Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] na podstawie art.29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych oraz art.104 ustawy z dnia 14-06-1960 roku kodeks postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosków z 6 czerwca i 14 lipca 2008 r. K. i K. M. zam. [...] o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego lub zjazdu indywidualnego z drogi krajowej Nr [...][...] do działek Nr [...] w [...] nie zezwolił na lokalizację zjazdu publicznego i zjazdu indywidualnego z drogi krajowej Nr [...][...] do działki Nr [...] w [...], na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej Nr [...][...] do działek Nr [...] w [...].
Organ podniósł, iż projektowany zjazd publiczny zgodnie z wnioskiem stron stanowić ma dojazd do obsługi obiektów handlowo - usługowych lub innych obiektów komercyjnych. Analizując wnioski stron organ stwierdził, iż projektowane inwestycje generować będą duży ruch samochodowy zarówno pojazdów osobowych jak i ciężarowych co wymagałoby aby projektowany zjazd publiczny wyposażony został w dodatkowe pasy ruchu na włączeniu i wyłączeniu. Lokalizacja takiego zjazdu publicznego na dojeździe do istniejącego skrzyżowania drogi krajowej z drogą wojewódzką Nr [...][...] jest wykluczona z powodu realnego zagrożenie dla utrzymania wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu na drodze krajowej, obsługującej na tym odcinku ruch tranzytowy. Organ podniósł, iż jest to szczególnie uzasadnione w sytuacji bardzo wysokiego natężenia ruchu na tym odcinku drogi krajowej wynoszącego 19089 poj. rzeczywistych na dobę w roku 2005. Przy tak wysokim obciążeniu ruchem jakie występuje na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej, każdy zjazd jest potencjalnym źródłem kolizji i powoduje zakłócenia płynności ruchu co bezpośrednio wpływa na obniżenie jego bezpieczeństwa.
Im większe natężenie ruchu na drodze głównej tym większe zagrożenie kolizją w obrębie zjazdu. Jak wynika z wieloletniego doświadczenia zarządcy drogi krajowej zjazd publiczny jakim jest zjazd do obiektów handlowo-usługowych wywołuje znaczne zwiększenie ruchu pojazdów samochodowych w obrębie zjazdu.
Organ podniósł, iż zgodnie z Zarządzeniem Nr 1 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 2 stycznia 2008r. drogę krajową Nr [...] zaliczono do klasy techniczno - użytkowej GP - droga główna przyśpieszona. W obowiązującym Rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U Nr 43 z 1999r., poz. 430) w wymaganiach użytkowych dla tej klasy drogi ustalono ograniczenia dla częstotliwości stosowania skrzyżowań dla powiązania z innymi drogami jak i ograniczenia w wykonaniu zjazdów, których stosowanie dopuszcza się wyjątkowo. Biorąc powyższe pod uwagę zarządca drogi krajowej nie mógł wyrazić zgody na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej Nr [...] do wnioskowanych działek.
Wskazano, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy [...] działki Nr [...] i [...] w [...] położone są w obszarze określonym jako "R1" oraz "UU1" gdzie przewidziana jest do realizacji droga gminna KDD. Projektowa droga KDD wyznaczona jest na rysunku planu i ma charakter drogi obsługującej teren przyległy oznaczony "UU1". Jak wynika z powyższego miejscowy plan poprzez wyznaczenie drogi KDD wyraźnie wyklucza możliwość bezpośrednich zjazdów z drogi krajowej do którejkolwiek z działek w objętym planem obszarze. Teren który może być zagospodarowany pod usługi nie przylega bezpośrednio do drogi krajowej. Usytuowany jest od strony zabudowanej części miejscowości [...]. Dla dojazdu projektowana jest droga KDD z podłączeniem do istniejącej drogi lokalnej KDL. Inwestor obiektów usługowych powinien podjąć starania o przystąpienie do realizacji drogi KDD.
Z kolei lokalizacja zjazdu indywidualnego wykluczona jest nie tylko z przyczyn wyznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego gminy Bochnia i omówionej powyżej drogi KDD, ale także z uwagi na fakt, że na wysokości działki Nr [...] tut. zarząd zrealizował w ramach przebudowy tego odcinka drogi krajowej zjazd indywidualny który to udostępnił wraz z pasem drogowym na rzecz dojazdu do wykorzystywanych wyłącznie rolniczo działek [...] w [...].
Podniesiono, iż aktualny wniosek stron dotyczy w zakresie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego lub zjazdu indywidualnego z drogi krajowej Nr [...][...] do działek Nr [...] i [...] w [...] to jednak zakres tego wniosku dotyczący lokalizacji zjazdu publicznego został wyłączony do odrębnego postępowania na okoliczność już jego wcześniejszego rozstrzygnięcia. Wniosek w tym zakresie rozpatrzony został decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak [...].
