Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie wszczęte w sprawie robót budowlanych prowadzonych przez M. F. przy utwardzeniu części działki [...] w S. przy ulicy P. gm. R. W uzasadnieniu organ wskazał, iż dalsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ z przedłożonej na podstawie postanowienia nr [...] z dnia [...] przez M. F. inwentaryzacji z oceną techniczną wynika, że roboty budowlane przy utwardzeniu działki płytami prefabrykowanymi zostało wykonane prawidłowo, zgodnie z przepisami prawa budowlanego, utwardzenie jest w dobrym stanie technicznym, nie stwarza zagrożenia bezpieczeństwu ludzi i mienia. Nie zachodzi potrzeba stosowania art. 51 Prawa budowlanego.
W wyniku odwołania B. G. o powyższej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu II instancji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne. Z akt sprawy wynika, że inwestor samowolnie wykonał utwardzenie działki nr [...]. Z przedłożonej oceny technicznej wybudowanego utwardzenia wynikało, iż stan techniczny jest dobry oraz nie zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż art. 48 Prawa budowlanego ma zastosowanie do obiektów budowlanych, zaś przedmiotem tego postępowania są roboty budowlane, w postępowaniu prowadzonym na podstawie art.50 i 51 nie jest badane prawo inwestora do dysponowania gruntem na cele budowlane. Brak jest podstaw do wszczęcia postępowania z art. 51 Prawa budowlanego, ponieważ z dokumentów wynika, iż roboty zostały wykonane zgodnie z przepisami.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył B.G.
Zarzucił decyzji naruszenie prawa pod względem formalnym i merytorycznym oraz niezastosowanie się do wcześniejszych prawomocnych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 431/05 oraz z dnia 25 lipca 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 528/06.
Wydana decyzja w ocenie skarżącego narusza przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, w którym jest mowa o złożeniu oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowaniu gruntem na cele budowlane. Skarżący nie godzi się z legalizacją dokonanej przez inwestora samowoli budowlanej.
Wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niezasadna.
Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r, Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w sentencji decyzji błędnie został przywołany art. 105 k.p.a., ponieważ brak było podstaw do przyjęcia bezprzedmiotowości postępowania. Postępowanie toczyło się na wniosek uprawnionego podmiotu i winno zakończyć się merytorycznym rozpoznaniem sprawy. Zauważyć jednakże należy, iż orzeczenie organów administracji podlega uchyleniu przez Sąd jedynie w przypadku zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1. W przypadku zatem stwierdzenia przez Sąd naruszenia art. 105 k.p.a. uchylenie zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy naruszenie tego przepisu postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Organ administracji wskazał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 105 k.p.a., jednakże rozpoznał sprawę merytorycznie. Przeprowadzone zostało postępowanie dowodowe, dokonane zostały stosowane ustalenia i zaprezentowane stanowisko, iż brak jest podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 Prawa budowlanego.
W tej sytuacji mimo błędnego przywołania w sentencji decyzji art. 105 § 1 k.p.a. jako jej podstawy prawnej, w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy wskazana wadliwość pozostała bez wpływu na rozstrzygnięcie.
Odnosząc się zaś do meritum niniejszej sprawy Sąd podziela ustalenia organu nadzoru budowlanego, iż przedmiotem postępowania są wykonane bez wymaganego prawem zgłoszenia roboty budowlane polegające na utwardzeniu placu gotowymi płytami betonowymi. Trafnie zatem został zastosowany w sprawie tryb określony w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Podzielić należy stanowisko organu, iż w tym trybie nie podlega badaniu prawo do dysponowania gruntem na cele budowlane. Swoje roszczenia w tym zakresie skarżący może natomiast realizować na drodze procesu cywilnego przed sądem powszechnym.
Wbrew twierdzeniom skarżącego organy nadzoru budowlanego, po ww. wyrokach Wojewódzkiego Sądu administracyjnego przeprowadziły stosowne postępowanie wyjaśniające niezbędne dla legalizacji przedmiotowych robót. Wyrazem powyższego jest złożona przez inwestora do akt sprawy mapa inwentaryzacyjna działki oraz opinia techniczna.
Za bezzasadny uznać należy zarzut skarżącego, iż organy nadzoru budowlanego nie zastosowały się do wytycznych zawartych w ww. wyrokach. Uzasadnienia powyższych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazywały na braki postępowania dowodowego, i naruszenie w związku z tym art. 7 i 77 k.p.a.
Takie postępowanie jak wynika z akt sprawy zostało przeprowadzone, i jego wyniki pozwalały organom na podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie. Postępowanie w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo zgodnie z zasadami zawartymi w przepisach art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, organy administracji podjęły bowiem wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.