Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia [...] nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany zamienny dobudowy ganku w budynku mieszkalnym jednorodzinnym zlokalizowanym na działkach nr ew. [...] i [...] w miejscowości S. i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że postanowieniem z [...] powiatowy organ nadzoru budowlanego wstrzymał na podstawie art. 50 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego prowadzenie robót budowlanych przy budowie przedmiotowego ganku, a następnie decyzją z [...] nakazał H. D. i E. G. przedstawienie zamiennego projektu budowlanego dobudowy. Po wypełnieniu tego obowiązku przez inwestorów organ I instancji wydał kontrolowaną decyzję.
W ocenie organu odwoławczego tak prowadzone postępowanie jak i rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. Wobec tego, że inwestorzy wypełnili obowiązek przedłożenia projektu zamiennego, organ na podst. art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego wydał właściwe rozstrzygnięcie.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła D. K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 5 i 7 Prawa budowlanego, § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.
- 04. 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 6,7,77,80 i 86 kpa.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 53 poz. 1269 ze zm.) Sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r nr 153,poz 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia wystąpiły, dlatego skargę należało uznać za zasadną.
W toku postępowania wyjaśniającego organ ma obowiązek podjęcia wszelkich kroków, które są niezbędne do ustalenia podstaw faktycznych rozstrzygnięcia. Jest to warunek konieczny do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami obowiązującego prawa, a także zgodnego z istniejącym stanem faktycznym. Organy administracji publicznej powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a następnie do oceny na jego podstawie czy dana okoliczność została udowodniona. Ustalając fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy organ administracji publicznej obowiązany jest rozważyć wszystkie wnioski podniesione przez stronę, ponieważ zaniechanie w tym zakresie określonych działań przez organ, zwłaszcza wtedy, gdy strona powołuje się na konkretne i ważne dla niej okoliczności w sprawie jest istotnym uchybieniem procesowym. Obowiązek przeprowadzenia całego postępowania wyjaśniającego w sposób rzetelny, który wyjaśniałby wszystkie istotne okoliczności w sprawie spoczywa na właściwym organie administracji publicznej.
W sprawie, w której przedmiotem rozstrzygnięcia organu administracji publicznej jest nałożenie na stronę danego postępowania administracyjnego określonej przepisami kary pieniężnej lub zobowiązanie jej do wykonania innego rodzaju obowiązku, a więc w sytuacji podjęcia działań o charakterze represyjnym, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie w taki sposób, aby nie pozostawić żadnych wątpliwości co do podjętego rozstrzygnięcia.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy podnieść, że organy nie wypełniły obowiązków wynikających z podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Przede wszystkim organy nie poczyniły istotnych ustaleń pozwalających na zastosowanie w prowadzonym postępowaniu właściwego trybu legalizacji wykonanych robót, nie ustaliły ich zakresu i nie dokonały oceny czy roboty wykonane przez inwestorów polegały na remoncie z tym, że przekroczyły dokonane przez inwestorkę zgłoszenie, czy też na dobudowie nowego ganku do budynku mieszkalnego.
Wydając rozstrzygnięcie na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane organy nie uzasadniły przyczyn zastosowania wskazanego w nim trybu legalizacji w przedmiotowej sprawie co jest istotne gdyż nałożenie obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy inwestor w procesie inwestycyjnym istotnie odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę.
Z materiału zebranego w rozpoznawanej sprawie nie wynika, ażeby przed podjęciem dobudowy ganku inwestorzy przedstawili organowi projekt budowlany, a organ udzielił im pozwolenia na budowę.
Organ więc nie uzasadnił, iż w sprawie mógł mieć zastosowanie wskazany w art 51 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego tryb legalizacyjny, a zatwierdzając projekt budowlany zamienny nie zbadał go pod kątem wymogów z art. 32-35 Prawa budowlanego tym samym nie wykonując obowiązku wynikającego z w/w przepisu, przy czym należy podkreślić, że legalizacja dokonywania przez organ ma na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodności z prawem co znaczy, że samo złożenie przez inwestora projektu budowlanego zamiennego (a więc wykonanie obowiązku bez właściwego zbadania) może doprowadzić do zaakceptowania wykonanych robót które są niezgodne z przepisami prawa.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy zobowiązane będą do uwzględnienia powyższych uwag sądu.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.