Uzasadnienie
Zaskarżoną uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej, utrzymało w mocy uchwałę Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z dnia [...] marca 2019 r. uchylającą ostateczną uchwałę Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] Nr [...] w przedmiocie przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków [...] Izby Lekarskiej w [...] i wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów oraz odmawiającą przyznania lek. M. S. prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków [...] Izby Lekarskiej w [...] oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów.
Uzasadniając podjętą uchwałę, organ przedstawił przebieg postępowania przed organem pierwszej instancji.
Jak wynika z przedstawionego przez organ stanu faktycznego, Okręgowa Rada Lekarska w [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. wznowiła z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną - uchwałą nr [...] Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie przyznania lek. M. S. prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków [...] Izby Lekarskiej w [...] oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów.
Okręgowa Rada Lekarska w [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] lutego 2019 r. zobowiązała lek. M. S. do odbycia uzupełniającego przeszkolenia poprzez odbycie kursu z języka polskiego i zdanie z wynikiem pozytywnym egzaminu z języka polskiego organizowanego przez Naczelną Radę Lekarską.
Powyższe wynikało z uprzedniego stwierdzenia niedostatecznego przygotowania zawodowego w tym zakresie. Lekarz M. S. w dniu 31 marca 2015 r. złożył wniosek o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza, w którym złożył oświadczenie o znajomości języka polskiego w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza w Polsce. Wniosek ten był podstawą przyznania uchwałą Nr [...] Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków [...] Izby Lekarskiej w [...] oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów.
Również we wniosku z 10 lipca 2013 r. o przyznanie ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza lek. M. S. złożył oświadczenie o znajomości języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza w Polsce oraz wskazał, że ukończył studia medyczne w języku polskim. Wniosek ten był podstawą przyznania uchwałą Nr [...] Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z [...] lipca 2013 r. ograniczonego prawa wykonywania zawodu. Informacje w zakresie znajomości języka polskiego w stopniu umożliwiającym wykonywanie zawodu lekarza w Polsce oraz oświadczenie o ukończeniu uczelni medycznej w języku polskim były podstawą przyznania lek. M. S. prawa wykonywania zawodu lekarza oraz ograniczonego prawa wykonywania zawodu lekarza. Oświadczenia te zostały złożone zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty w brzmieniu obowiązującym w dacie jego złożenia, w tym art. 5 ust. 2, zgodnie z którym osobie spełniającej warunki określone w ust. 1 okręgowa rada lekarska przyznaje prawo wykonywania zawodu lekarza albo prawo wykonywania zawodu lekarza dentysty, jeżeli włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a pkt 1 ustawy.
Wymóg ten nie dotyczy osoby, która ukończyła studia medyczne w języku polskim. Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy, za wystarczające w zakresie spełnienia warunku o którym mowa w art. 5 ust. 2 uznaje się złożenie oświadczenia o następującej treści: "Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oświadczam, że władam językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza lub lekarza dentysty określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 7a pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Oświadczenie powinno również zawierać nazwisko i imię lekarza, oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia oraz podpis lekarza.
Organ I instancji stwierdził ponadto, że w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty ma inne brzmienie i określa inne wymogi w stosunku do wymagań językowych, jakie musi spełnić lekarz, który ubiega się o prawo wykonywania zawodu. Nowelizacją ww. ustawy obowiązującą od dnia 18 stycznia 2016 r. uchylono przepis art. 6 ust. 2 pkt 3 przewidujący obowiązek złożenia oświadczenia o znajomości języka polskiego i dodano ust. 2a, który stanowi, że potwierdzeniem spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 jest złożenie z pozytywnym wynikiem egzaminu z języka polskiego, o którym mowa w art. 7 ust.
3. Wymóg złożenia egzaminu z języka polskiego nie dotyczy osoby, która posiada obywatelstwo polskie albo obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej i przedstawi dokument potwierdzający znajomość języka polskiego, wymieniony w wykazie, o którym mowa w ust. 2b.
Organ I instancji powołał się na uchwałę Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z dnia [...] lutego 2019 r., która zobowiązała lek. M. S. do odbycia uzupełniającego przeszkolenia w związku z niedostatecznym przygotowaniem zawodowym poprzez odbycie kursu z języka polskiego i zdanie z wynikiem pozytywnym egzaminu z języka polskiego organizowanego przez Naczelną Radę Lekarską.
