Uzasadnienie
M. W., M. W. i P. W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W skardze zawarli również wniosek o wymierzenie organom, w tym Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego grzywny za niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1835/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Skargę o wymierzenie grzywny należało odrzucić.
W pierwszej kolejności Sąd z urzędu bada dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), wniesienie po terminie (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6).
Dokonując w kontekście powyższego przepisu oceny skargi, w której skarżący domagają się wymierzenia organowi grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy wskazać, że przepis art. 154 § 1 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r., upoważniał stronę - w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności - do wniesienia skargi w tym przedmiocie i żądania wymierzenia temu organowi grzywny, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Z dniem 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), którą znowelizowano procedurę sądowoadministracyjną.
Na mocy art. 1 pkt 42 tej ustawy zmieniono treść art. 154 § 1 P.p.s.a., który aktualnie stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z powyższego przepisu wynika, że obecnie nie jest dopuszczalne wniesienie w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. skargi na niewykonanie wyroku uchylającego akt lub czynność lub stwierdzającego ich nieważność. Z dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, możliwość skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na niewykonanie wyroku została ograniczona wyłącznie do sytuacji, gdy skarga dotyczy wyroku uwzględniającego wcześniejszą skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Inaczej mówiąc, po dniu 15 sierpnia 2015 r. środkami dyscyplinowania administracji publicznej w załatwieniu sprawy jest skarga na bezczynność organu lub skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania.
Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego niewykonanie skarżący zarzucają GINB nie został jednak wydany po rozpoznaniu ani skargi na bezczynność ani na przewlekłe prowadzenie postępowania.
W konsekwencji niedopuszczalne jest wniesienie skargi na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. na niewykonanie powołanego przez skarżących wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 154 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.