Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) odrzucił skargę T. G. i Z. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.
Pismem z dnia 21 kwietnia 2013 r. skarżący wnieśli o sprostowanie sentencji postanowienia wskazując, że skarga T. G. i Z. G. dotyczyła "postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nie podjęcia zawieszonego z urzędu postępowania, a nie jak twierdzi organ wznowienia".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 156 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Pomimo tego, iż przepis ten stanowi jedynie o sprostowaniu orzeczeń przez sąd z urzędu, wobec treści art. 159 p.p.s.a. traktującym o wniosku o sprostowanie, nie ulega wątpliwości, iż wniosek taki przysługuje stronie postępowania.
Instytucja sprostowania przewidziana w art. 156 p.p.s.a. jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd nadać zamierzał, ale jednocześnie nie może prowadzić do jego zmiany lub uchylenia. Służy wyeliminowaniu z treści orzeczenia tego, co nie jest zgodne z wolą sądu wydającego orzeczenie i stanowi jednocześnie oczywistą niedokładność, nieścisłość, błąd pisarski, rachunkowy itp.
W świetle cytowanego przepisu nie jest możliwe sprostowanie każdej wadliwości, lecz tylko takiej, która ma charakter oczywisty tzn. ewidentny, bezsporny, pewny i łatwo rozpoznawalny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Ponadto sprostowanie nie może wpływać na treść wydanego rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie taki przypadek nie zachodzi. W swoim wniosku skarżący wskazali, że jako przedmiot ich skargi winno być wpisane "nie podjęcie zawieszonego z urzędu postępowania", a nie "odmowa wznowienia postępowania".
Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że po rozpoznaniu wniosku T. G. z dnia 2 października 2012 r. o wznowienie zawieszonego postępowania, organ wydał postanowienie, którym odmówił wznowienia postępowania.
Odnosząc się do treści wniosku skarżących należy wskazać, że kwestionowany przez nich zapis sentencji postanowienia Sądu z dnia 10 kwietnia 2013 r. stanowił przedmiot rozstrzygnięcia organu administracji. Nie jest on więc wyrazem ustaleń poczynionych przez Sąd, który odrzucając skargę, nie dokonywał oceny legalności działań organów administracji. Treść żądania skarżących stanowi więc niemającą znaczenia dla zasadności wniosku o sprostowanie postanowienia Sądu, polemikę z treścią rozstrzygnięcia organu.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia