Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. C. na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2015 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia.
W dniu 22 lipca 2016 r. (data stempla urzędu pocztowego) do Sądu wpłynął wniosek r. pr. T. S., działającego z substytucji pełnomocnika skarżącego z urzędu radcy prawnego P. M., o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie co do koszów zastępstwa procesowego na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu. W piśmie procesowym z dnia 8 marca 2016 r. pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu, według norm przepisanych, oraz opłaty od pełnomocnictwa, zawiadamiając jednocześnie, że skarżąca nie opłaciła kosztów udzielonej pomocy prawnej ani w całości, ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z § 3 tego przepisu orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.
Stosownie do art. 250 p.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 490, dalej: rozporządzenie) stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 złotych.
Stosownie do § 2 ust. 3 rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Jednocześnie Sąd nie zasądził kwoty 17 złotych od pełnomocnictwa, bowiem występujący w sprawie pełnomocnik z urzędu nie legitymuje się dokumentem pełnomocnictwa (zgodnie z art. 244 § 2 p.p.s.a. ustanowienie pełnomocnika w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa), ponadto żaden dowód opłaty od pełnomocnictwa nie został do akt załączony.
Z powyższych względów, na podstawie art. 157 w zw. z art. 250 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia, Sąd orzekł jak w postanowieniu.