Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), nakazał R. L. rozbiórkę krawężnika betonowego usytuowanego po wschodniej stronie ul. [...] u zbiegu z ul. [...] w [...], wykonanego bez wymaganego pozwolenia.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania w dniu [...] października 2004 r. dokonano czynności kontrolnych, w wyniku których ustalono, że u zbiegu ul. [...] i ul. [...] w [...] został ułożony krawężnik betonowy po wschodniej stronie jezdni przy ul. [...]. Roboty budowlane wykonał właściciel działki nr [...] R. L., który nie przedłożył żadnego dokumentu organu administracji architektoniczno-budowlanej potwierdzającego legalność wykonania robót.
Organ wyjaśnił, iż postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] wstrzymał przedmiotowe roboty budowlane i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych, zawierającej opinię o zgodności ich wykonania z obowiązującymi przepisami i Polskimi Normami, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Ponieważ obowiązek nałożony w/w postanowieniem nie został wykonany w określonym terminie (termin złożenia wymaganych dokumentów upłynął w dniu [...] czerwca 2006 r.), organ uznał za zasadne nakazanie rozbiórki, stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Odwołanie od tej decyzji złożył R. L. podnosząc, że krawężnik nie podlegał obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia, zatem nie miał on obowiązku dokonywania czynności wskazanych w postanowieniu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...]oraz w kwestionowanej decyzji. Stwierdził, iż organ nie podał naruszenia konkretnego artykułu Prawa budowlanego w niniejszej sprawie, a uzasadnienia powyższych rozstrzygnięć są ogólnikowe. Ponadto, w ocenie odwołującego się organ naruszył przepisy postępowania, gdyż wydał decyzję nakazującą rozbiórkę w sytuacji, gdy toczyło się postępowanie przed organem II instancji wskutek zażalenia na
Sygn. akt VII SA/Wa 2221/06 postanowienie z dnia [...] kwietnia 2006 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych.
R. L. wskazał, że błędnie określono prowadzone prace, ponieważ art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego definiuje roboty budowlane jako prace dotyczące obiektu budowlanego, natomiast zgodnie z art. 3 pkt 1 cytowanej ustawy krawężnik nie stanowi takiego obiektu. Jednocześnie zauważył, iż pozwolenie na budowę ani zgłoszenie nie byłoby wymagane również w przypadku uznania wykonanego krawężnika za obiekt małej architektury, gdyż stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 22 budowa obiektów małej architektury nie wymaga pozwolenia na budowę, natomiast zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa obiektów małej architektury w miejscach publicznych. Odwołujący się podkreślił, że krawężnik znajduje się w na terenie jego posesji, kilka metrów od jej granicy.
Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania R. L., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Wskazał, że art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego ma zastosowanie w przypadkach innych, niż uregulowane w przepisach art. 48 ust. 1 oraz art. 49b ust. 1 w/w ustawy, tzn. w sytuacji prowadzenia robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego lub w innych okolicznościach niż wymienione w tych przepisach. W ocenie organu, krawężnik jest urządzeniem technicznym związanym z drogą, mającym za zadanie utrzymać właściwy stan techniczny drogi, jak również zapewnić jej prawidłowe użytkowanie. Art. 48 ust. 1 oraz art. 49b ust. 1 cytowanej ustawy nie regulują kwestii budowy urządzeń technicznych, dlatego organ uznał za zasadne zastosowanie w niniejszej sprawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego.
