Uzasadnienie
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie wadliwości orzeczenia przez nadanie orzeczeniu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia (zob. postanowienie NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II FSK 445/09).
Wykładnia gramatyczna wymienionego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami.
W przedmiotowej sprawie, w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2017 r. pojawiły się błędy pisarskie, które są oczywistymi omyłkami pisarskimi, polegającymi na błędnym nazwaniu aktów podlegających uchyleniu i zamiast prawidłowego wpisania, że chodzi o postanowienia zostały błędnie wpisane decyzje. W związku z powyższym właściwej odmianie gramatycznej muszą również ulec wyrazy odnoszące się zmienianych form aktów.
W tym miejscy należy wyjaśnić, że z akt sprawy wynika, że przedmiotem zaskarżenia do Sądu został objęty akt wydany przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu [...] listopada 2016 r. w formie postanowienia utrzymujący w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. zawieszające z urzędu postępowanie administracyjne. Zatem oczywistym jest, że rozstrzygnięciem zaskarżonym do Sądu jak i poprzedzającym je rozstrzygnięciem organu I instancji są postanowienia, a nie decyzje.
Ponadto w sentencji pojawił się błąd pisarski, który jest oczywista omyłką pisarską, polegającą na wpisaniu jako strony wnoszącej skargę E. K., A. K., E. L., M. L. i J. P., zamiast E. K. i A. K. Skargę w niniejszej sprawie wniosło pięciu skarżących – E. K., A. K., E. L., M. L. i J. P. Jednakże z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego przez E. L., M. L. i J. P. ich skargi postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. zostały odrzucone, zaś postanowienie to stało się prawomocne od dnia 21 kwietnia 2017 r. W efekcie stracili oni status skarżących i stali się uczestnikami postępowania, zatem nie powinni być wskazani w sentencji wyroku jako skarżący.
W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.