Uzasadnienie
W piśmie z dnia 27 grudnia 2016 r. pełnomocnik skarżącej D. P. zwrócił się o zwolnienie skarżącej od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Wniosek ten nie został złożony na urzędowym formularzu PPF.
Zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2017 r. wezwano skarżącą do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
W wyznaczonym terminie skarżąca nie wykonała zarządzenia i nie nadesłała formularza PPF.
W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 22 lutego 2017 r., na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, z uwagi na nienadesłanie wniosku na urzędowym formularzu PPF w wyznaczonym terminie.
W ustawowym terminie skarżąca złożyła sprzeciw od powyższego zarządzenia z dnia 22 lutego 2017 r. W uzasadnieniu podniosła, że nie otrzymała wezwania do nadesłania formularza PPF. Dodała, że nie została pouczona przez Sąd o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym po dniu 15 sierpnia 2015 r., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
Na podstawie art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Z akt sprawy wynika, że prawidłowo skarżąca, w wykonaniu zarządzenia z dnia 11 stycznia 2017 r., została wezwana do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia tego wniosku bez rozpoznania. Wezwanie pełnomocnik skarżącej odebrał osobiście w dniu 31 stycznia 2017 r. (karta 32 akt sądowych sprawy). W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że pomimo prawidłowego wezwania w wyznaczonym terminie skarżąca nie wykonała wezwania i nie nadesłała formularza PPF.
Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że w niniejszej sprawie Sąd nie pouczył skarżącej o przysługującym jej prawie złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wskazać należy, że w piśmie z dnia 4 października 2016 r., adresowanym bezpośrednio do skarżącej, doręczającym odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi zawarto pouczenie w punkcie 5, że: "Strona może wystąpić do Sądu o przyznanie jej prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych oraz przyznanie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Wniosek w tym przedmiocie powinien być złożony na urzędowych formularzu określonym w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z dnia 28 sierpnia 2015 r., poz. 1257)." Przesyłka zawierająca m.in. ww. pouczenie została doręczona skarżącej w dniu 24 października 2016 r. (karta 9 akt sądowych sprawy).
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.