Uzasadnienie
W dniu 8 września skarżąca – R. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. z siedzibą w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...] orzekającą o odstąpieniu od nałożenia obowiązków wymienionych w art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, tj. wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w zakresie rampy rozładowczej przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym na nieruchomości przy ul. [...] w [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji albowiem w przypadku jej niewstrzymania spowodowane zostaną trudne do odwrócenia skutki. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że przed wydaniem kolejnej decyzji koniczne jest rozpoznanie niniejszej skargi, w celu zapobieżenia ewentualnie dualizmowi postępowania i prowadzenia kilkukrotnie postępowania w tej samej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej – "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy także wskazać, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma zastosowanie wyłącznie do takich aktów administracyjnych, które podlegają wykonaniu. Z kolei wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze Lexis.Nexis. Warszawa 2005r., s. 295). Decyzja objęta przedmiotowym wnioskiem nie nadaje się do wykonania, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z jej treścią. Wykonanie aktu dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których podmiot uzyskuje uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany a drugi wyłącznie uprawniony.
Według sądu zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja uchylająca decyzję organu I instancji o odstąpieniu od nałożenia obowiązku wykonania czynności lub robót budowlanych i przekazująca mu sprawę do ponownego rozpatrzenia nie posiada przymiotu wykonalności, nie nakłada bowiem na adresatów żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie bądź w sposób przymusowy.
Ponadto wskazać należy, że argument wskazany przez stronę skarżącą, a dotyczący ewentualnego dualizmu postępowania, nie uprawdopodobnia wystąpienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Jednocześnie wskazać należy, że kwestie prawidłowości zaskarżonej decyzji nie mogą być przez Sąd przesądzane na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem badania Sądu w na tym etapie postępowania jest wyłącznie kwestia ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wszelkie zarzuty wobec tej decyzji będą bowiem podlegały ocenie Sądu dopiero na etapie merytorycznego rozpoznania skargi na rozprawie.
W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.