Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] znak [...] po rozpatrzeniu zażalenia B. i J. G. utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...], z następującym uzasadnieniem:
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...] stwierdzającą, że decyzja Wójta Gminy T. z dnia [...] Nr [...] zmieniająca decyzję Starosty Powiatu T. z dnia [...] Nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przydomowym krytym basenem, przyłączami i wewnętrznymi instalacjami, zlokalizowanego na działce nr [...] w W. poprzez zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, została wydana z naruszeniem prawa i odmawiającą uchylenia przedmiotowej decyzji z przyczyn określonych w art. 146 § 1 kpa.
W wyniku wniosku zainteresowanych wszczęte zostało postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] i organ I instancji postanowieniem z dnia [...] zawiesił z urzędu to postępowanie z uwagi na okoliczność, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Organ odwoławczy rozpatrując zażalenie na postanowienie o zawieszeniu postępowania, powołując artykuł 97 § 1 pkt. 4 kpa stwierdził, iż orzeczenie podjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie administracyjne w przedmiotowym postępowaniu, bowiem w myśl art. 153 ustawy p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiązać będą w sprawie ten Sąd i organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Dlatego też – zdaniem organu odwoławczego – zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania nieważnościowego z art. 97 § 1 pkt. 4 kpa do czasu prawomocnego wyroku sądowego.
Skargę sądową na powyższe postanowienie wnieśli B. i J. G. domagając się jego uchylenia. Skarżący zarzucili naruszenie art. 97 § 1 pkt. 4 kpa, bowiem błędnie przyjęto, że rozstrzygnięcie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody jest uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia skargi sądowej na tę decyzję.
Zdaniem skarżących przedmiot postępowania nie dotyczy toku zwykłego postępowania lecz stwierdzenia nieważności decyzji i dlatego nie może być stosowany art. 97 § 1 pkt. 4 kpa.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie organu administracji wydane w trybie art. 97 § 1 pkt. 4 kpa po wszczęciu postępowania nieważnościowego w związku z toczącym się postępowaniem sądowym dotyczącym decyzji Wojewody [...] z dnia [...] objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności.
Jak wynika z akt sprawy decyzja Wojewody z dnia [...] wydana we wznowionym postępowaniu została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który po zbadaniu sprawy, wyrokiem z dnia 27 października 2008 r. o sygn. akt. II SA/Kr 655/07 oddalił skargę B. i J. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania.
Na powyższy wyrok zainteresowani w dniu 21 stycznia 2009 r. złożyli skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego o czym m.in. poinformowali w złożonym 31 marca 2009 r. do Ministra Infrastruktury wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji Wojewody [...] z dnia [...].
Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało na podstawie przepisu stanowiącego o zawieszeniu postępowania gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub Sąd.
Musi zatem istnieć zależność tj. związek przyczynowy między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.
Nie można przyjąć, że rozstrzygnięcie w sprawie decyzji Wojewody [...] wydane w postępowaniu sądowym ma charakter zagadnienia wstępnego i będzie decydujące dla bytu postępowania nadzorczego w odniesieniu do tej samej decyzji, skoro zgodnie z utrwalonym jednolitym orzecznictwem sądowym a także poglądami wyrażonymi w doktrynie prawa, wybór jednej z możliwych dróg kontroli decyzji ostatecznej powoduje utratę prawa do drugiej. Skarżący dokonali wyboru składając skargę na decyzję Wojewody [...] do Sądu. Po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona więc była możliwość wszczęcia postępowania wewnątrz administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ostatecznej.
Pogląd o niedopuszczalności wszczęcia przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji po wniesieniu skargi na tę decyzję do sądu administracyjnego (poza wyjątkową sytuacją określoną w art. 54 § 3 p.p.s.a) szczegółowo motywowany jest w orzecznictwie z podkreśleniem m.in. że prowadzenie dwóch konkurencyjnych postępowań kontrolnych tj. wewnątrz administracyjnego i sądowego prowadziłby do dwutorowości postępowania w tej samej sprawie, przeciwko czemu przemawiają zarówno względy ekonomii postępowania organów jak i ochrona autorytetu ich orzeczeń, nie zezwalająca na dopuszczenie możliwości zajmowania się tą samą sprawą oraz na wydanie ewentualnych rozbieżnych orzeczeń przez organ administracyjny i przez sąd administracyjny (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 212/05).
Tak więc zaskarżone postanowienie organu nadzorczego oparte na przyjęciu zaistnienia zagadnienia wstępnego wydane zostało z naruszeniem art. 97 § 1 pkt. 4 w związku z art. 107 § 1 kpa a także art. 138 kpa nakazującego ponowne rozpatrzenie sprawy.
Powyższe naruszenia przepisów proceduralnych jako mające wpływ na wynik rozstrzygnięcia stanowią podstawę uchylenia obu postanowień organu w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.)