymiary planowanego urządzenia i obecność fundamentu.
Organ uznał, że decyzja organu I instancji wnosząca sprzeciw do zgłoszonego zamiaru wykonania urządzenia reklamowego, była słuszna i zgodna z prawem.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej podniósł, że nie zgadza się z ustaleniem organu, iż objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem. Zdaniem skarżącego o tym czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje jego wielkość czy też gabaryty, stabilność i trwałość posadowienia, a jedynie sposób połączenia z gruntem.
Skarżący zakwestionował również ustalenie organu dotyczące nieprzestawnego fundamentu urządzenia – gdyż przedstawiony wraz ze zgłoszeniem projekt budowlany w sposób jednoznaczny przewiduje, że urządzenie reklamowe składa się z przestawnej prefabrykowanej podstawy, słupa nośnego oraz tablicy ekspozycyjnej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr. 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za zasadną.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] wydana [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamiaru instalacji tablicy reklamowej na działce nr ew. [...] przy ulicy [...] w W. Zdaniem składu orzekającego kontrolowana decyzja zapadła z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego.
Zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych (art. 30 Prawa budowlanego) jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego, w przebiegu którego właściwy organ powinien ustalić, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymaganiom określonym w przepisach prawa. W prowadzonym w tym zakresie postępowaniu wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia (w rozpatrywanej sprawie zgłoszenie sprzeciwu) powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego stosownie do zasad określonych w art. 7 i art. 77 kpa, a uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa.
Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd Administracyjny wydanej decyzji.
Należy przy tym podkreślić, że również istota administracyjnego postępowania odwoławczego polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie.
Zgodnie z art. 140 kpa, organ ten, jest tak samo jak organ I instancji związany przepisami art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Ma również możliwość na podstawie art. 136 kpa przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Kierując się powyższymi zasadami organ w rozpoznawanej sprawie powinien więc przede wszystkim ustalić charakter zamierzenia inwestycyjnego, a więc ocenić na podstawie złożonych przez inwestora (zgodnie z art. 30 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane) wraz ze zgłoszeniem informacji i dokumentów, charakter zgłoszonych robót. Jest to konieczne dla jednoznacznej oceny czy ich rodzaj i zakres wymaga pozwolenia na budowę czy też może być zaakceptowany w uproszczonym trybie zgłoszenia.
Dopiero bowiem ustalenie czy inwestycja jest budową określoną w art. 3 ust. 3 pkt 3 w/w ustawy czyli wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, realizacja której wymaga pozwolenia na budowę, czy też instalacją tablicy i urządzenia reklamowego o której mowa w art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy objętą zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 obowiązkiem zgłoszenia, pozwoli organowi na wydanie zgodnego z prawem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienie stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa.
Powyższych ustaleń organ winien dokonać na podstawie szczegółowej analizy przedstawionego projektu budowlanego wskazującego rodzaj i zakres robót niezbędnych dla zrealizowania zamierzonej inwestycji pamiętając, iż ustawodawca w 1997 r. zrezygnował z powiązania pojęcia instalacji polegającej na wykonaniu czynności montażowych w wyniku których powstaje urządzenie reklamowe które można umieścić w dowolnym miejscu bez wykonywania prac budowlanych w określonym miejscu, co spowodowało, że możliwa stała się instalacja tablicy reklamowej poza budynkiem.
Dokonując tej zmiany ustawodawca pozostawił pojęcie budowy (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego) definiując je jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu.
Z definicji tych wynika, że skoro budową jest wykonywanie obiektu w określonym miejscu, to za instalację należy uznać realizację takiego obiektu, który nie musi być wykonany w określonym miejscu, może być zdemontowany, zmontowany na nowo i ustawiony w dowolnym miejscu.
Dla dokonania prawidłowych ustaleń w w/w zakresie organ zobowiązany był zbadać załączony do zgłoszenia projekt budowlany tablicy reklamowej tak w części graficznej jak i opisowej.
Takiego badania zdaniem Sądu organ nie przeprowadził.
Znajdujący się w aktach projekt budowlany jest projektem powtarzalnym w którym podano, że może być zaadoptowany dla potrzeb skarżącej spółki.
Zaprojektowano w nim podstawę dla tablicy reklamowej z elementu prefabrykowanego, która może być ustawiona na podłożu betonowym, asfalcie lub bezpośrednio na gruncie – piaskach, piaskach gliniastych, żwirach o odpowiednim stopniu zagęszczenia. Przewidziano również, iż w przypadku zalegania w podłożu gruntów nienośnych należy wykonać podsypkę z pospółki lub piasku czy żwiru i zagęścić ją do odpowiedniego stopnia.
Wskazano więc w projekcie różne warianty dotyczące sposobu ustawienia przedmiotowego urządzenia na gruncie.
W związku z tym koniecznym było dokonanie ustaleń dla określenia czy dla realizacji inwestycji objętej zgłoszeniem konieczne będzie wykonanie w określonym miejscu prac budowlanych polegających na odpowiednim przygotowaniu podłoża, co oznaczałoby że inwestycja ta wymagałaby uzyskania pozwolenia na budowę.
Należy ponadto podnieść, że z art. 30 ustawy Prawo budowlane wynika wprost, że zgłoszeniem może być objęta konkretna inwestycja, planowana w ściśle określonym miejscu, ze wskazaniem rodzaju, zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych.
Projekt dołączony do zgłoszenia dokonanego przez skarżącą spółkę nie spełnia tych wymogów, a organ nie wykonał obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy i nie zażądał od inwestora uzupełnienia zgłoszenia we wskazanym wyżej zakresie.
Organ w ogóle nie ocenił przedstawionego przez zgłaszającego projektu co jest wadą nie pozwalającą sądowi na dokonanie oceny prawidłowości rozstrzygnięcia.
Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 1 października 2009 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1461/08 " dla przyjęcia czy dokonane zgłoszenie wyczerpuje dyspozycję art. 28 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego istotne znaczenie ma zakres prac poprzedzających wykonanie robót budowlanych polegających na montażu urządzenia reklamowego poprzez ustalenie czy planowane prace nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych dla realizacji których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę".
Powyższe ustalenia Sądu pozwalają na przyjęcie, że organ naruszył przepisy procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i w związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.