Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie z dnia 3 grudnia 2013 r. przyznano skarżącej J. G. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Pismem z dnia 11 grudnia 2013 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] poinformowała o ustanowieniu r.pr. M. Ł. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej.
Postanowieniem z dnia 15 września 2014 r. odrzucono skargę J. G. Pismem z dnia 17 października 2014 r. pełnomocnik skarżącej poinformował o sporządzeniu opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, a w piśmie z dnia 29 października 2014 r. wniósł o przyznanie nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie została ona opłacona w całości ani w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a, wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Na obecnym etapie sprawy pomoc prawna z urzędu polegała na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie – 240 zł. Zgodnie z § 18 ust. 2 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej stawka minimalna wynosi 50 % stawki określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Według § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
W konsekwencji w niniejszej sprawie radcy prawnemu należy się wynagrodzenie w wysokości 120,00 złotych z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (50% z 240 zł) oraz kwota 27,60 złotych stanowiąca 23 % podatku od towarów i usług – łącznie kwota 147,60 złotych.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia orzeczono, jak w sentencji postanowienia.