Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2017 r. nr [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 k.p.a. - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołania z 17 czerwca 2017 r. P. G. od decyzji Starosty [...] z [...] maja 2017 r. nr [...], znak: [...], - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji stwierdził, że Starosta [...] decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...], znak: [...], umorzył jako bezprzedmiotowe postępowania administracyjne w sprawie zmiany decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. P. pozwolenia na budowę inwestycji: trzy budynki mieszkalne wielorodzinne (budynek A i B ze wspólnym garażem podziemnym, budynek C bez garażu podziemnego) projektowanej na terenie składającym się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów nr ewid.: [...] i [...] obręb [...] położonych w S. przy ul. K.. Do Starosty [...][...] maja 2017 r. wpłynęło bowiem pismo J. P. - pełnomocnik inwestora M. H. – L., którym wycofano wniosek z 19 grudnia 2016 r. o zmianę pozwolenia na budowę, tj. zmianę ww. decyzji z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], znak: [...], jednocześnie odbierając dokumentację projektową.
Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w całości lub w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. Sytuacja taka oznacza bezprzedmiotowość postępowania. Wycofanie przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę nie jest uzależnione od zgody, czy braku sprzeciwu stron nie będących wnioskodawcami. Prawo budowlane nie przewiduje możliwości prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę bez wniosku strony zainteresowanej budową czy zmianą pozwolenia na budowę.
Przepis art. 105 k.p.a. ustanawia dwie ogólne zasady umarzania postępowania administracyjnego: pierwszą przewidzianą w § 1, dotyczącą działania organu ex officio, ze skutkiem obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, wobec jego bezprzedmiotowości i drugą, unormowaną w § 2 - dopuszczającą stosowanie zasady względnej dyspozycyjności, z pozostawieniem po stronie organu administracyjnego uznania co do umorzenia postępowania.
W dyspozycji przepisu art. 105 § 2 k.p.a. nie mieści się natomiast sytuacja, w której wnioskodawca składa wyraźne oświadczenie o wycofaniu wniosku. Na skutek wycofania wniosku przestaje istnieć element warunkujący nawiązanie stosunku materialnego, a organ prowadzący postępowanie pozbawiony wniosku strony nie może orzekać w sposób merytoryczny o żądaniu nieistniejącym. W przeciwnym razie zaistniałby przypadek, gdzie dalsze prowadzenie postępowania byłoby działaniem z urzędu, które w postępowaniach określanych jako wnioskowe, jest wyraźnie zakazane w art. 61 § 2 k.p.a. Zatem, cofnięcie wniosku powoduje powstanie obiektywnej okoliczności bezprzedmiotowości postępowania. Za takim rozumieniem art. 105 § 1 k.p.a. opowiada się Z. Janowicz, który jako jeden z przykładów bezprzedmiotowości obiektywnej podaje przykład cofnięcia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, czy koncesji (zob. Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego.
Komentarz, Warszawa 1999 r., s. 285 i 286). Taki też pogląd przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 394/11; oraz w wyroku z 9 stycznia 1985 r. sygn. akt III SA 1105/84, RNGA 1986, nr 2 s. 37; GAP 1987, nr 5, s. 43).
Wojewoda [...] w odpowiedzi na zarzuty skarżącego zawarte w odwołaniu, dotyczące nieprawidłowości w sprawie pierwotnego pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji wyjaśnił, że prowadzone było postępowanie nadzwyczajne w trybie wznowieniowym z wniosku P. G.. Wojewoda [...] ostateczną decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...], znak: [...], uchylił decyzję Starosty [...] z [...] marca 2017 r., znak: [...], (po wznowieniu postępowania) odmawiającą uchylenia decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...] kwietnia 2016r. oraz poprzedzające ją postanowienie Starosty [...] z [...] lutego 2017 r. i umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie.
Odnośnie zaś zarzutu dotyczącego kwestii samowoli budowlanej Wojewoda [...] wskazał, że prowadzone było postępowanie przez nadzór budowlany. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (po przeprowadzeniu czynności kontrolnych [...] stycznia 2017 r.) decyzją z [...] kwietnia 2017 r., znak: [...], umorzył postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych prowadzonych przy budowie trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych na terenie działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...] obręb [...] położonych w miejscowości S.. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że w trakcie przeprowadzonej kontroli nie stwierdzono, aby roboty budowlane związane z realizacją przedmiotowej inwestycji prowadzone były z istotnymi odstępstwami od warunków i ustaleń wynikających z ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła M. G.. Zarzuciła, że zgodnie z art. 139 k.p.a. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się decyzja cyt. "nr [...] jest sprzeczna z interesem społecznym", w trakcie postępowania w sprawie poprzedzającego wydanie cyt. "decyzji nr [...] z [...].04.2016r" naruszono przepisy art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 73 § 1 k.p.a., cyt. "złamano art 73&1 k.p.a. Utrudnienia w dostępie do dokumentów i udzielaniu błędnych informacji między innymi w październiku 2016,grudniu 2016 r styczniu 2017".
Zdaniem skarżącej cyt. "Dalsze postępowanie powinno być dalej prowadzone chociażby na fakt iż zgodnie z Art. 145. § 1. W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie".
Ponadto, skarżąca podniosła, że cyt. "Odstępstwo od prawa budowlanego dotyczące lasu znajdującego się na sąsiedniej działce zostało przeniesione na działkę o nr [...]. Postępowanie poprzedzające wydanie decyzji [...] spowodowało Złamanie Art 140 KC mówiące o tym że działkę można zabudować w dowolny sposób,ale tak żeby nie naruszać prawa własności sąsiada. Złamano przepisy prawa budowlanego art 13.60 w tech Rozporządzenie ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki I ich usytuowanie" koniec cytatu.
Skarżąca przywołała także art. 36 a ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Stwierdziła, że w trakcie postępowania cyt. "złamano Art 2 I Art 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej" poprzez postępowanie organu sprzecznie z zasadą demokratycznego państwa prawnego, cyt. "nie uwzględnienie tym samym mojego prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, czego skutkiem jest brak bezpieczeństwa prawnego i uniemożliwienie jej racjonalnego planowania teraźniejszych i przyszłych działa" koniec cytatu.
Tak sformułowane zarzuty skargi znalazły rozwinięcie w jej uzasadnieniu.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wcześniej prezentowane i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Skarga nie mogła zostać uwzględniona. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa.
Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne.
Skarżąca formułując zarzuty opisane powyżej zdaje się nie dostrzegać, że organ wydał rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania, po tym jak wszczęte na wniosek inwestora nie mogło być prowadzone wobec cofnięcia przez niego owego wniosku.
Sądowa kontrola zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania nie może obejmować innych decyzji, które zapadały na tle prowadzonej przez owego wnioskodawcę inwestycji. Każda z nich podlegała odrębnemu określonemu reżimowi odwoławczemu i skargowemu.
Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł, jak w sentencji, w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t.j.).