Uzasadnienie
Pismem z 9 sierpnia 2019 r. J. T., A. T., S.T.B. T.oraz S.sp. z o.o. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Dyrektora Departamentu Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej z [...] lipca 2019 r. znak: [...], w którym B. T.i J. T.w nawiązaniu do wcześniejszego pisma z 10 czerwca 2019 r. zostali poinformowani, że decyzja procesowa o pozostawieniu bez biegu wniosku o wniesienie przez Prokuratora Generalnego skargi nadzwyczajnej od prawomocnego wyroku wydanego przez Sąd Apelacyjny w L. w sprawie o sygn. akt [...] nie wymaga uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem przez sąd dopuszczalności jej wniesienia, w tym oceną, czy zaskarżone działanie podlega kontroli sądu administracyjnego z uwzględnieniem regulacji zawartej w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a.
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem, których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
- 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (§ 2a) i w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Pod pojęciem sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a. oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów tej ustawy. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w przywołanej wyżej regulacji prawnej.
Analizując przedmiotową sprawę w kontekście przytoczonych przepisów, należy stwierdzić, że skarga złożona przez skarżących nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego, ponieważ akt informujący o pozostawieniu przez Prokuratora Generalnego wniosku o wniesienie skargi nadzwyczajnej bez biegu nie stanowi działania organu z zakresu administracji publicznej. Tym samym przekazana skarżącym informacja o odstąpieniu w zawiadomieniu od uzasadnienia, niezależnie jakie motywy kierowały Prokuratorem Generalnym do podjęcia takiej decyzji procesowej, nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Nieistotne przy tym pozostaje, że przyznane Prokuratorowi Generalnemu w tym zakresie uprawnienie znajduje wsparcie w treści § 335a ust. 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 7 kwietnia 2016 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych Prokuratury (Dz. U. z 2017 r. poz. 1206), a przytaczany przez skarżących § 335 ust. 2 ww. aktu nie znajduje zastosowania, uwzględniając że dotyczy wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania sądowego.
Wymaga w tym miejscu zauważenia, że skarga nadzwyczajna, o której mowa w art. 89 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. z 2019 r. poz. 825), jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, mającym stanowić instrument prawny pozwalający na uchylenie lub zmianę prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego kończącego postępowanie w sprawie. Przysługująca Prokuratorowi Generalnemu, a także Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz, w zakresie swojej właściwości, Prezesowi Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, Rzecznikowi Praw Dziecka, Rzecznikowi Praw Pacjenta, Przewodniczącemu Komisji Nadzoru Finansowego, Rzecznikowi Finansowemu, Rzecznikowi Małych i Średnich Przedsiębiorców i Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów legitymacja do wniesienia skargi nadzwyczajnej oparta jest na przyjęciu przez te organy o charakterze publicznym autonomicznej oceny odnośnie do dopuszczalności i celowości wniesienia w konkretnym przypadku wskazanego środka zaskarżenia.
W postanowieniu z 27 marca 2019 r. sygn. V CNP 57/17 Sąd Najwyższy zasadnie zauważył, że ocena ta, znajdując swój formalny wyraz w odmowie wniesienia na prośbę zainteresowanego skargi nadzwyczajnej przez Prokuratora Generalnego lub Rzecznika Praw Obywatelskich, nie podlega kontroli sądowej. Jakkolwiek w piśmiennictwie takie rozwiązanie jest poddawane krytyce akcentującej, że strona, która kwestionuje orzeczenie rozstrzygające o jej prawach i obowiązkach, może występować wyłącznie w roli petenta względem organów państwa (por. T. Zembrzuski, Skarga nadzwyczajna w polskim postępowaniu cywilnym, PiP 2019, z. 6, s. 131), to okoliczność sprowadzająca się do podważenia racjonalności i efektywności przyjętych przez ustawodawcę zasad rządzących wnoszeniem skargi, nie ma znaczenia dla kwestii dotyczącej możliwości objęcia kontrolą sprawowaną przez sąd administracyjny legalności sposobu wykonywania ustawowej kompetencji przez jeden z organów legitymowanych do wystąpienia ze skargą nadzwyczajną do Sądu Najwyższego.
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.