Uzasadnienie
J. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienie adwokata. Mocą postanowienia Starszego referendarza sadowego z dnia 21 grudnia 2015 r. J. S. został zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie.
W nowym formularzu PPF wnioskodawca podał, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z emerytury wnioskodawcy w wysokości około 940 zł. Dodatkowym źródłem dochody wnioskodawcy jest wynagrodzenie za umowy o dzieło w wysokości około 1 000 zł miesięcznie. Wnioskodawca podał, że posiada mieszkanie o pow. 28 m2 i nie posiada oszczędności. Wskazał następujące koszty utrzymania: 273,92 zł. czynsz, leki – ok. 150 zł., media około 150 zł., remonty bieżące około 200 zł., pozostałą kwotę wnioskodawca przeznacza na żywność, ubrania, transport.
W sprawie zważono, co następuje.
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i rodziny.
Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko faktyczny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym.
Biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawcy uznać należy, iż uzasadnione jest przychylenie się do wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Wnioskodawca utrzymuje się z środków ze świadczeń ZUS oraz dochodów z umów o dzieło. Wnioskodawca całe dochody przeznacza na bieżące utrzymanie. W tej sytuacji uznano, że wnioskodawca po opłaceniu niezbędnych życiowych (koniecznych) wydatków nie jest w stanie samodzielne ponieść kosztów sprawy. Tym samym wniosek o przyznanie prawa pomocy uznano za zasadny.
Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ww. ustawy orzeczono jak w sentencji.