Podstawą podjęcia uchwały była stwierdzona jednoznacznie trudność w porozumiewaniu się przez lek. M. S. w języku polskim. Powołana przez Okręgową Radę Lekarską w [...] komisja do oceny przygotowania zawodowego stwierdziła, że lek. M. S. z uwagi na brak znajomości języka polskiego w stopniu umożliwiającym mu wykonywanie zawodu lekarza, w szczególności nie potrafi przeprowadzić wywiadu lekarskiego, uzyskać niezbędnych informacji o stanie zdrowia pacjenta celem postawienia rozpoznania, w tym zadać niezbędnych pytań adekwatnych do przedstawionej sytuacji zdrowotnej pacjenta, które doprowadziłyby do postawienia prawidłowej diagnozy. Lekarz nie potrafi w jakikolwiek sposób, tym bardziej w sposób przystępny i zrozumiały dla pacjenta, udzielić informacji bądź wyjaśnień na temat stanu zdrowia. Zdaniem organu pierwszej instancji oświadczenie złożone 31 marca 2015 r., było fałszywe, tym bardziej że od daty złożenia wniosku i przyznania lek. prawa wykonywania zawodu lekarza (2015 r.) minęło kilka lat i upływ czasu oraz stałe wykonywanie zawodu lekarza na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym kontakt z innymi lekarzami i pozostałym personelem medycznym i pacjentami winien umożliwić lekarzowi M. S. uzyskanie płynnej znajomości języka polskiego, w tym w zakresie umożliwiającym wykonywanie zawodu lekarza.
Zadaniem organu skoro aktualnie lekarz nie posługuje się językiem polskim w stopniu umożliwiającym mu wykonywanie zawodu lekarza, to tym bardziej w dacie złożenia wniosku o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza i podjęcia uchwały Nr [...] w dniu [...] kwietnia 2015 r. ta znajomość języka polskiego była znikoma, a co najmniej nie wystarczająca do wykonywania zawodu lekarza.
Na podstawie tak przedstawionej argumentacji, Okręgowa Rada Lekarska w [...] uznała że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Wobec potwierdzonej przez komisję, powołaną do oceny przygotowania zawodowego nieznajomości przez lek. M. S. języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza organ I instancji uznał, że oświadczenia złożone przez lekarza o znajomości języka polskiego będące podstawą przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza okazały się fałszywe. Tym samym w ocenie organu I instancji oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej okazało się fałszywe, a więc uchwała Nr [...] Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej z [...] kwietnia 2015 r. w sprawie przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków [...] Izby Lekarskiej w [...] oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów została wydana w wyniku przestępstwa.
Rozpoznając ponownie, we wznowionym postępowaniu, wniosek lek. M. S. o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza Okręgowa Rada Lekarska w [...] stwierdziła, że ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty przewiduje nadal wymóg znajomości języka polskiego. Organy prowadzące postępowanie ustaliły, że Lek. M. S. jest obywatelem polskim, posiadającym dyplom lekarza wydany przez polską szkołę wyższą, potwierdzający ukończenie studiów na kierunku lekarskim, rozpoczętych przed dniem 1 października 2012 r., potwierdzone uzyskaniem w dniu 10 sierpnia 2012 r. tytułu lekarza.
Ponadto posiada pełną zdolność do czynności prawnych oraz posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu lekarza. Ukończył studia w języku angielskim oraz zdał Lekarski Egzamin Końcowy w języku angielskim. W związku z uchwałą Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] Nr [...] z lutego 2019 r. zobowiązującą do odbycia uzupełniającego przeszkolenia poprzez odbycie kursu z języka polskiego i zdanie z wynikiem pozytywnym egzaminu z języka polskiego organizowanego przez Naczelną Radę Lekarską z uwagi na uprzednie stwierdzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego w tym zakresie zdaniem organu I instancji brak jest podstaw do przyznania lek. M. S. przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków [...] Izby Lekarskiej w [...] oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów.
Odwołanie od opisanej powyżej uchwały Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z dnia [...] marca 2019 r., wniósł do Naczelnej Rady Lekarskiej lek. M. S. W odwołaniu zarzucił zaskarżonej uchwale naruszenie przepisów art. 145 § pkt 1 i 2 oraz art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania oraz brak wszechstronnego zbadania sprawy i ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę podjęcia uchwały tj. błędne przyjęcie, że lek. M. S. nie posługuje się językiem polskim w stopniu niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza, podczas gdy ze zgromadzonych w sprawie dowodów wniosek taki nie wynika i wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały. W odwołaniu sformułowano szereg wniosków dowodowych oraz dołączono dokumenty potwierdzające posługiwania się przez lek. M. S. językiem polskim.
