Uzasadnienie
[...] WINB postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], znak: [...] na podstawie art. 61a Kodeksu Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) odmówił S. P. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w W. z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie sposobu użytkowania wiaty stalowej, zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości T. (sprostowanej postanowieniem PINB w W. z dnia [...].03.2011 r., znak: [...]).
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał w uzasadnieniu, że w wyroku z dnia 16 grudnia 2010 r. (sygn. akt II SAB/Kr 140/10), WSA w Krakowie zobowiązał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. do wydania w terminie jednego miesiąca aktu administracyjnego rozstrzygającego wniosek S. P. z dnia [...] czerwca 2010 r. niezależnie od prowadzonego postępowania z urzędu zakończonego wydaniem decyzji w dniu [...] lutego 2011 r. o umorzeniu postępowania.
W związku z powyższym wyrokiem, PINB w W. wydał w dniu [...] grudnia 2011 r. kolejną decyzję, którą również umorzył "postępowanie administracyjne w sprawie z wniosku S. P.z dnia [...] czerwca 2010 r. o wszczęcie postępowania w przedmiocie "samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiaty stalowej przez OSP T. zlokalizowanej na działce nr [...] w T. w związku z organizowaniem i przeprowadzaniem na jej terenie imprez rozrywkowych z bardzo głośną muzyką".
W dniu [...] października 2013 r. S. P. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w W. z dnia [...].02.2011r., znak: [...] sprostowanej postanowieniem z dnia [...].03.2011r., znak: [...] o umorzeniu postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiaty stalowej zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości T., jako wydanej bez jego udziału jako strony tego postępowania co zdaniem wnioskodawcy oznaczało że skarżona decyzja obarczona jest wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wyczerpującą dyspozycję przepisu art. 10 i 28 k.p.a.
W uzasadnieniu kwestionowanej przez S. P. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. wskazano, że decyzją z dnia [...] października 2006 r. PINB w W. zatwierdził projekt budowlany zamienny dla przedmiotowej wiaty stalowej, zaś decyzją z dnia [...] marca 2007 r. udzielono pozwolenia na jej użytkowanie. W związku z licznymi skargami przeprowadzono w dniu [...] sierpnia 2010 r. kontrolę obiektu, w wyniku której stwierdzono, że "wiata stalowa użytkowana jest jako obiekt magazynowo- składowy". W związku z powyższym PINB w W. nie znalazł podstaw do wszczęcia postępowania odnośnie przedmiotowej wiaty - w tym również odnośnie nielegalnej zmiany sposobu jej użytkowania. W dalszej części uzasadnienia PINB w W. powołał się na cytowany powyżej wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 grudnia 2010 roku i odniósł się do kręgu stron postępowania wskazując, że działka S. P. nie graniczy bezpośrednio z działką nr [...], na której zlokalizowana jest przedmiotowa wiata.
Pismem z dnia [...] maja 2011 r., PINB poinformował S. P., że przedmiotowa decyzja dotyczy umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiaty stalowej zlokalizowanej na działce [...] w T. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmawiając wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w odniesieniu do decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2011 r. przeprowadził postępowanie wyjaśniające i stwierdził, że S. P. jako współwłaściciel działki o nr [...] w miejscowości T., żądał wszczęcia postępowania w sprawie sposobu użytkowania wiaty stalowej która została wybudowana na działce o nr [...] stanowiącej własność Gminy T. Obie działki nie sąsiadują ze sobą, oddziela je działka o nr [...] będąca własnością Stowarzyszenia Ochotniczej Straży Pożarnej w T. Stwierdził również, że S. P. wcześniejszym pismem z dnia [...] maja 2012 r., żądał wyeliminowania innej decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], w trybie stwierdzenia nieważności dot. tego samego przedmiotu czyli samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiaty stalowej zlokalizowanej na działce [...] w T. W konsekwencji tego pisma [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał w dniu [...] lipca 2012 r, decyzję Nr [...], znak: [...], którą to odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w W. z dnia [...] grudnia 2011 r.
Ustalenia w powyższym zakresie stanowiły podstawę odmowy wszczęcia postępowania w odniesieniu do decyzji z dnia [...] lutego 2011 r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone z urzędu w sprawie sposobu użytkowania wiaty stalowej, zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości T. Po rozpatrzeniu zażalenia S. P. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2014 r., nr [...].
W uzasadnieniu organ zażaleniowy stwierdził, że S. P. nie wykazał, że sporny obiekt i sposób jego użytkowania wpływa na jego nieruchomość, jak i nie wskazał przepisu prawa, z którego wywodzi swój interes prawny do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w W. z dnia [...].02.2011 r. Przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma bowiem osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw.
W świetle powyższego organ stwierdził, że S. P. nie posiada interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji PINB w W. z dnia [...].02.2011 r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie sposobu użytkowania wiaty stalowej zlokalizowanej na dz. nr [...] w miejscowości T. S. P. wniósł skargę do Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.
Wskazał, ze przedmiot sprawy zlokalizowany jest na działce nr [...] w T. zabudowanej wiatą stalową i budynkiem zwanym "remizą strażacką", której właścicielem jest Urząd Gminy w T. Działkę skarżącego o nr [...] oddziela niezabudowana działka nr [...] będąca we władaniu OSP w T. Przedmiotowa wiata stalowa znajduje się w odległości 15 metrów (dokładny pomiar) od granicy działki skarżącego.
