Uzasadnienie
M. S. i M. S. (,,skarżący’’), pismem z 2 grudnia 2020 r., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania organu I instancji.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Podniósł m.in., że osoby wnoszące skargę nie były stronami przedmiotowego postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z 18 marca 2021 r. (k.52) wezwał ww. skarżących do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez wykazanie interesu prawnego do wniesienia skargi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie poinformował skarżących o konieczności wykazania prawa do nieruchomości, pouczając o treści art. 50 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej:,,p.p.s.a.’’).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z § 2 tego przepisu wynika z kolei, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Pojęcie interesu prawnego, konstytuujące legitymację materialną skarżącego, należy ujmować w kategoriach obiektywnych. Istnieje on wówczas, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną decyzją, polegający na tym, że decyzja narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (wyrok NSA z 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, LEX nr 171196, wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, LEX nr 194894, wyrok NSA z 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 84/08). Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny (wyrok NSA z 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, LEX nr 192482, por. też wyrok NSA z dnia 4 września 2001r., II SA 1410/01, Lex nr 53376, postanowienie NSA z 9 listopada 1995r., II SA 1933/95, ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170).
Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną decyzją musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (wyrok NSA z 7 maja 2008r., sygn. akt II OSK 84/08).
Jak wynika z akt sprawy, wnoszący skargę do Sądu nie byli stroną postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] listopada 2020 r., nr [...]. Zaskarżona decyzją nie została skarżącym doręczona.
Wezwanie do wykazania interesu prawnego do wniesienia skargi doręczono skarżącej M. S. w dniu 25 marca 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k.55), natomiast powyższe wezwanie adresowane do skarżącego M. S. nie zostało odebrane (koperta k. 56). Na podstawie art. 73 p.p.s.a. ww. wezwanie Sądu, adresowane do Macieja Sobczyńskiego uznano za skutecznie doręczone w dniu 6 kwietnia 2021 r.
Zatem, siedmiodniowy termin na wykazanie interesu prawnego do wniesienia skargi upłynął M. S. 1 kwietnia 2021 r., zaś M. S. 13 kwietnia 2021 r.
Skarżący nie dopełnili ww. czynności. Powyższe braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.
Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Skarga wniesiona została przez podmiot niemający przymiotu strony i nie posiadający legitymacji do jej wniesienia. Czyni to skargę niedopuszczalną i obliguje Sąd do jej odrzucenia.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił skargę odrzucić.