Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], działając na podstawie art 40 ustawy z dnia 24 października 1974r Prawo budowlane, wydał w dniu [...] kwietnia 2005r. decyzję nr [...], nakazującą H. i B. Z. zamurowanie otworów okiennych w ścianie budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...] w [...], wyznaczając termin do dnia [...] maja 2005r.
Po rozpatrzeniu odwołania B. i H. Z. – [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] uchylił powyższą decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji, prowadzone na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r Prawo budowlane.
W ocenie organu odwoławczego usunięcie nieprawidłowości w zakresie użytkowania ww. obiektu budowlanego możliwe jest po przeprowadzeniu postępowania w oparciu o obowiązujące przepisy art. 61-72 Prawa budowlanego z 1994r.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], decyzją z dnia [...] lutego 2006r., nr [...] - na podstawie art 66 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.) oraz art 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku M. G., - nakazał H. i B. Z. zamurować otwory okienne w ścianie budynku mieszkalnego usytuowanego przy ul. [...] w [...], w terminie do dnia [...] czerwca 2006r., dopuszczając zamurowanie pustakami szklanymi.
W uzasadnieniu organ podał, że po przeprowadzeniu wizji lokalnej w dniu [...] marca 2004r, a następnie oględzin w dniu [...] marca 2005r. na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w [...] oraz złożeniu wyjaśnień przez strony, ustalono, że w ścianie budynku mieszkalnego, od strony działki M. G., znajdują się dwa okna o wymiarach 1,50m. x 0,50m. w klatce schodowej, dwa okna o wymiarach 0,75 m x 0,90m w łazienkach oraz jedno okno o wymiarach 0,75m x 1.15m w kotłowni. Odległość pomiędzy budynkami Państwa G. i Z. wynosi 3,24m.
Wobec faktu, że H. i B. Z. nie posiadają jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej ww. budynku, jak również nie posiada jej Urząd Miasta i Gminy w [...], organ powiatowy, na podstawie gminnej "ewidencji ruchu budowlanego w gospodarce uspołecznionej" ustalił, że budynek na nazwisko H. Z., [...], ul [...]miał wydane w dniu [...] września 1983r. pozwolenie na 1 budowę nr [...], przekazanie budynku nastąpiło w czerwcu 1989 r., a usytuowanie na działce było zgodne z decyzją z dnia [...] sierpnia 1973r, znak: [...]
Powyższe ustalenia oznaczały, że zastosowanie w sprawie miało rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 03 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (tekst pierwotny Dz.U. z 1980r. Nr 17, poz. 62 ze zm.).
Organ stwierdził, że ustalona odległość 3, 24m między budynkami nie jest zgodna z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia.
Po rozpatrzeniu odwołania M. i H. Z. z dnia [...] marca 2006r, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r, nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zaprezentowane w decyzji pierwszoinstancyjnej.
W skardze na ww. decyzję M. i H. Z. wnieśli o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006r, podnosząc, że:
* jako podstawę rozstrzygnięcia organy powołały przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony
Środowiska z dnia 03 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki, podczas gdy w dacie wydania decyzji przez organ I instancji z dnia [...] lutego 2006r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690), zatem to ostatnie rozporządzenie winno mieć zastosowanie w sprawie;
* zgodnie § 330 dot. Przepisów przejściowych i końcowych ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r.< przepisów rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem jego wejścia w życie, została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę lub odrębna decyzja zatwierdzająca projekt budowlany. W ocenie skarżących, wobec wydania pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku w 1983r i przekazania do użytku w 1989rM zatem w czasie, kiedy przepisy będące podstawą decyzji wydanej w pierwszej instancji były uchylone, wyłączało dopuszczalność 2 jej wydania i prowadziło do konieczności jej uchylenia w całości, przez organ odwoławczy i umorzenia postępowania w pierwszej instancji, ze względu na jego bezprzedmiotowość. W związku z powyższym wydanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2006r. obarczone było wadą określoną w art. 156 §1 pkt 2 kpa.
- • zdaniem skarżących, uchylenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2005r. i umorzenie postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r Prawo budowlane - decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005r.- skutkowało zakończeniem postępowania w danej instancji w całości. Z tej przyczyny Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], wydając ponownie decyzję w dniu [...] lutego 2006r. - na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo Budowlane, działał z urzędu w postępowaniu, w którym wymagany jest wniosek strony.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Zdaniem Sądu, w rozstrzyganej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, zatem skarga nie mogła być uwzględniona.
