Uzasadnienie
W dniu 17 listopada 2009 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął uzupełniony przez H.K. formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
Ze względu na ustawowe zwolnienie skarżącego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniosek rozpoznano w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Przepisy ww. ustawy, zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przyznania stronom postępowania prawa pomocy. Prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a) lub częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.), przy czym jego przyznanie uzależnione jest od spełnienia przez stronę ustawowo przewidzianych przesłanek. Żądanie ustanowienia adwokata z urzędu jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.
Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, przysługującą jedynie w sytuacjach, gdy poniesienie kosztów przez stronę spowodowałoby u niej uszczerbek w środkach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z konstrukcji powołanego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia istnienia okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie spoczywa na stronie.
W niniejszej sprawie wnioskodawca wykazał, że znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej go do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Z nadesłanego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z żoną i utrzymuje się z dochodu uzyskiwanego z tytułu emerytury w wysokości 1.600,00 złotych netto miesięcznie. Wnioskodawca wyjaśnił, że żona nie pracuje zawodowo i pozostaje na jego utrzymaniu.
Wnioskodawca podał, że posiada własnościowe spółdzielcze prawo do mieszkania o powierzchni 48,40 m ², za które ponosi opłaty eksploatacyjno – remontowe w wysokości 310,30 złotych miesięcznie, na potwierdzenie czego dołączył zaświadczenie ze Spółdzielni Mieszkaniowej o wysokości opłat oraz zawiadomienie o wymiarze opłat za lokal z dnia 12 listopada 2010 r. Wnioskodawca oświadczył, że innych nieruchomości, przedmiotów wartościowych, oszczędności w złotych i euro, zasobów pieniężnych oraz obligacji i kosztowności nie posiada.
Wnioskodawca wskazał, że ponosi miesięcznie następujące wydatki: na zakup żywności w wysokości około 600,00 złotych, na zakup lekarstw w wysokości około 200,00 – 300,00 złotych, z tytułu opłat za czynsz w wysokości 310,30 złotych, opłat za dwa telefony komórkowe w wysokości 60,00 złotych (2x30 złotych), zakup odzieży i kosmetyków w wysokości około 200,00 złotych, na zakup prasy w wysokości około 20,00 -30,00 złotych, z tytułu opłat za telewizję w wysokości 25,00 złotych oraz na zakup karmy dla kota w wysokości około 65,00 złotych.
Wnioskodawca dołączył do wniosku wyciąg z rachunku bankowego za okres od dnia 1 października 2010 r. do dnia 12 listopada 2010 r. z którego wynika, że na jego konto oraz żony wpływają tylko środki z tytułu emerytury w wysokości podanej przez wnioskodawcę w formularzu.
Oceniając sytuację finansową wnioskodawcy uznano, że nie jest on w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez spowodowania uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i żony.
Stwierdzono, że przy wysokości uzyskiwanego dochodu i ponoszonych wydatkach poniesie kosztów związanych z zatrudnieniem fachowego pełnomocnika z wyboru wykraczałoby poza możliwości finansowe wnioskodawcy.
Z tego względu przyznano wnioskodawcy prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu.
Wniosku nie rozpoznano w kwestii zwolnienia od kosztów sądowych, ze względu na ustawowe zwolnienie skarżącego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 pkt 1 c ustawy p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.