Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2007r., nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. [...] S.A. od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007r., wnoszącej sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia budowy dwóch urządzeń reklamowych o wymiarach 5,28 x 2,62 m oraz urządzenia reklamowego o wymiarach 6,16 x 3,16 m w rejonie ul. W. i ul. B. na terenie działki nr ew. [...] obr. [...] w W. orzekł: "uchylam w części dotyczącej uzasadnienia decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007r., oraz na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 ze zm.) i utrzymuję sprzeciw w mocy".
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] wskazał, że w dniu 15 maja 2007 r. do Delegatury Biura Architektury i Planowania Przestrzennego w Dzielnicy B. wpłynęło pismo pełnomocnika A. [...] S.A. przy którym zgłosił listę 12 lokalizacji urządzeń reklamowych w różnych dzielnicach W. Zgłoszenie dotyczące przedmiotowych urządzeń reklamowych wpłynęło do Urzędu [...] w dniu [...] maja 2007 r.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007r., Prezydent [...] wniósł sprzeciw i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę w części zgłoszenia dot. dwóch urządzeń reklamowych o wymiarach 5,28 x 2,62 m uzasadniając, iż wykonanie w/w. urządzeń będzie powodować "zagrożenie ludzi lub mienia", natomiast w części uzasadnienia sprzeciwu dot. urządzenia reklamowego o wymiarach 6,16 x 3,16 m za podstawę prawną wskazano przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.
Po rozpoznaniu odwołania A. [...] S. A., Wojewoda [...] wskazał, na nieprawidłowość uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem organu drugiej instancji dokumentacja projektowa zgłoszonych urządzeń reklamowych jednoznacznie wskazują, że są to budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Realizacja zgłoszonych urządzeń posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Robót tych nie można uznać za instalowanie urządzenia reklamowego w rozumieniu przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego.
Ponadto Wojewoda [...] stwierdził, że jeżeli "zgłoszenie" dotyczy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, wbrew intencjom zgłaszającego, nie jest "zgłoszeniem" w rozumieniu przepisu art. 30 ust 1 Prawa budowlanego i nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisach Prawa budowlanego dla tej instytucji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł A. [...] S.A., dochodząc uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zarzucając naruszenie dyspozycji przepisu art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji, że organ I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnoszono w skardze.
Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, a podstawę rozstrzygnięcia stanowią okoliczności, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu.
Zgodnie z przepisem art.138 § 1 k.p.a., organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo umarza postępowanie odwoławcze. Ponadto zgodnie z § 2 w/w przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Zaskarżona w niniejszej sprawie, decyzja zapadła z naruszeniem przepisu art. 138 k.p.a. Dyspozycja tego przepisu nie zna bowiem rozstrzygnięcia polegającego na uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej uzasadnienia.
W ocenie Sądu powyższe naruszenie ma charakter rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Doktryna i orzecznictwo sądowo-administracyjne zgodnie przyjmują, że rażące naruszenie prawa, to oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej.
W niniejszej sprawie konieczne jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, bowiem została ona wydana wbrew dyspozycji ustanowionej w przepisie prawnym. Treść zaskarżonej decyzji stanowi zaprzeczenie stanu prawnego.
Przepis art. 138 k.p.a. jest jasny w swej treści, zatem rozstrzygnięcie podjęte przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie, które nie zostało przewidziane w katalogu ujętym w w/w przepisie, w sposób rażący narusza prawo.
Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Powyższa podstawa rozstrzygnięcia, zwalnia Sąd od badania merytorycznego, zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z przepisami prawa.
Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 2, art.152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.).