Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...][...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. S. pozwolenia na budowę zjazdów publicznych z drogi krajowej nr [...] (dz. nr [...]) w km 186 + 920,00 oraz 186 + 974,00 na stację paliw w miejscowości W. gm. W. W uzasadnieniu organ centralny wyjaśniając pojęcie strony z art. 28 kpa oraz interesu prawnego decydującego o legitymacji do żądania wszczęcia postępowania, wskazał, iż J. W. jak również B. Ł. i K. D. nie mogą wywodzić przymiotu strony z art. 28 ust. 2 prawa budowlanego bowiem nie są żadnym z podmiotów określonych tym przepisem. Działka skarżącego nr ewidencyjny [...] jak również działki [...] i [...] będące własnością pozostałych osób, nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji.
Fakt bezpośredniego sąsiedztwa działki nr [...] – jak stwierdził organ – nie przesądza o legitymacji procesowej J. W. do występowania w charakterze strony. Wobec braku przepisu prawa materialnego z którego wynikałoby posiadanie przez J. W. interesu prawnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody, uzasadnione było wydanie decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania nieważnościowego.
Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł zainteresowany właściciel sąsiedniej nieruchomości, zarzucając naruszenie art. 80, art. 7 i 8 kpa.
Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji J. W. podniósł, iż projekt budowy zjazdów publicznych z drogi krajowej nr [...] wprowadza bardzo poważne utrudnienia w ruchu dla działek nr [...],[...] i [...] usytuowanych wzdłuż dodatkowego pasa przewidzianego dla pojazdów skręcających w prawo do stacji paliw. Inwestor nie umieścił w projekcie zjazdów do powyższych działek, a zaplanowana nowa organizacja ruchu jest nie do przyjęcia dla właścicieli tych działek.
Zdaniem skarżącego bezpośrednie sąsiedztwo z przedmiotową inwestycją decydują o znajdowaniu się w obszarze oddziaływania a tym samym posiadaniu przymiotu strony.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U 153, poz. 1270) Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Skarga podlega uwzględnieniu.
Decyzję z którą nie zgadza się skarżący wydano w oparciu o przepis art. 157 § 2 kpa stanowiący, iż wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności może nastąpić na wniosek strony. Stosownie do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony jakim posługuje się art. 28 Kpa może być wyprowadzone tylko z administracyjnego prawa materialnego, tj. konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku prawnego. Podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 Kpa i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć.
Aby stosownie do powyższego ustalić, czy zainteresowany ma przymiot strony w tymże postępowaniu, organ administracji winien był rozważyć i wypowiedzieć się w zakresie argumentów podniesionych przez wnoszącego o stwierdzenie nieważności decyzji.
Jak wynika z akt administracyjnych J. W. we wniosku, a następnie w odwołaniu od decyzji organu nadzorczego I instancji podnosił, iż od początku budowy jest całkowicie uniemożliwiony dojazd do jego działki nr [...], położonej na odcinku długości dodatkowego pasa, że zjazd do tej działki i dwóch innych był wykonany w latach 1979 i 1980 przez G. a skarżący posiadał możliwość wyjazdu i wjazdu z drogi krajowej bez żadnych utrudnień, natomiast obecnie w projekcie przedmiotowej inwestycji, zjazd do jego działki nie został w ogóle wykazany, co stanowiło o wprowadzeniu w błąd organu orzekającego w sprawie.
Analizując zaskarżoną decyzję stwierdzić należy, że podnoszone przez skarżącego okoliczności nie zostały rozważone i brak odniesienia do nich w uzasadnieniu decyzji. Samo stwierdzenie jednym zdaniem, że działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, zaś fakt bezpośredniego sąsiedztwa z nieruchomością na której zaprojektowana została inwestycja nie przesądza o legitymacji procesowej, nie jest wystarczającym uzasadnieniem stanowiska zajętego w decyzji. Organ odwoławczy nie wypowiedział się w ogóle w kwestii zarzutów odwołania jak też argumentów zgłoszonych we wniosku o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę. Zbadanie podnoszonych kwestii uniemożliwienia obecnie dojazdu do działki skarżącego i poważnego utrudnienia ruchu dla działki [...] niewątpliwie pozwoliłoby organowi na staranne i wyczerpujące ustalenie legitymacji (bądź jej braku) po stronie skarżącego do występowania z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.
Brak odniesienia się do powyższej argumentacji skarżącego i ograniczenie się do stwierdzeń zawartych w trzech zdaniach, stanowi o nienależytym rozpatrzeniu sprawy przez organ odwoławczy obowiązujący do rozpoznania sprawy ponownie zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego i jest naruszeniem art. 7, 77 § 1 kpa a także art. 107 § 3 kpa.
Powyższe naruszenie przepisów proceduralnych jako mogące mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji w świetle art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270).
Przy orzekaniu zastosowano art. 152 i 200 powyżej ustawy.