Uzasadnienie
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...], którą organ utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2010 r. odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2006 r., [...] marca 2008 r., [...] marca 2009 r., [...] grudnia 2009 r., [...] stycznia 2010 r. oraz z dnia [...] marca 2010 r. znak [...].
Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. ZUS Oddział w L. wydał rozstrzygnięcie w sprawie ponownego ustalenia emerytury w związku z waloryzacją świadczeń emerytalno – rentowych. Decyzjami z dnia [...] marca 2008 r., [...] marca 2009 r. oraz [...] marca 2010 r. organ dokonał waloryzacji należnego skarżącej świadczenia emerytalnego. Natomiast w dniu [...] grudnia 2009 r. została wydana decyzja w sprawie przeliczenia emerytury w związku ze zmianą stażu pracy, zaś decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. odmówiono wnioskodawczyni przeliczenia podstawy wymiaru należnego jej świadczenia emerytalnego.
W świetle powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji dotyczących waloryzacji i przeliczenia podstawy wymiaru należnego skarżącej świadczenia emerytalnego jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych, które są sprawami cywilnymi, do których rozpoznania, stosownie do przepisu art. 2 Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 34, poz. 296 ze zm.), zwanego dalej kpc. właściwe są sądy powszechne, chyba że przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych organów.
Sprawami z zakresu ubezpieczeń społecznych objętymi właściwością sądów powszechnych, są sprawy dotyczące ubezpieczeń społecznych, emerytur i rent, a także sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych wszczęte na skutek niewydania przez organ rentowy decyzji we właściwym terminie (art. 476 § 2 i 3 K.p.c.). Również sama ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585), w art. 83 ust. 2 stanowi, że od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, a więc do właściwego sądu powszechnego. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do art. 3 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wyłącza kognicję sądów administracyjnych w sprawach decyzji dotyczących indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych (vide: postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt I OSK 420/08).
Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania sprawy ze skargi na decyzję organu emerytalnego w kwestii waloryzacji, niezależnie od tego czy skarżący kwestionuje ją w całości czy tylko jej część (element), o których zgodności z prawem może orzec wyłącznie sąd powszechny tj. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Odmienna interpretacja prowadziłaby w konsekwencji do pośredniego wkraczania w sferę kompetencji sądów powszechnych (postanowienie Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 481/10).
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 listopada 2007 r. (sygn. akt I OSK 279/2007) podniósł, że rozstrzygnięcie w przedmiocie unieważnienia decyzji ostatecznej wydane na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym dotyczy prawa do zaopatrzenia emerytalnego w sprawie z zakresu ubezpieczenia społecznego. Oznacza to, iż także od tego rodzaju decyzji przysługuje skarga do sądu powszechnego. W ocenie NSA, błędna byłaby wykładnia wskazanego artykułu, która prowadziłaby do wniosku, że w sprawach dotyczących tego samego stosunku prawnego właściwy byłby bądź sąd powszechny bądź sąd administracyjny, w zależności od trybu, w jakim została wydana decyzja wojskowego organu emerytalnego.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, po.z 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Skoro zatem sprawy dotyczące kwestii stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych nie są objęte właściwością sądu administracyjnego, skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało odrzucić.