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wnieśli K. i K. M..
Decyzją z dnia [...] października 2009 r. znak: [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o:
- 1. odmowie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego i zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w [...],
- 2. odmowie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działek nr [...] w [...],
- 3. umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do nieruchomości składającej się z działek nr [...] w [...].
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, iż K. i K. M., wnioskowali o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu do nieruchomości składającej się.z działek nr [...] oraz do działki nr [...]. Żądanie strony dotyczyło zatem dwóch zjazdów do dwóch różnych nieruchomości. W piśmie z dnia [...] lipca 2009 r., będącym odpowiedzią na wezwanie organu z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], strona wskazała, iż zakres przedmiotowego wniosku obejmuje budowę zjazdu publicznego lub cyt. "(...) względnie zjazdu prywatnego na wypadek odmowy wydania zezwolenia na zjazd publiczny". Dołączenie przez stronę wypisów z rejestru gruntów dla ww. dwóch nieruchomości oraz sprecyzowanie, iż wniosek dotyczy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego lub ewentualnie publicznego wskazuje, iż strona wnosi o lokalizację zjazdu indywidualnego do działki nr [...], zjazdu publicznego do działki nr [...], zjazdu indywidualnego do działek nr [...] oraz zjazdu publicznego do działek nr [...].
Organ podniósł, iż w § 55 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) unormowany jest podział zjazdów na dwie kategorie: zjazdy indywidualne i zjazdy publiczne, przy czym przyporządkowanie danego zjazdu do jednej z powyższych kategorii zależy od rodzaju obiektu planowanego na działce objętej wnioskiem. W niniejszej sprawie zgodnie z § 55 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia, ze względu na planowane prowadzenie działalności gospodarczej - usługi i handel, zjazdy do przedmiotowych działek mogą być wyłącznie zjazdami publicznymi. Zjazd indywidualny jest to bowiem, w świetle przepisu § 55 ust. 1 pkt 4 cyt. aktu normatywnego, zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie (tj. zjazd do działek rolnych lub do budynku mieszkalnego).
Jednakże, z ustaleń organu wynika, że strona wnioskowała już wcześniej dwukrotnie o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego do nieruchomości składającej się z działek nr [...]. Po rozpatrzeniu pierwszego wniosku Generalny Dyrektor Dróg krajowych i Autostrad wydał decyzję z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], rozstrzygającą sprawę co do istoty, tj. odmawiającą udzielenia zezwolenia na lokalizację ww. zjazdu, natomiast w wyniku rozpoznania drugiego wniosku dotyczącego tego samego zjazdu, postępowanie w sprawie zostało na mocy decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] umorzone w trybie art. 105 k.p.a.
Organ podniósł, iż przedmiotowy wniosek z dnia 8 czerwca 2009 r., uzupełniony następnie pismem z dnia 14 lipca 2009 r., dotyczący sprawy rozstrzygniętej uprzednio decyzją administracyjną rozstrzygającą sprawę co do istoty (decyzja z dnia [...] maja 2008 r.) nie może zatem zostać ponownie rozpatrzony, skutkowałoby to bowiem wydanie decyzji obarczonej wadami określonymi w art. 156 § 1 pkt 2 i 3 k.p.a., które stanowiłyby przesłanki stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Decyzja taka dotyczyłaby bowiem sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3) oraz zostałaby wydana z rażącym naruszeniem art. 110 k.p.a. (art. 156 § 1 pkt 2), zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Oznacza to, w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, iż organ, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, jeśli w nowej sprawie, wszczętej przed tym organem, nie zmieniły się istotne elementy poprzednio wydanej decyzji, wynikające z art. 107 § 1 k.p.a., tj. nadal występują te same strony, nie zmieniła się podstawa prawna decyzji i podmiot inicjujący nowe postępowanie domaga się rozstrzygnięcia odmiennego od tego, jakie zapadło w poprzedniej decyzji.
W związku z powyższym należało umorzyć postępowanie zainicjowane przedmiotowym wnioskiem w zakresie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego do nieruchomości składającej się z działek nr [...], w pozostałym zaś zakresie wydać decyzję merytoryczną.
W myśl artykułu 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, stanowiącego materialnoprawną podstawę niniejszej decyzji, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu ze względu na niespełnienie przez planowany zjazd wymagań zawartych w cyt. rozporządzeniu.
Ustalono, iż droga krajowa nr [...] zakwalifikowana została na rozpatrywanym odcinku zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Zgodnie z dyspozycją § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia cyt. "W celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze GP zjazdów jest dopuszczalne, wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości". Jak wynika z powyższego, w celu zapewnienia płynności ruchu i bezpieczeństwa użytkowników drogi, w stosunku do dróg krajowych klasy GP przepisy szczególne konstytuują nader surowe wymagania techniczne.
