Uzasadnienie
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia Z. R., postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2013r. Nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów Z. R. za nieuzasadnione, w związku z zastosowaniem w toku postępowania egzekucyjnego środka w postaci grzywny w celu przymuszenia.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z niewykonywaniem przez Z. R. obowiązku rozbiórki wiaty nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2012r. Nr [...] skierował do zobowiązanego w dniu [...].08.2012r upomnienie, które zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 20.08.1012r.
W dniu [...].10.2012r organ wystawił tytuł wykonawczy Nr [...], którego doręczenie zobowiązanemu w dniu [...].10.2012r wszczęło przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2013r, Nr [...] nałożył na Z. R. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 5.000 zł z powodu uchylania się zobowiązanego od wykonywania obowiązku rozbiórki wiaty. Z. R. po otrzymaniu postanowienia z dnia [...] maja 2013r, Nr [...] nakładającego grzywnę w celu przymuszenia, zgłosił zarzuty przeciwko prowadzonemu postępowaniu egzekucyjnemu. W zarzutach powołał się na przesłanki wskazane w art. 33 pkt 1,5,6 i 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o niezasadności zgłoszonych zarzutów. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka niewykonalności egzekwowanego obowiązku, obowiązek dokonania całkowitej rozbiórki wiaty nadal istnieje oraz nie występują okoliczności, które świadczyłyby o niedopuszczalności prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Z. R. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji i zasądzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił:
- 1. że egzekwowany obowiązek winien nie istnieć;
- 2. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- 3. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego;
- 4. zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, Sąd skargę uwzględnił.
Warunkiem skuteczności zgłoszenia zarzutów jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Tylko skutecznie wniesione zarzuty mogą uruchomić działanie organu w zakresie ich merytorycznego rozpoznania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność zgłoszonych zarzutów.
W niniejszej sprawie organ egzekucyjny pierwszej instancji nie zbadał w postępowaniu wstępnym, czy zarzuty zostały wniesione w przewidzianym przepisami terminie.
Z akt sprawy wynika, że tytuł wykonawczy z dnia [...]10.2012r. Nr [...], został doręczony skarżącemu w dniu [...].10.2012r. Tytuł wykonawczy zawierał pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wskazując, że podstawą zarzutu w sprawie mogą być okoliczności enumeratywnie wymienione w art. 33.
Skarżący zgłosił zarzuty w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2013r. po otrzymaniu postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] maja 2013r, Nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
Uchybienie terminu do złożenia zarzutów powoduje bezskuteczność czynności zobowiązanego polegających na zgłoszeniu do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a tym samym wystąpienie okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania w tym zakresie. Wskazać należy, iż zarzuty zgłoszone w późniejszych etapach postępowania tj. w czasie wykonywania przez organ kolejnych czynności egzekucyjnych nie mogą zostać merytorycznie rozpoznane, a zobowiązanemu, który kwestionuje czynności egzekucyjne organu przysługują uprawnienia z art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W niniejszej sprawie skarżącemu doręczono postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zawierające pouczenie o przysługującym prawie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, z przytoczeniem przesłanek z art. 33 u.p.e.a., mogących stanowić podstawę takiego zarzutu. Ponadto, pouczono skarżącego o możliwości złożenia zażalenia na podstawie art. 122 § 3 u.p.e.a. Prawo do zgłoszenia zarzutów związane jest z doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego zgodnie z art. 32 (art. 122 1 pkt 1 u.p.e.a.). Jeżeli skarżącemu nie doręczono wcześniej tytułu wykonawczego i tytuł wykonawczy został doręczony wraz z postanowieniem o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, to w takiej sytuacji skarżącemu przysługuje prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Powyższe uwagi organ egzekucyjny pierwszej instancji powinien uwzględnić ponownie rozpatrując zgłoszone zarzuty. Organy egzekucyjne z naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. nie zbadały, czy zgłoszone zarzuty zostały wniesione w ustawowym terminie. Naruszenie wskazanych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy dlatego oba zaskarżone postanowienia podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz 1270 ze zm).
Zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu na podstawie art. 152 w/w ustawy, a rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 w/w ustawy.