Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] postanowieniem z dnia [...] (nr [...]), po rozpatrzeniu wniosku M. G. o wstrzymanie egzekucji w sprawie obowiązku dokonania rozbiórki dwóch słupów żelbetowych i tarasu, dobudowanych do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, usytuowanego przy ul. D. w W., w związku z wnioskiem "o zawieszenie postępowania egzekucyjnego", na podstawie art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 110, poz. 968 ze zm.), odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego.
W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia 22 września 2004r. M. G. wystąpił o wstrzymanie egzekucji oraz powołując się na treść art. 45 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdził, że nie jest w posiadaniu jakichkolwiek dokumentów mogących stanowić podstawę do odstąpienia od czynności egzekucyjnych poprzez umorzenie nałożonej grzywny.
Ponadto, organ wyjaśnił, że postępowanie w niniejszej sprawie nie może być zawieszone również na podstawie art. 56 § 1 ww. ustawy, gdyż nie została spełniona żadna z wymienionych w nim przesłanek.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dodał, że obowiązki nałożone decyzją Nr [...] nie zostały wykonane oraz podkreślił, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. 152 poz. 1270) wniesienie skargi przez zobowiązanego nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego, ani czynności egzekucyjnych.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] (nr [...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 -ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003r, Nr 207, poz. 2016 ze zm.) - po rozpatrzeniu zażalenia M. G. - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Organ wojewódzki po przedstawieniu stanu faktycznego w sprawie oraz przytoczeniu treści art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdził, że nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania egzekucyjnego wskazane w tym artykule, jak również stan faktyczny nie uprawnia organu do odstąpienia od czynności egzekucyjnych.
Skargę na to rozstrzygnięcie złożył M. G. wnosząc o jego zmianę tj. zawieszenie postępowania egzekucyjnego i podnosząc, że rozbiórka tarasu podpartego słupami spowoduje nieodwracalne zniszczenie posesji, gdyż pozostaną drzwi balkonowe na wysokości pierwszego piętra, które będą stanowiły zagrożenie dla mieszkańców.
Skarżący dodał, że decyzję nakazującą rozebranie tarasu jako niewykonalną, zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego i teraz oczekuje na rozstrzygnięcie. Nadto zażalenie na postanowienie organu I instancji złożone w październiku 2004r. zostało rozpatrzone po trzech latach.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w niej wskazane.
W ocenie Sądu, kontrolowane rozstrzygnięcia zapadły z naruszeniem art. 7, 77 kpa w związku z art. art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. - o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto w postępowaniu drugoinstancyjnym naruszono art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez nieuprawnione utrzymanie w mocy wadliwego rozstrzygnięcia organu I instancji.
W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji błędnie odczytały wniosek M. G. Z wniosku z dnia 22 września 2004r. wszczynającego postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wynika bowiem, że skarżący domagał się - w związku z postanowieniem nr [...] i postanowieniem [...] - wstrzymania obu egzekucji.
Skarżący nie wnosił zatem o zawieszenia postępowania, jak to wadliwie przyjęły organy, tylko o wstrzymanie m. in. postanowienia z dnia [...] (nr[...]) - co wynika z treści ww. wniosku.
Organy winny mieć na uwadze, że dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w myśl zasady uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 kpa), obejmuje również treść rzeczywistego żądania strony, które to żądanie wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania i w konsekwencji determinuje działania organu, co do dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 1994r., SA/Wr 1587/93, Prok. i Pr. 1995/2/54, wyrok NSA z dnia 26 lipca 2006r. II OSK 1004/05, LEX nr 266429).
W świetle powyższego, organy w sposób nieuprawniony wydały rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy skarżący o przeprowadzenie takiego postępowania w ogóle nie wnosił.
W tym miejscu podkreślić trzeba, że wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w żadnym razie nie może być utożsamiane z zawieszeniem postępowania egzekucyjnego, gdyż są to dwie odrębne instytucje. Zawieszenie postępowania powoduje przerwanie toku wszystkich czynności procesowych w postępowaniu egzekucyjnym, natomiast wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego przerywa jedynie tok stosowania i realizacji środków egzekucyjnych. Ponadto oba ww. postępowania należą do właściwości innych organów administracyjnych, jak również inny jest krąg podmiotów uprawnionych do ich wszczęcia.
W związku z naruszeniem ww. przepisów, obowiązkiem organów, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, będzie rzetelne przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem stanowiska Sądu.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt I i II sentencji.