Organ II instancji wyjaśnił, że z posiadanych dokumentów wynika, iż inwestor R. L. wykonał przedmiotowy krawężnik bez uprzedniego zgłoszenia zamiaru jego wykonania do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, więc wykonał go w warunkach samowoli budowlanej. Organ odwoławczy ocenił, iż organ I instancji zasadnie wszczął postępowanie naprawcze, wstrzymując roboty budowlane i nakładając na inwestora obowiązek przedłożenia stosownych
Sygn. akt VII SA/Wa 2221/06 dokumentów, zmierzając do legalizacji wykonanej inwestycji, natomiast niewykonanie tych obowiązków musiało skutkować wydaniem nakazu rozbiórki w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli R. L. i M. E. M. –L., zarzucając naruszenie prawa materialnego przez nieprawidłowe zastosowanie art. 50 ust. 1 oraz art. 51 Prawa budowlanego w sytuacji, gdy wykonanie przez skarżącego krawężnika betonowego nie wymagało zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 cytowanej ustawy, a nadto budowa ta nie podlega, zdaniem skarżących, pod przepisy Prawa budowlanego. Zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 przez brak należytego uzasadnienia prawnego decyzji, polegający na niewskazaniu przepisów prawnych, z których organ wywodzi, że opaska betonowa podlega przepisom Prawa budowlanego, a jej wykonanie wymaga zgłoszenia. Zarzucono również naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. przez nieustosunkowanie się do twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu, iż opaska betonowa stanowi zabezpieczenie ogrodzenia i rabaty kwiatowej na posesji skarżącego i znajduje się na jego prywatnym terenie.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły w niniejszej sprawie.
Sąd dokonał kontroli decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2006 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] czerwca
Sygn. akt VII SA/Wa 2221/06 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki krawężnika betonowego usytuowanego po wschodniej stronie ul. [...] u zbiegu z ul. [...] w [...], wykonanego bez wymaganego pozwolenia.
Zastosowanie trybu uregulowanego w art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 203, poz. 216 ze zm.), stanowiącego podstawę prawną decyzji nakazującej rozbiórkę, jest następstwem wstrzymania przez organ prowadzenia robót budowlanych w oparciu o art. 50 ust. 1 cytowanej ustawy. Jako podstawę prawną postanowienia z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] wskazał art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, dotyczący robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, jednak organ ten ani w w/w postanowieniu, ani też w decyzji nakazującej rozbiórkę nie podał przepisu prawnego, z którego wywodzi obowiązek przedłożenia dokumentu organu administracji architektoniczno-budowlanej potwierdzającego legalność wykonania robót, o jakim mowa w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, określonego w sentencji tej decyzji jako "pozwolenie".
Organ odwoławczy również nie odniósł się do podstawowego w niniejszej sprawie przepisu art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, który enumeratywnie określa przypadki, gdy dokonanie zgłoszenia jest konieczne. Przepis ten stanowi, iż zgłoszenia właściwemu organowi wymaga:
- 1) budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 5-21;
- 2) wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1-13;
- 3) budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu:
- a) krat na budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, użyteczności publicznej i zamieszkania zbiorowego oraz obiektach wpisanych do rejestru zabytków,
- b) urządzeń o wysokości powyżej 3 m. na obiektach budowlanych;
- 4) budowa obiektów małej architektury w miejscach publicznych.
W ocenie organów obu instancji, skarżący wykonał krawężnik betonowy w warunkach samowoli budowlanej, bez uprzedniego zgłoszenia zamiaru jego wykonania właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej, jednak organy nie wskazały, którą z przesłanek uregulowanych w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego wypełnia wybudowanie przedmiotowego krawężnika. Zakwalifikowanie określonych
Sygn. akt VII SA/Wa 2221/06 prac budowlanych jako wymagających zgłoszenia musi mieć oparcie w przepisie prawa, natomiast organy wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie takiego przepisu nie wskazały. Ponadto, organy nie odniosły się do argumentacji skarżącego i nie ustaliły, na czyim gruncie wykonano prace polegające na wykonaniu krawężnika, jak również nie ustaliły statusu drogi, przy której się on znajduje. Organ ponownie rozpoznający sprawę powinien przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające w tym zakresie.
Rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały wydane z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., zobowiązujących organ administracji publicznej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz do wskazania w uzasadnieniu faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak również do wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Zgodnie z art. 152 cytowanej ustawy, zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, 209 i 210 § 1 w/w ustawy.