Uzasadnienie
B. D., J. D., B. Z. i P. C., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania.
Postanowieniem tym organ utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], którym odmówiono wstrzymania wykonania, na wniosek ww. stron, ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Zażalenia na to postanowienie, odrębnymi pismami, złożyły ww. strony.
Organ, rozpoznając zażalenia, wydał dwa postanowienia z dnia [...] lipca 2018 r., jedno o numerze [...], skierowane do B. D. i J. D., oraz drugie, o numerze [...], skierowane do B. Z. i P. C. ("skarżący"). Oznacza to, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie doręczono jedynie B. D. i J. D. Wojewoda [...], w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302), dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione tam akty lub czynności organów administracji.
Wyliczenie zawarte w ww. przepisie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie aktu lub czynności w nim niewymienionych oznacza, że sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego, a tym samym, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., skarga podlega odrzuceniu. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia.
Legitymacja (posiadanie uprawnienia) do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu lub czynności.
Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 50 § 1 P.p.s.a., jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnienie do wniesienia skargi uzależnione jest nadto od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Skarga do sądu administracyjnego może więc dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej, a więc przewidzianej w przepisach prawa administracyjnego możliwości konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 94/15, LEX nr 2 108 380).
Natomiast na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5a ww. przepisu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie skarżący wnieśli skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], które organ skierował do B. D. i J. D., tzn. doręczył tylko tym stronom postępowania. Oznacza to, że skarżący nie byli stroną postępowania, zakończonego wydaniem postanowienia o nr [...], wobec czego nie są podmiotami, o których mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a., i nie mają interesu prawnego w jego skarżeniu.
Wobec faktu, że skarżący nie mają legitymacji skargowej w niniejszej sprawie (zaskarżonym postanowieniem organ rozpoznał zażalenie B. D. i J. D. i tylko do nich skierował swoje rozstrzygnięcie), ich skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.