Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zasądzając od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Starosty S. kwotę 1.010 złotych (jeden tysiąc dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W dniu 22 lutego 2011 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku poprzez orzeczenie o kosztach procesu z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).
W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w ww. wyroku Sąd orzekł w pkt. III, iż zasądza na rzecz Starosty S. kwotę 1.010 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący podkreślił, iż wskazana w wyroku kwota w żaden sposób nie pozwala na poznanie rozliczenia kosztów przez Sąd. Dodał, iż Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustawionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163 poz. 1349 ze zm.) w § 14 ust. 2 pkt 1 a) określa się stawkę minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji. Jednak w sprawie w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna stawkę minimalną oblicza się na podstawie § 6 ww. Rozporządzenia. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu sprawy jest bezsporna i została określona w skardze do Sądu jako kwota 18.500,00 złotych.
Stosownie do treści § 6 pkt 5 ww. Rozporządzenia stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10.000,00 zł do 50.000,00 złotych wynosi 2.400,00 złotych. Z tego względu, w ocenie skarżącego Sąd taką stawkę minimalną powinien orzec tytułem tylko zwrotu kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego w niniejszej sprawie. Do kwoty tej należy dodać koszty poniesione przez skarżącego tytułem uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 750,00 złotych, za opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 złotych oraz tytułem uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem w wysokości 100,00 złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Strona może więc domagać się uzupełnienia wyroku tylko w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Ponadto uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje tylko w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz; Zakamycze 2005 r.).
W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, ponieważ w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r. zawarto orzeczenie o zwrocie - od organu na rzecz skarżącego - kosztów postępowania sądowego w kwocie 1.010 zł. Okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania w niższej niż zdaniem skarżącego wysokości nie uzasadnia żądania uzupełnienia postanowienia, gdyż zasądzenie kosztów postępowania w niższym rozmiarze nie oznacza, że Sąd nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia w przedmiocie kosztów (por. post. NSA z dnia 15 marca 2005 r. GSK 1334/04).
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Sąd nie ma podstaw do uzupełnienia wyroku z dnia 19 stycznia 2011 r. poprzez zawarcie rozstrzygnięcia co do zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego strony skarżącej reprezentowanej przez radcę prawnego zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 a) w związku z § 6 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...), ponieważ w wyroku Sąd orzekł już o całości sprawy. Wniosek o uzupełnienie wyroku w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego o dodatkowe koszty wykracza poza instytucję uzupełnienia wyroku i zmierza w istocie do zakwestionowania treści jego uzasadnienia, co skarżący może uczynić jedynie w postępowaniu zażaleniowym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt I OZ 894/10).
Z powyższych względów, na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.