W niniejszej sprawie nie zachodzi zdaniem organu wspomniana wyjątkowa sytuacja, jak bowiem wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2006 r., nr [...], dla terenów oznaczonych symbolami R1 i UU1, na których zlokalizowana jest nieruchomość składająca się z działek nr [...] i [...] oraz działka nr [...], przewidziana jest obsługa komunikacyjna za pośrednictwem gminnej drogi dojazdowej (KDD) i dalej z wykorzystaniem drogi gminnej lokalnej (KDL) włączonej do drogi krajowej nr [...] w kilometrze [...] + [...].
Organ wyjaśnił, iż w świetle art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591) zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty, do których zalicza się utrzymanie gminnych dróg, należy do zadań własnych gminy. Z kolei zgodnie z przepisem art. 19 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 4 tego art. ustawy o drogach publicznych zarządcą drogi, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest w stosunku do dróg gminnych wójt, burmistrz bądź prezydent miasta.
W niniejszej sprawie zarządcą wspomnianej drogi gminnej jest Wójt Gminy [...] i do jego kompetencji należy realizacja postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ww. gminy polegająca na budowie drogi dojazdowej, która jest w tym planie zaznaczona.
Podnoszona przez stronę okoliczność, iż cyt. " (...) brak jest w budżecie gminy środków na budowę drogi gminnej na którą powołuje się GDDKiA" poparta pismem Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2009 r., nr [...], którym organ ten informuje stronę o zaliczeniu zaznaczonej na ww. planie drogi do realizacji po roku 2010, nie może stanowić przesłanki dla udzielenia zezwolenia na lokalizację wnioskowanych zjazdów, ponieważ zaniechanie zarządcy drogi gminnej nie ma wpływu na stanowisko zarządcy drogi krajowej, który przy rozpatrywaniu wniosków o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu kieruje się przepisami cyt. rozporządzenia, mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Organ podniósł, iż w świetle art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Akt prawa miejscowego jest, zgodnie z wypracowanym w doktrynie i judykaturze jednolitym poglądem, aktem administracyjnym generalnym, zawierającym abstrakcyjne normy prawne, o powszechnej mocy obowiązującej, ograniczonej w zakresie terytorialnym do obszaru działania organu tworzącego dany akt, wydanym na podstawie i w granicach przyznanej ustawowo normy kompetencyjnej, ogłoszonym w ustawowo określony sposób. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą nie tylko właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale również gminy i inne organy państwowe (w rozpatrywanym przypadku organem tym jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad), we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela lub użytkownika wieczystego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt IVSA/Wa 758/07).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, organ wskazał, iż zarządca drogi krajowej nr 4 należącej do dróg klasy GP nie może udzielić zezwolenia na lokalizację zjazdów z tej drogi, nawet spełniających wszelkie warunki techniczne, jeśli postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidują obsługę komunikacyjną działek objętych wnioskiem strony z wykorzystaniem dróg niższej klasy, czyli drogi klasy D i drogi klasy L. Dodatkowym argumentem przemawiającym za odmową udzielenia zezwolenia na lokalizację wnioskowanych zjazdów indywidualnych i zjazdu publicznego jest fakt, iż na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] występuje niezwykle wysokie natężenie ruchu, wykazujące tendencję wzrostową, które w roku 2005 wynosiło aż 21920 pojazdów/dobę wg danych z pomiaru generalnego ruchu przeprowadzonego w roku 2005 i wzrosło w porównaniu z rokiem 2000 o 13% (organ omyłkowo podał w decyzji z dnia 7 sierpnia 2009, iż natężenie ruchu w roku 2005 wynosiło 19089, w rzeczywistości taką wysokość miało natężenie ruchu w roku 2000), Bezsprzecznym jest, że każdy zjazd z drogi, a zwłaszcza zjazd publiczny, stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenia jego płynności i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze oraz im większa jest liczba zjazdów i częstotliwość ich występowania.
Ponadto zgodnie z wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 10 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1118/01 (niepubl.) budowa zjazdu musi być dopuszczalna nie tylko z punktu widzenia rygorów przewidzianych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego i nie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, ale również nie może naruszać wymogów związanych z klasą drogi. W myśl cyt. wyżej rozporządzenia, przez klasę drogi rozumie się przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych, wynikających z jej cech funkcjonalnych. Oznacza to, iż droga krajowa nr 4 musi zachować wszystkie parametry techniczne i użytkowe, w tym także dotyczące zjazdów, odpowiadające drogom klasy GP, tj. drogom głównym ruchu przyspieszonego. Droga tej klasy jest zatem przede wszystkim drogą tranzytową, a dopiero w dalszej kolejności drogą lokalną, zaspokajającą potrzeby mieszkańców. W celu zaspokojenia potrzeb lokalnej ludności są bowiem realizowane drogi gminne, głównie drogi lokalne (L) i drogi dojazdowe (D).
