Uzasadnienie
W. P., skarżący w sprawie, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej, wymierzonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w wysokości 10. 000 zł. i umarzającą w części karę pieniężną, tj. kwotę 5 000, 00 zł.
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie naliczania odsetek od kwoty 5 000, 00 zł. Skarżący opisał przebieg postępowania w sprawie odmowy umorzenia kary pieniężnej oraz swoją sytuację rodzinną i finansową. Wskazał, że sześcioosobowa rodzina skarżącego utrzymuje się z pensji żony wynoszącej ok. 3.000, 00 zł. Wynagrodzenie żony skarżącego i jego skromne dochody z gospodarstwa rolnego ledwie starczają na potrzeb rodziny i w takiej sytuacji nie jest już możliwe poniesienie przez skarżącego dodatkowych kosztów finansowych.
Sąd potraktował wniosek zawarty w skardze jako wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może jednak dotyczyć tylko takich z nich, które mają przymiot wykonalności tzn. nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe, gdy decyzja nie podlega w ogóle wykonaniu. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23.10.2008 r., sygn. II OZ 1075/08).
Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).
W niniejszej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2011 r. uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r. w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej, wymierzonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w wysokości 10. 000 zł. i umarzającej w części karę pieniężną, tj. kwotę 5 000, 00 zł.
Zaskarżona decyzja ma więc charakter odmowny, nie nakłada bezpośrednio na skarżących obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak jest zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jej wykonania.
Na marginesie należy wskazać, że co do zasady, przedmiotem postanowienia o wstrzymaniu wykonania jest akt zaskarżony do sądu administracyjnego. W wyjątkowych zaś przypadkach przedmiotem takiego rozstrzygnięcia mogą być inne akty podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Poza granicami niniejszej sprawy pozostaje kwesta prawidłowości nałożenia przez organ nadzoru budowlanego kary pieniężnej za przystąpienie do użytkowania budynku mieszalnego. W granicach niniejszej sprawy pozostają rozstrzygnięcia wydane w przedmiocie umorzenia kary pieniężnej, a nie samego jej nałożenia, a te nie mają charakteru bezpośrednio wykonalnych.
W tej sytuacji wniosek skarżącego nie mógł zostać uwzględniony, a wobec tego na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., postanowiono jako w sentencji.