Przepis art. 66 - ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 ze zm), będący podstawą prawną kontrolowanej decyzji, ma na celu utrzymywanie obiektów we właściwym stanie technicznym, przy czym za niewłaściwy stan techniczny, uważa się również niezgodność obiektu z przepisami techniczno - budowlanymi.
Wskazać należy, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis art. 66 ust. 1 ma charakter obligatoryjny. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, wymienionych w art. 66 ust 1 pkt 1-3, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz wręcz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (vide wyrok NSA z dnia 14 lipca 1998r, sygn. akt IV SA 1420/96 Lex nr 443224).
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, w szczególności wizji lokalnej z dnia [...] marca 2004r, a następnie oględzin z dnia [...] marca 2005r. przeprowadzonych na działce nr ew. [...]przy ul. [...] w [...] w ścianie budynku mieszkalnego będącego własnością skarżących, posadowionego w odległości 3,24 m od granicy z działką sąsiednią, znajdują się dwa okna o wymiarach 1,50m. x 0,50 m. w klatce schodowej, dwa okna o wymiarach 0,75m. x 0,90m. w łazienkach oraz jedno okno o wymiarach 0,75m. x 1,15m. w kotłowni. Natomiast na działce sąsiedniej, bezpośrednio w granicy usytuowany jest budynek mieszkalny.
Dla określenia jakie przepisy techniczno - budowlane miały zastosowanie w niniejszej sprawie, organ zobligowany był do ustalenia w jakim okresie powstał przedmiotowy budynek.
Z ustaleń poczynionych w gminnej "ewidencji ruchu budowlanego w gospodarce uspołecznionej", wynikało, że sporny obiekt został wzniesiony na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] września 1983r, a przekazanie budynku nastąpiło w czerwcu 1989r. Prawidłowo zatem organ powiatowy wskazał, że zastosowanie w niniejszej sprawie miało rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 03 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U. Nr 17, poz. 62 ze zm.).
Zgodnie z brzemieniem § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia, budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych oraz wolno stojące jednorodzinne domy mieszkalne o ścianach z materiałów niepalnych i o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych powinny być sytuowane w odległości co najmniej 4m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Natomiast w ustępie 2 § 12 wskazano, że przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce w odległości większej niż 4m od granicy działki, odległości określone w ust. 1 mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość między budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m.
W związku z powyższym, zasadnie organ oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie art. 66 Prawa budowlanego, bowiem usytuowanie budynku skarżących, ścianą z pięcioma otworami okiennymi w odległości 3,24 m od granicy z działką sąsiednią, pozostawało w sprzeczności z przepisem § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia.
Przy czym w sprawie nie mógł mieć również zastosowania ust 2 §12, ponieważ bezpośrednio w granicy, na działce sąsiedniej znajduje się budynek mieszkalny, zatem zachowanie co najmniej 8 m odległości między budynkami nie było możliwe.
Odnośnie zarzutu dotyczącego niezastosowania rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690) Sąd podnosi, że rozporządzenie to nie mogło mieć zastosowania w rozstrzyganej sprawie, a nawet gdyby miało, to i tak usytuowanie budynku skarżących nie odpowiada wymaganiom określonym w § 12 tego rozporządzenia.
Podnoszona w skardze okoliczność, że organ odwoławczy decyzją z dnia [...] listopada 2005r. uchylił i umorzył postępowanie pierwszoinstancyjne, prowadzone na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r Prawo budowlane, świadczy tylko o tym, że wolą organu było wyeliminowanie z obrotu prawnego postępowania prowadzonego w oparciu o nteobowiązujące przepisy. Nie oznacza to więc, że wniosek M. G. o wszczęcie postępowania w trybie nadzoru stał się bezprzedmiotowy. Umorzenie postępowania w powyższych okolicznościach należy uznać za wadliwe, bowiem zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej przy wydawaniu decyzji, nie może stanowić podstawy do umorzenia postępowania, jeżeli istnieje inna podstawa prawna do załatwienia tej sprawy. Wskazać jednak trzeba, że umorzenie to, pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.