Uzasadnienie
J. J. pismem z dnia 4 września 2016 r. złożył skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy T. z dnia [...] października 1992 r. nr [...], nakazującej rozbiórkę budynku mieszkalnego wraz z urządzeniami przynależnymi, zrealizowanego na działce nr [...] w miejscowości P. w gminie T.. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że budynek ten jest jedynym miejscem zamieszkania trzyosobowej rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie decyzji pod warunkiem zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 ww. ustawy, a mianowicie wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do treści cytowanego przepisu Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, a także innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zwrot "w granicach tej samej sprawy" użyty w art. 61 p.p.s.a. dotyczy sprawy w ujęciu materialnym, w związku z czym o postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy wykazujące tożsamość podmiotową i przedmiotową. Sytuacja taka wystąpi wówczas, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, identycznego przedmiotu, stanu faktycznego oraz podstawy prawnej (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 września 2010 r. II GZ 246/10 Lex nr 743040; z dnia 2 września 2009 r. II OZ 689/09 Lex nr 1110357; z dnia 12 czerwca 2012 r. II FZ 441/12 Lex nr 1170772).
W przywołanym przepisie ustawodawca ograniczył zatem możliwość wstrzymania wykonania do zaskarżonego aktu oraz do takich aktów, które zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Decyzja, której wstrzymania wykonania domaga się J. J., nie spełnia natomiast tego warunku.
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...], którą organ, działając na podstawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, odmówił odroczenia wykonania rozbiórki budynku mieszkalnego zrealizowanego na działce nr [...] w miejscowości P., orzeczonej decyzją Wójta Gminy T. z dnia [...] października 1992 r. nr [...]. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania dotyczy natomiast ww. decyzji Wójta Gminy T. nakazującej – na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane – dokonanie rozbiórki budynku mieszkalnego.
Zauważyć wobec tego trzeba, że pomimo występującego związku pomiędzy sprawą nakazania rozbiórki i sprawą w przedmiocie odroczenia wykonania obowiązku rozbiórki, nie można tu mówić o tożsamości spraw, różnią się one bowiem podstawą prawną rozstrzygnięcia. W postępowaniu toczącym się w trybie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. przedmiotem oceny organu nie jest zasadność czy zgodność z prawem nałożenia obowiązku rozbiórki, lecz to, czy za czasowym wykorzystaniem obiektu budowlanego, wobec którego został wydany nakaz rozbiórki, przemawiają względy społeczne lub gospodarcze, co zasadniczo odróżnia zakres merytorycznego rozpoznania obu spraw. Brak jest zatem tożsamości sprawy w znaczeniu materialnym, co uzasadnia stwierdzenie, że decyzja Wójta Gminy T. nie mogła być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w niniejszym postępowaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2014 r. sygn. II OZ 359/14 LEX nr 1461935).
Z powyższych względów na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.