Uzasadnienie
J. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Organ w odpowiedzi na skargę wskazał, że zaskarżona decyzja jest decyzją I instancyjną, od której przysługiwał stronie wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, a nie skarga do sądu administracyjnego. Organ wprawdzie wskazał, że zaskarżona decyzja zawierała błędne pouczenie, tj. o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a nie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jednakże naprawiając ten błąd zwrócił się w piśmie z dnia [...] września 2013 r. (znak: [...]) do skarżącej o wskazanie, czy złożona skarga ma być potraktowana jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, czy też zgodnie z literalnym brzmieniem pisma – jako skarga do sadu administracyjnego. Skarżąca wg oświadczenia organu nie wypowiedziała się w tej kwestii, stąd też organ potraktował pismo skarżącej z dnia 20 sierpnia 2013 r. jako skargę do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) zw. dalej Kpa, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Natomiast zgodnie z art. 127 Kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. W przypadku gdy organ wydający akt administracyjny nie ma nad sobą organu wyższego stopnia przysługuje wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy – zgodnie z art. 127 § 3 Kpa.
Art. 88 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz.1623 ze zm.) stanowi, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jest centralnym organem administracji rządowej w sprawach administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jest organem właściwym w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze postępowania administracyjnego, w zakresie wynikającym z przepisów prawa budowlanego.
Z powyższego unormowania wynika natomiast, że organ ten nie ma nad sobą w hierarchii administracyjnej organu wyższego stopnia. Oznacza to, że od decyzji wydanych przez ten organ służy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.
Wprawdzie w zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zawarł pouczenia o treści zgodniej z przepisem art. 127 § 3 Kpa, jednakże organ w piśmie z dnia [...] września 2013 r. (znak: [...]) zwrócił się do skarżącej o wskazanie, czy skarga złożona w niniejszej sprawie ma być potraktowana jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, czy też zgodnie z literalnym brzmieniem pisma – jako skarga do sadu administracyjnego. Skarżąca na ww. pismo nie odpowiedziała.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd odrzuca skargę jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Natomiast na podstawie art. 52 § 1 ww. ustawy skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. § 2 ww. przepisu wskazuje, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie, wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie.
Tym samym, wobec faktu, iż skarżąca nie wyczerpała toku instancji w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu powołanych na wstępie przepisów i złożyła skargę na decyzję I instancyjną, która nie rozstrzyga ostatecznie sprawy i nie kończy postępowania, nie mogła skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego. Skarga taka jest zatem niedopuszczalna z tego względu, że nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed organami administracji państwowej. Fakt ten przesądza o naruszeniu art. 52 § 1 ww. ustawy oraz o niedopuszczalności skargi w niniejszej sprawie.
Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.