Uzasadnienie
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez J. P. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.
Z nadesłanego formularza wynika, że wnioskodawca ma 61 lat, samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Od marca 2012 r. pozostaje bez pracy (likwidacja stanowiska). Utrzymuje się dzięki pomocy rodziny. Dodał, że posiada mieszkanie o pow. 41 m2, we współwłasności z byłą żoną. Oświadczył, że nie posiada oszczędności i utrzymuje się dzięki pomocy rodziny, która ponosi koszty wyżywienia i opłacenia świadczeń – około 400 zł. miesięcznie. Wnioskodawca wskazał, że połowę czynszu za mieszkanie pokrywa była żona jako współwłaścicielka mieszkania. Skarżący nie podał innych okoliczności wskazujących na swoją sytuację materialną. Wskazał, że nie otrzymuje świadczeń z pomocy społecznej. Dodał ponadto, że w 2010 r. zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej, która została wykreślona 21 sierpnia 2012 r. Wnioskodawca jest zarejestrowany jako bezrobotny. Na tę okoliczność złożył kserokopię decyzji Prezydenta [...] z [...] listopada 2012 r. o uznaniu osoby za bezrobotnego.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje.
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie.
Oceniając sytuację finansową wnioskodawcy uznano, że znajduje się on w sytuacji materialnej uprawniającej go do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Obecnie wnioskodawca pozostaje bez pracy, nie posiada oszczędności, utrzymuje się przy pomocy członków rodziny, jest osobą bezrobotną zarejestrowaną w urzędzie pracy. W tej sytuacji niewątpliwie J. P. nie stać na samodzielne poniesienie kosztów postępowania sądowego bez spowodowania uszczerbku w środkach przeznaczonych na własne konieczne utrzymanie.
Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.