Uzasadnienie
W dniu 18 czerwca 2010 r. do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek J. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z uwagi na okoliczność, że wnioskodawca na mocy postanowienia z 14 stycznia 2010 r. został zwolniony od obowiązku uiszczenia kosztów sadowych, a które to zwolnienie rozciąga się również na obecny etap postępowania, niniejszym postanowieniem rozpoznano tylko wniosek o ustanowienie adwokata.
Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż J. K. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną. Utrzymują się z renty i emerytury w łącznej wysokości 1810 zł. Posiadany majątek wnioskodawcy i żony obejmuje połowę domu o pow. 105 m2. Wnioskodawca wskazał, że jest osobą schorowaną posiadającą II grupę inwalidzką. Z tego względu koszty leczenia i rehabilitacji są wysokie.
W sprawie zważono, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową J. K. uznać należy, iż jest uzasadnionym przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wnioskodawca wykazał, że nie jest w stanie opłacić pełnomocnika z urzędu. Jest osobą schorowaną zakwalifikowaną do II grupy inwalidzkiej. Z tego względu koszty leczenia i rehabilitacji pochłaniają znaczną część dochodów. Dochód w rodzinie w przeliczeniu na jedną osobę wynosi 905 zł. W tej sytuacji uznano, że opłacenie zawodowego pełnomocnika we własnym zakresie mogłoby wpłynąć na pogorszenie się sytuacji życiowej (uszczerbek w utrzymaniu koniecznym).
W związku z powyższym orzeczono, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.