Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. [...] Minister Środowiska, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] czerwca 2006 r. w przedmiocie odmowy dopuszczenia Polskiego Towarzystwa [...] do udziału na prawach strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania zezwolenia Ministra Środowiska na odstępstwo od zakazu rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych Kolei Linowej [...] w [...] Paku Narodowym.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że jakkolwiek przedmiot sprawy mieści się w celach statutowych Towarzystwa, to jednak interes społeczny wykazany przez Towarzystwo został w pełni zabezpieczony w decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2006 r. poprzez nałożenie działań kompensujących utratę wartości przyrodniczych obciążając jej kosztami inwestora oraz zapisem w uzasadnieniu, że "zgoda na zwiększoną przepustowość w okresie zimowym jest uwarunkowana niepogorszeniem stanu środowiska przyrodniczego określonego na podstawie przeprowadzonej inwentaryzacji przyrodniczej na obszarze ewentualnego wystąpienia negatywnego oddziaływania zwiększonej liczby wwożonych osób".
W takiej sytuacji oceniając istnienie interesu społecznego Towarzystwa, organ odwoławczy wskazując obowiązki nałożone na inwestora rozbudowy obiektów i urządzeń kolei linowej stwierdził, że interes społeczny powoływany przez Towarzystwo został w pełni zabezpieczony a tym samym żądania dopuszczenia do udziału w sprawie zezwolenia na odstępstwo od zakazu rozbudowy nie jest zasadne.
Skargę na powyższe postanowienie złożyło Polskie Towarzystwo [...], wnosząc o zmianę postanowienia i dopuszczenie tej organizacji do udziału w sprawie na prawach strony. Zdaniem skarżącego dopuszczenie do dewastacji Parku Narodowego pod warunkiem likwidacji jej skutków, to nie to samo, co niedopuszczenie do dewastacji.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z zapisem art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego, nie orzekając o istocie sprawy. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania czy przy wydawaniu decyzji administracyjnej organ nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.
Skarga podlega uwzględnieniu z uwagi na naruszenie przepisów proceduralnych.
W przedmiotowej sprawie stanowisko organu administracji zostało oparte na treści art. 31 § 1 i § 2 kpa, który stanowi, iż organizacja społeczna może występować z żądaniem dopuszczenia do udziału w postępowaniu dotyczącym innej osoby, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny, przy czym zasadność tego żądania podlega ocenie organu administracji. Zgodnie wiec z powyższym zapisem jest to uznanie administracyjne, któremu stawia się szczególne wymagania, bowiem nie może ono nosić cech dowolności. Granice swobody z jakiej może korzystać organ w ramach uznania administracyjnego zakreśla art. 7 kpa. Przepis ten stanowi o obowiązku uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Pojęcie interesu społecznego nie jest ustawowo zdefiniowane a więc jest pojęciem nieokreślonym, któremu treść nadaje organ orzekający, który stosownie do treści art. 107 § 3 kpa obowiązany jest szczegółowo uzasadnić swoje stanowisko, wskazując podstawę prawną rozstrzygnięcia i przytaczając przepisy prawa.
W przedmiotowej sprawie z uwagi na brak definicji "interesu społecznego" przytoczonego jako istotny element rozstrzygnięcia, organ administracji powinien w konkretnych okolicznościach rozpatrywanej sprawy, w możliwie pełny sposób, określić na czym ten interes polega, zdefiniować go w tym konkretnym przypadku i wykazać, że wnioskujący taki interes społeczny w danej sprawie posiada bądź nie.
Zdefiniowanie tego pojęcia przez organ w odniesieniu do konkretnego przypadku i argumentacja odnosząca interes społeczny do ochrony przyrody miała w przedmiotowej sprawie istotne znaczenie.
Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia powyższych elementów nie zawiera, wskazując tylko rozstrzygnięcie uznaniowe w oparciu o stwierdzenie zabezpieczenia interesu społecznego poprzez nałożenie obowiązku kompensacji utraconych wartości przyrodniczych przez inwestora. Jak już wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie sądowym, z art. 7 i 77 § 1 kpa wynika, "że obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału sprawy ciąży na organie prowadzącym postępowanie".
Nie przesądzając kwestii dopuszczenia strony skarżącej do udziału w postępowaniu administracyjnym stwierdzić należy, że postępowanie mające na celu rozpoznanie wniosku Towarzystwa [...] przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 107 §3 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, i co w świetle art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowiło podstawę uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji.
Orzeczenie w pkt II sentencji zawiera swoje umocowanie w art. 152 cytowanej ustawy.