Wśród dołączonych do odwołania dokumentów znajdowało się zaświadczenie Prodziekana [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] z dnia 4 października 2018 r, z którego wynika, że M. S., zdał egzamin doktorski z języka polskiego w Studium Języków Obcych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] w dniu 6 grudnia 2013 r. i uzyskał wynik dostateczny (3,0). Ponadto kolejnym dokumentem dołączonym do odwołania, było zaświadczenie [...] Centrum Zdrowia S.A. z dnia 24 sierpnia 2018 r. Jak wynika z treści tego zaświadczenia, w okresie 6 miesięcy pracy w tej placówce, na oddziale chirurgii ogólnej, chorób wewnętrznych oraz izbie internistycznej i chirurgicznej M. S. po okresie 3 miesięcy, pełnił towarzyszące dyżury w ramach nocnej pomocy doraźnej, samodzielnie badał pacjentów i udzielał porad ambulatoryjnych. Jak wynika z treści zaświadczenia, znajomość języka polskiego M. S.i, jest zadowalająca, potrafi samodzielnie porozumieć się z pacjentem, zebrać wywiad i uzupełnić dokumentację medyczną.
Jego umiejętności językowe w mowie i piśmie, są zadowalające i pozwalają pełnić samodzielne dyżury i pracować w trybie dziennym. W zaświadczeniu, podkreślono też rozległy zasób wiedzy medycznej i bogate doświadczenie M. S., które wykracza daleko poza zakres pracy lekarza oddziałów chirurgii i interny.
Po rozpoznaniu odwołania, Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu uchwały organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego organ wydający decyzję, której dotyczy wznowione postępowanie, opierając się na fałszywych dowodach, uzyskał niezgodny z prawdą obraz rzeczywistości, określonego stanu faktycznego, zatem – zdaniem organu odwoławczego - decyzja wydana w oparciu o takie dowody również jest dotknięta kwalifikowaną wadą. Powołując się na zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy powielając ustalenia organu I instancji uznał, że omawiane oświadczenia lek. M. S. należało uznać za fałszywe. Organ odwoławczy wskazał, że Okręgowa Rada Lekarska w [...] uchwałą Nr [...] z [...] września 2018 r. powołała komisję w przedmiocie stwierdzenia przygotowania zawodowego lek. M. S. do wykonywania zawodu lekarza. Komisja na posiedzeniu 21 listopada 2018 r., po rozmowie z lek.
M. S. i zapoznaniem się ze zgromadzoną dokumentacją uznała, że lek. M. S. nie wykazuje się znajomością języka polskiego niezbędną do wykonywania zawodu lekarza w Polsce. Zdaniem komisji lekarz ten posługuje się w stopniu niewystarczającym językiem polskim, co powoduje niedostateczne przygotowanie zawodowe lek. M. S. i w konsekwencji konieczność odbycia przeszkolenia w tym zakresie. Zdaniem komisji niedostateczna znajomość języka polskiego przez lek. M. S. nie pozwala mu na wykonywanie zawodu lekarza z uwagi na bezpieczeństwo pacjenta jak i samego zainteresowanego lekarza i jest przeszkodą do odpowiedzialnego wykonywania przez lekarza swojej pracy. Z tych względów Okręgowa Rada Lekarska w [...] uchwałą Nr [...] z [...] lutego 2019 r. zobowiązała lek. M. S. do odbycia uzupełniającego przeszkolenia poprzez realizację kursu z języka polskiego w wybranym przez lekarza miejscu i trybie, którego program przewiduje specjalistyczne słownictwo medyczne oraz poziom komunikacji umożliwiający przeprowadzenie pełnego prawidłowego wywiadu z pacjentem w języku polskim oraz prowadzenie dokumentacji medycznej zgodnie z wymogami i zdanie z wynikiem pozytywnym egzaminu z języka polskiego organizowanego przez Naczelną Radę Lekarską.
Prezydium podzieliło stanowisko organu I instancji o fałszywości tych oświadczeń. Skoro lekarz nie posługuje się obecnie językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza, to tym bardziej znajomość języka polskiego w datach składania ww. oświadczeń była znikoma i nie wystarczająca do wykonywania zawodu lekarza. W tych okolicznościach zdaniem Naczelnej Rady Lekarskiej, uchwała Nr [...] Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej z [...] kwietnia 2015 r. w sprawie przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków [...] Izby Lekarskiej w [...] oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów, została wydana w wyniku przestępstwa, co skutkowało koniecznością wznowienia z urzędu postępowania w tej sprawie.
Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 145 § 2 i 3 k.p.a., zgodnie z którym organ może samodzielnie stwierdzić oczywistość sfałszowania dowodu oraz popełnienia przestępstwa, jeżeli wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji słusznie przyjął, że posiadanie przez lek. M. S. - osobę niedysponującą wystarczającą znajomością języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu – prawa wykonywania zawodu stanowi niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie przesłanki wskazane w art. 145 § 2 k.p.a. tj. oczywistość fałszu dowodu jak i oczywistość popełnienia przestępstwa oraz niezbędność wznowienia postępowania dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego występują łącznie.
Z uwagi na niekaralność w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały nieprawdziwego oświadczenia o znajomości języka polskiego w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza zaistniał przesłanka do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 w związku z § 3 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji rozpoznając ponownie wniosek lek. M. S. o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza prawidłowo zastosował przepis art. 5 ust. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Organu odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo ocenił, że ww. lekarz nie spełnia warunków do przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza.
W świetle przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Organ odwoławczy podkreślił także, że skarżący nie legitymuje się którymkolwiek z dokumentów wymienionych w obwieszczeniu Ministra Zdrowia z 23 stycznia 2017 r. w sprawie wykazu dokumentów potwierdzających znajomość języka polskiego. Organ odwoławczy wskazał także, że ww. lekarz nie zdawał również egzaminu z języka polskiego organizowanego przez Naczelną Radę Lekarską. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo ocenił, że lek. M. S. nie spełnia warunków do przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza. Prezydium odniosło się do załączonych do odwołania dokumentów: zaświadczenia Prodziekana [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] z 4 października 2018 r. o zdaniu z wynikiem pozytywnym przez lek. M. S. egzaminu doktorskiego z języka polskiego, pisma z 23 kwietnia 2018 r. o wyrażeniu zgody na odbycie specjalizacji z chirurgii ogólnej w [...] sp. z o.o., zaświadczenia [...] Centrum Zdrowia S.A. z 24 sierpnia 2018 r. na okoliczność dostatecznych umiejętności językowych lek.
M. S., pisma wyrażającego zgodę prof. dr hab. n. med. W. K. na przyjęcie do odbywania specjalizacji, dopuszczenie z zeznań dr hab. n. med. B. C. i prof. dr hab. n. med. W. K. na okoliczność spełniania przesłanek do odbycia szkolenia specjalizacyjnego, zaświadczenia o stopniach uzyskanych w ramach szkolenia na [...] Uniwersytecie Medycznym w [...] z 4 października 2012 r.
Prezydium stwierdziło, że zgodnie z przepisem art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Zdaniem organu odwoławczego złożone przez lek. M. S. wnioski dowodowe zostały złożone na okoliczność spełniania przez lek. M. S. przesłanek do odbycia szkolenia specjalizacyjnego, a nie na okoliczność znajomości języka polskiego niezbędnej do wykonywania zawodu lekarza.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniósł M. S. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:
art. 8 § 1 k.p.a. art. 75 k.p.a. poprzez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie zawnioskowanych przez stronę dowodów; art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji oparcie rozstrzygnięcia na materiale fragmentarycznym i dobranym tendencyjnie, niezebraniu materiału dowodowego koniecznego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niespójnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i dowolność tych ustaleń, co bez wątpienia jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, oraz niewyjaśnienie istoty sprawy i nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego;
naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. które określają, że decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne tj. wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Podniesiono, że w przebiegu pracy zawodowej skarżącego nigdy nie przedstawiono mu żadnej skargi pacjenta lub pacjentki, nie istnieje też żadna skarga skierowana przez pacjenta lub pacjentkę do Rzecznika Praw Pacjenta dotycząca zachowania lekarza. Nigdy nie był karany dyscyplinarnie, nigdy nie wszczęto żadnego postępowania w związku z jakimkolwiek konkretnym zdarzeniem. Ponadto, zarzucono naruszenie art. 145 § 1 k.p.a., poprzez wznowienie postępowania administracyjnego pomimo braku podstaw, a to z uwagi na depenalizację czynu.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości oraz poprzedzającej jej uchwały Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z [...] marca 2019 r. oraz umorzenie postępowania, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego, zwrotu kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane.