Podniósł, ze gdyby nawet teoretycznie przyjąć, iż skarżący nie wskazał przepisu prawa materialnego, z którego wywodzi swój interes prawny do wszczęcia niniejszego postępowania administracyjnego w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, to i tak to nie stanowiłoby przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania, bowiem obowiązujące regulacje prawne (zob. K.p.a.) nie nakładają na skarżącego dokonywania szczegółowych uzasadnień.
Skarżący powołał się na:
uzasadnienie wniosku z dnia [...] maja 2012r. złożonego do WINB w K. (2 strony) i dołączone do niego dowody;
pismo uzupełniające z dnia [...].08.2012r. złożone do GINB w W., w którym wskazano między innymi normę prawa materialnego z którego wynika interes prawny skarżącego (3 strony);
"załącznik 1" z dnia [...].08.2012r. do pisma z dnia [...].08.2012r., adresat - GINB w W.; Odpisy powyższych pism w załączeniu.
Zdaniem Skarżącego, samowolna zmiana sposobu użytkowanie wiaty stalowej wpływa negatywnie na własność skarżącego z uwagi na fakt nagminnego organizowania przez OSP w T. w porze nocy imprez rozrywkowych z głośną muzyką (...) pod wiatą stalową która winna być użytkowana jako obiekt magazynowy.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuję:
Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu, który mogły uzasadniać jej uchylenie. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 145 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej: P.p.s.a) sąd uchyla decyzję jedynie w sytuacji gdy stwierdzi:
- a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżone postanowienie została wydana w oparciu o art. 138§ 1 pkt. K.p.a., na mocy którego, organ utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie gdy dojdzie do przekonania, że orzeczenie to jest zgodne z prawem.
Na wstępie należy zauważyć, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. prowadził dwa postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiaty stalowej usytuowanej na działce [...] w miejscowości T. dla potrzeb działalności rozrywkowej(imprezy muzyczne) zamiast wyłącznie dla potrzeb związanych z działalnością przeciwpożarową. W wyniku prowadzonego z urzędu postępowania oraz dokonanych w nim ustaleń wydał decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. o umorzeniu postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku S. P. z dnia [...] czerwca 2010 r., wydał również decyzję kolejną decyzję w dniu [...] grudnia 2011 r. również o umorzeniu postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiaty stalowej usytuowanej na działce [...] w miejscowości T. S. P. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji PINB w W. z dnia [...].02.2011r., znak: [...] o umorzeniu postępowania prowadzonego z urzędu w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania wiaty stalowej zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości T., jako wydanej bez jego udziału jako strony tego postępowania co zdaniem wnioskodawcy oznaczało że skarżona decyzja obarczona jest wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wyczerpującą dyspozycję przepisu art. 10 i 28 k.p.a.
Oceniając zatem zasadność skargi S. P. i jego żądanie wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w odniesieniu do decyzji z dnia [...] lutego 2011 r. zauważyć należy,że Sąd kontroluje postanowienia organów wywołane wnioskiem S. P. o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...].02.2011 r., znak: [...], umarzającej postępowanie administracyjne prowadzone z urzędu w sprawie sposobu użytkowania wiaty stalowej, zlokalizowanej na działce nr [...] w miejscowości T. Postanowienia te zostały wydane po przeprowadzeniu innego postępowania nadzwyczajnego w odniesieniu do decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], rozstrzygającej wniosek strony z dnia [...] czerwca 2010r. dot. tej samej sprawy.
W konsekwencji tego wniosku [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wydał w dniu [...] lipca 2012 r, decyzję Nr [...], znak: [...], którą to odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB w W. z dnia [...] grudnia 2011 r.
Zatem prowadzenie kolejnego postępowania nadzwyczajnego i to w stosunku do postępowania prowadzonego z urzędu byłoby oczywiście niezasadne bowiem dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją. Wprawdzie zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu ale również zgodnie z art. 61a§ 1 gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Zauważyć przy tym należy, że podniesiony we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzut pominięcia wnioskodawcy jako strony postępowania nie mógł być skutecznie podniesiony jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji a co najwyżej jako przesłanka wznowienia postepowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. o ile wnioskodawca wykaże powiązanie z interesem prawnym. Chodzi tu oczywiście nie o interes faktyczny, dający się nawet racjonalnie uzasadnić, ale o interes prawny, który wynika z określonego przepisu prawnego, odnoszącego się wprost do sytuacji danego podmiotu, przesądzający o możliwości prowadzenia administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego z jego udziałem. Interes prawny musi być interesem indywidualnym danego podmiotu, dotyczącym go bezpośrednio. W tym zakresie utrwalony pozostaje pogląd, zarówno orzecznictwa, jak i doktryny, że interes prawny, legitymujący stronę postępowania, wywodzi się z prawa materialnego i musi to być własny interes danego podmiotu, a brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną nie pozwala na uznanie za stronę (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, System Informacji Prawnej LEX nr 171196, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., sygn. akt OPS 9/96, ONSA 1997 nr 3, poz. 102, a także J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 230 oraz W. Sługiewicz w glosie do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2000 r., sygn. akt III CKN 268/00, Rejent 2001, nr 4, s. 111).
Mając na uwadze zaistniały w sprawie stan faktyczny i prawny zarzuty określone w skardze uznać należało za niezasadne.
Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a