Wyrokiem z dnia wyrokiem z dnia 15 stycznia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1964/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. S. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały ostatecznej, odmowy przyznania prawa wykonywania zawodu lekarza, wpisania na listę członków izby lekarskiej oraz wpisu do okręgowego rejestru lekarzy i lekarzy dentystów. Sąd w pełni podzielił ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenił je jako prawidłowe, wyczerpujące, przyjmując je za własne.
Od powyższego wyroku, skargę kasacyjną wniósł M. S. Wyrokiem z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1740/20 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zostały uwzględnione.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "p.p.s.a."). Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazać zatem należy, że zgodnie z dyspozycją art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu wyroku z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1740/20, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 9, art. 77, art. 80, art. 136, art. 107 § 3 i art. 145 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. NSA podkreślił, że w sprawach których przedmiotem jest zastosowanie środków prawnych wobec decyzji ostatecznej kształtującej uprawnienia lub obowiązki jednostki, szczególne znaczenie i wagę ma prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, które jest podstawowym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego.
NSA podkreślił, że w świetle zastosowanych w sprawie przesłanek wznowienia postępowania, nie można obalić domniemania prawidłowości oświadczenia strony, przyjmując jego fałsz na podstawie innej jego oceny. Zdaniem NSA, przyjęta przez Prezydium Okręgowej Rady Lekarskiej w [...], a następnie przez Naczelną Radę Lekarską ocena złożonego przez skarżącego oświadczenia, może budzić zastrzeżenia w świetle faktów przedstawionych w skardze kasacyjnej. Okres wykonywania zawodu lekarza od 2015 r. do 2018 r. przez skarżącego podważa przyjęcie jednoznacznej oceny obalenia domniemania prawidłowości złożonego oświadczenia o znajomości języka polskiego w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza. Zdaniem NSA, Sąd I instancji, uchylił się od dokonania w tym zakresie zgodności z przepisami prawa oceny dokonanej przez organy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że dla ustalenia spełnienia przesłanki wyliczonej w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 kodeksu postępowania administracyjnego zasadnicze znaczenie ma wyznaczona granica w art. 145 § 2 i 3 kodeksu postępowania administracyjnego.
Zasadnicza bo związana z rozdziałem kompetencji pomiędzy organami administracji publicznej a sądami. NSA przypomniał, że zgodnie z art. 145 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego: "Z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego". Wkroczenie w zakres właściwości sądu do stwierdzenia sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa, jest ograniczone przesłanką: "sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste". Tymczasem w ocenie NSA, oświadczenie skarżącego, z którego wynika że włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza, oparte jest na subiektywnej jego ocenie, która mogła mieć uzasadnienie w tym, że jest obywatelem polskim i odbył studia w Polsce.
Okoliczności te nie dają zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podstaw do ustalenia, że fałsz oświadczenia jest oczywisty. Nie można też uznać za prawidłowe stwierdzenie, że wkroczenie w zakres właściwości sądu powszechnego jest uzasadniony z wystąpieniem przesłanki: "wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego". Powołanie się na utrudnienie kontaktu z pacjentami nie wypełnia ustalenia wystąpienia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego. NSA zwrócił też uwagę na naruszenie przez sąd wojewódzki art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na ogólnikowość uzasadnienia.
W ocenie NSA, przyjęte stwierdzenie, że Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu i przyjmuje je za własne, nie jest podstawą do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, która wkracza w pozbawienie praw nabytych przez skarżącego.
Sąd ponownie rozpoznający sprawę, w pełni podziela argumentację przedstawioną przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Podstawą wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie, był art. 145 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.a.. W myśl tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
- 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;
- 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa;
Sąd stwierdza, że wskazana przez organy podstawa wznowienia wymieniona w art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a. jest błędna, nawet gdyby przyjąć, że będące przedmiotem sprawy oświadczenie złożone przez skarżącego, okazało się fałszywe i gdyby nadal przewidziana była sankcja karna za złożenie takiego oświadczenia (nowelizacją ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, obowiązującą od 18 stycznia 2016 r. zdepenalizowano złożenie fałszywego oświadczenia). Należy bowiem wyraźnie wskazać, że przesłanką wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a., jest wydanie decyzji "w wyniku przestępstwa", a nie "w związku" z przestępstwem. Przesłanka ta zatem dotyczy tylko przypadków, kiedy zachodził związek przyczynowy między wydaną decyzją a popełnionym przestępstwem, np. użyciem przemocy, groźbą karalną czy udzieleniem korzyści majątkowej. Przykładem może być groźba karalna użyta wobec urzędnika, który pod jej wpływem wydaje decyzję.
Tego rodzaju sytuacja nie występowała w rozpoznawanej sprawie. Należy wyraźnie podkreślić, że nie musi istnieć związek między treścią decyzji a przestępstwem, ale musi istnieć jedynie między przestępstwem a wydaniem decyzji. Taka interpretacja wynika z porównania treści art. 145 § 1 pkt 1 oraz 2 (B. Adamiak [w:] Komentarz, 2019b, s. 823). Biorąc powyższe pod uwagę, przesłanka wskazana w art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a., nie mogła w rozpoznawanej sprawie stanowić podstawy prawnej wznowienia postępowania, nawet przy ustaleniu złożenia przez skarżącego fałszywego oświadczenia zagrożonego karą, co stanowiłoby przestępstwo z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. 2020.1444 t.j. z dnia 2020.08.25).
Jednocześnie odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze, wskazać należy na treść art. 145 § 2 k.p.a., zgodnie z którym z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Zgodnie zaś z treścią art. 145 § 3 k.p.a., z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. W tym wypadku taką przyczyną, byłaby depenalizacja fałszywego oświadczenia.
W związku z tym wbrew zarzutowi skargi, w przypadku spełnienia przesłanek wynikających z powyższych przepisów, depenalizacja ta, nie stała na przeszkodzie wznowieniu postępowania. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 k.p.a. z uwagi na depenalizację fałszywego oświadczenia, nie jest zatem zasadny.
Druga przesłanka, w oparciu o którą wznowiono postępowanie w rozpoznawanej sprawie, określona w art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a., wymaga istnienia związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi.
Z uwagi na szerokie pojęcie dowodu, wynikające z art. 75 § 1 k.p.a., fałsz dowodu może się przejawiać nie tylko w fałszywych dokumentach, zeznaniach świadków i opiniach biegłych, lecz także w fałszu innych dowodów. Co do zasady dowód taki, mogło stanowić złożone przez skarżącego oświadczenie dotyczące o znajomości języka polskiego w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza w Polsce. W odniesieniu do tej przesłanki, stosownie do treści art. 145 § 2 k.p.a., postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu orzeczeniem sądu lub innego organu. Warunkiem jednak wznowienia, jest oczywistość sfałszowania dowodu. Fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości.
Ponadto musi zostać spełniony kolejny warunek, a mianowicie wznowienie musi być niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Do zastosowania tego przepisu, konieczne jest łączne wystąpienie obu wyżej wymienionych przesłanek (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 348/18, LEX nr 2611657, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1214/12,LEX nr 1559343).
Sąd stwierdza, że w tym zakresie, w pełni zasadne są podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez organy art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie, organy oparły się na uchwale Nr [...] Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] z dnia [...] lutego 2019 r., która zobowiązała skarżącego do odbycia uzupełniającego przeszkolenia w związku z niedostatecznym przygotowaniem zawodowym poprzez odbycie kursu z języka polskiego i zdanie z wynikiem pozytywnym egzaminu z języka polskiego organizowanego przez Naczelną Radę Lekarską.
Z kolei podstawą podjęcia uchwały, była w ocenie organów stwierdzona jednoznacznie trudność w porozumiewaniu się przez skarżącego w języku polskim. Powołana przez Okręgową Radę Lekarską w [...], komisja do oceny przygotowania zawodowego, stwierdziła, że skarżący z uwagi na brak znajomości języka polskiego w stopniu umożliwiającym mu wykonywanie zawodu lekarza, w szczególności nie potrafi przeprowadzić wywiadu lekarskiego, uzyskać niezbędnych informacji o stanie zdrowia pacjenta celem postawienia rozpoznania, w tym zadać niezbędnych pytań adekwatnych do przedstawionej sytuacji zdrowotnej pacjenta, które doprowadziłyby do postawienia prawidłowej diagnozy. Lekarz nie potrafi w jakikolwiek sposób, tym bardziej w sposób przystępny i zrozumiały dla pacjenta, udzielić informacji bądź wyjaśnień na temat stanu zdrowia. Z tych względów organy obu instancji uznały, że oświadczenie złożone przez skarżącego dniu 31 marca 2015 r. było fałszywe, tym bardziej że od daty złożenia wniosku i przyznania mu prawa wykonywania zawodu lekarza (2015 r.) minęło kilka lat i upływ czasu oraz stałe wykonywanie zawodu lekarza na terytorium RP, w tym kontakt z innymi lekarzami i pozostałym personelem medycznym i pacjentami winien umożliwić lekarzowi uzyskanie płynnej znajomości języka polskiego, w tym w zakresie umożliwiającym wykonywanie zawodu lekarza.
W ocenie organów należy przyjąć, że skoro aktualnie lekarz nie posługuje się językiem polskim w stopniu umożliwiającym mu wykonywanie zawodu lekarza, to tym bardziej w dacie złożenia wniosku o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza i podjęcia uchwały Nr [...] w dniu [...] kwietnia 2015 r., ta znajomość języka polskiego była znikoma, a co najmniej nie wystarczająca do wykonywania zawodu lekarza.
W ocenie Sądu, argumentacja ta jest błędna i nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania. Ponownie należy w tym miejscu odwołać się do argumentacji Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wskazał, że złożone oświadczenie korzysta z domniemania prawidłowości, a zatem jego obalenie wymaga przeprowadzenia przeciwdowodu. Nie można obalić domniemania prawidłowości oświadczenia strony, przyjmując jego fałsz na podstawie innej jego oceny. W realiach rozpoznawanej sprawy taką inną oceną, jest subiektywna i w żaden sposób nie zweryfikowana opinia, wyrażona przez powołaną przez Okręgową Radę Lekarską w [...] komisję do oceny przygotowania zawodowego, która stwierdziła, brak u skarżącego znajomości języka polskiego w stopniu umożliwiającym mu wykonywanie zawodu lekarza.
Ocena ta, jest niewiarygodna w świetle innych dowodów, zwłaszcza przedstawionych w odwołaniu. Całkowicie nieuprawnione i niezgodne z rzeczywistością, było w ocenie Sądu, stwierdzenie organu odwoławczego, że wnioski dowodowe skarżącego, zostały złożone na okoliczność spełniania przez niego przesłanek do odbycia szkolenia specjalizacyjnego, a nie na okoliczność znajomości języka polskiego niezbędnej do wykonywania zawodu lekarza. Należy zatem przypomnieć, że wśród dołączonych do odwołania dokumentów, znalazło się zaświadczenie Prodziekana [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] z dnia 4 października 2018 r, z którego wynika, że skarżący, pozytywnie zdał egzamin doktorski z języka polskiego w Studium Języków Obcych [...] Uniwersytetu Medycznego w [...] w dniu 6 grudnia 2013 r. Kolejnym dokumentem dołączonym do odwołania, było zaświadczenie [...] Centrum Zdrowia S.A. z dnia 24 sierpnia 2018 r. Z treści tego zaświadczenia wynika, że skarżący w okresie 6 miesięcy pracy w tej placówce, na oddziale chirurgii ogólnej, chorób wewnętrznych oraz izbie internistycznej i chirurgicznej po okresie 3 miesięcy, pełnił towarzyszące dyżury w ramach nocnej pomocy doraźnej, samodzielnie badał pacjentów i udzielał porad ambulatoryjnych.
Z powyższego zaświadczenia, wynika także, że znajomość języka polskiego skarżącego, jest zadowalająca, potrafi on samodzielnie porozumieć się z pacjentem, zebrać wywiad i uzupełnić dokumentację medyczną. Jego umiejętności językowe w mowie i piśmie, są zadowalające i pozwalają pełnić samodzielne dyżury i pracować w trybie dziennym. W zaświadczeniu, podkreślono też rozległy zasób wiedzy medycznej i bogate doświadczenie skarżącego, które wykracza daleko poza zakres pracy lekarza oddziałów chirurgii i interny. Nie można zatem zaakceptować stwierdzenia organu odwoławczego, że wnioski dowodowe zostały złożone na okoliczność spełniania przez skarżącego przesłanek do odbycia szkolenia specjalizacyjnego, a nie na okoliczność znajomości języka polskiego.
Wskazać także należy okoliczność zaakcentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, a mianowicie okres wykonywania przez skarżącego zawodu lekarza od 2015 r. do 2018 r. Należy też podkreślić, że skarżący w okresie od stycznia do czerwca 2017 r. wykonywał zawód lekarza w [...] Centrum Zdrowia w oddziale chirurgii ogólnej, chorób wewnętrznych, izbie przyjęć internistycznej i chirurgicznej. W okresie tym pełnił dyżury, samodzielnie badał pacjentów, asystował przy zabiegach operacyjnych, sporządzał dokumentację medyczną w języku polskim. Wystarczająca znajomość języka nie była też kwestionowana ani przy rozpoczęciu przez skarżącego specjalizacji, ani w jej toku – tak przez współpracowników jak i pacjentów.
Należy także zgodzić się z autorem skargi, że skoro w przebiegu pracy zawodowej skarżącego, nigdy nie przedstawiono mu żadnej skargi pacjenta lub pacjentki, nie istnieje też żadna skarga skierowana przez pacjenta lub pacjentkę do Rzecznika Praw Pacjenta dotycząca zachowania lekarza, nigdy nie był karany dyscyplinarnie i nigdy nie wszczęto żadnego postępowania w związku z jakimkolwiek konkretnym zdarzeniem, to nie można przyjąć, że wznowienie postępowania, jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. W tym zakresie podkreślenia wymaga stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wskazał, że nie można uznać za prawidłowe stwierdzenia, że wkroczenie w zakres właściwości sądu powszechnego jest uzasadniony z wystąpieniem przesłanki: "wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego". Powołanie się na utrudnienie kontaktu z pacjentami nie wypełnia ustalenia wystąpienia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego. NSA przesądził zatem o braku tej przesłanki.
Oprócz powyższej okoliczności, w kontekście wymaganej dla wznowienia postępowania oczywistości złożenia fałszywego oświadczenia, zwrócić należy uwagę na pozostałe wytyczne zawarte we wspomnianym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.
NSA podkreślił w uzasadnieniu, że nie można obalić domniemania prawidłowości oświadczenia strony, przyjmując jego fałsz na podstawie innej jego oceny. W tym wypadku ocena ta, dokonywana była przez powołaną przez Okręgową Radę Lekarską w [...] komisję do oceny przygotowania zawodowego, która stwierdziła, brak u skarżącego znajomości języka polskiego w stopniu umożliwiającym mu wykonywanie zawodu lekarza. Należy zatem uznać, że jakakolwiek ocena dokonywana w przyszłości przez inne osoby, w konfrontacji z dowodami jakie skarżący przedstawił w niniejszym postępowaniu, nie będzie spełniać kryterium oczywistości co jest koniecznym warunkiem wznowienia postępowania.
Należy także zwrócić uwagę na wskazanie przez Naczelny Sąd Administracyjny, że oświadczenie złożone przez skarżącego, że włada językiem polskim w mowie i piśmie w zakresie niezbędnym do wykonywania zawodu lekarza, oparte jest na subiektywnej jego ocenie, która mogła mieć uzasadnienie w tym, że jest obywatelem polskim i odbył studia w Polsce. Okoliczności te, nie dają podstaw do ustalenia, że fałsz oświadczenia jest oczywisty. Odnosząc się do tej argumentacji NSA, Sąd orzekający w sprawie, stwierdza, że nie jest obecnie możliwe przeprowadzenie jakiegokolwiek dowodu, który wykazałby, że po stronie skarżącego w 2015 roku, brak było wskazanej przez NSA subiektywnej oceny złożonego przez niego oświadczenia, to zaś nie pozwala na wykazanie wymaganej oczywistości fałszu.
Dlatego też Sąd uznał, że z powodu braku możliwości wykazania oczywistości fałszywości oświadczenia, złożonego przez skarżącego w 2015 roku, oraz braku możliwości niezbędności wznowienia dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego, nie ma podstaw do kontynuowania w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego, co oznacza, że wystąpiła przesłanka przewidziana w art. 145 § 3 p.p.s.a., nakazująca umorzenie postępowania administracyjnego. Wyjaśnić bowiem należy, że art. 145 § 3 p.p.s.a. jest przeniesieniem na grunt postępowania sądowo administracyjnego instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105 § 1 k.p.a. Sąd, wstępując w rolę organu administracji publicznej, wykonuje wówczas przypisany organowi obowiązek. Orzeczeni wydane przez Sąd, zastępuje więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i pełni funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości lub w części, kończąc tym samym postępowanie administracyjne (por. komentarz do art. 145 p.p.s.a. w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017). W ten sposób, kierując się zasadami ekonomiki procesowej, ustawodawca umożliwił, aby wyrok sądu administracyjnego w takiej sytuacji definitywnie załatwiał sprawę administracyjną bez potrzeby ponownego angażowania organu administracji publicznej tylko po to, żeby wydał decyzję o umorzeniu postępowania (por. uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Druk sejmowy Nr 1633 i 2538, VII kadencja, s. 17). Stwierdzenie przez sąd obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, nakazuje temu sądowi umorzenie postępowania administracyjnego.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. - orzekł, jak w sentencji. O kosztach, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.