Organ wskazał, iż granicą uwzględnienia w postępowaniu administracyjnym słusznego interesu strony jest zaistnienie kolizji z interesem społecznym. Kolizja ww. interesów może wynikać z różnych przyczyn, w szczególności ze względu na akceptowanie wartości wzajemnie się wykluczających. W niniejszej sprawie interes faktyczny strony, czyli uzyskanie przez wnioskodawcę decyzji zezwalającej na lokalizację przedmiotowych zjazdów, stoi w sprzeczności z interesem społecznym, którego wyznacznikiem jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu. Nie jest intencją Ustawodawcy, by w takiej sytuacji przewagę miał mieć zawsze i bezwarunkowo interes społeczny. Stosownie zatem do artykułu 7 k.p.a., zobowiązującego organ administracji publicznej do uwzględnienia w wydawanym rozstrzygnięciu interesu społecznego i słusznego interesu strony, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dokonał wyważenia słusznego interesu w sprawie, i w konsekwencji dając prymat interesowi społecznemu, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, odmówił wydania zezwolenia na lokalizację wnioskowanych zjazdów.
Powyższe stanowisko organu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 689/2007, cyt. "Jeśli wykonanie spornego zjazdu stanowi zagrożenie bezpieczeństwa dla ruchu drogowego, to jest to wystarczającą przesłanką do uznania, że interes społeczny nie zezwala na uwzględnienie takiego wniosku".
Zaistniałe w niniejszej sprawie ograniczenie wykonywania prawa własności przez stronę, która nie uzyska zezwolenia na lokalizację wnioskowanych zjazdów, jest zdaniem organu uzasadnione. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądów administracyjnych prawo własności nie jest prawem absolutnym, wobec czego może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa, a do takich przepisów prawa należy niewątpliwie art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy.
Ustosunkowując się do argumentacji strony, iż cyt.: "Zastanawiająca jest bowiem kwestia dlaczego istnienie innych zjazdów przy drodze Nr [...], pomimo istnienia takiego samego natężenia nie zagraża bezpieczeństwu zaś istnienie wnioskowanej lokalizacji bezpieczeństwu zagrażałoby", należy mieć na uwadze, iż inne zjazdy z omawianego odcinka drogi krajowej nr [...] powstały w innym stanie faktycznym i prawnym. Zostały bowiem zbudowane wiele lat temu, kiedy na omawianym odcinku ww. drogi natężenie ruchu było znacznie mniejsze niż obecnie oraz przed dniem wejścia w życie cyt. rozporządzenia zawierającego rygorystyczne przepisy odnośnie lokalizacji zjazdów, tj. przed dniem 29 maja 1999 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli K. i K. M. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz decyzji ją poprzedzającą wydanej przez organ I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art.29 ust.4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r., o drogach publicznych w zw. z par. 9 ust.1 pkt.3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. uznanie, że w niniejszej sprawie nie występuje wyjątkowa sytuacja uzasadniająca wydanie zezwolenia w zakresie objętym wnioskiem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoją argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu zgodnie z art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga podlega oddaleniu.
Organ II instancji prawidłowo ustalił, iż wniosek K. i K. M. dotyczył wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego do działki nr [...], zjazdu publicznego do działki nr [...], zjazdu indywidualnego do działek nr [...] oraz zjazdu publicznego do działek nr [...].
Należy stwierdzić, iż ww. osoby wnioskowały już wcześniej dwukrotnie o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego do nieruchomości składającej się z działek nr [...].
Pierwszy wniosek Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad rozpoznał wydając decyzję z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], którą odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację ww. zjazdu.
Drugi wniosek dotyczący tego samego zjazdu, został rozstrzygnięty decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] którą umorzono postępowanie w trybie art. 105 k.p.a.
W związku z powyższym należy stwierdzić, iż organ II instancji prawidłowo umorzył postępowanie zainicjowane przedmiotowym wnioskiem w zakresie wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego do nieruchomości składającej się z działek nr [...].
W przypadku gdyby organ jednak wydal decyzję, a nie umorzył postępowanie, decyzja taka dotyczyłaby sprawy już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną oraz zostałaby wydana z rażącym naruszeniem art. 110 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej.
Należy stwierdzić, iż organ, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, jeśli w nowej sprawie, wszczętej przed tym organem, nie zmieniły się istotne elementy poprzednio wydanej decyzji, wynikające z art. 107 § 1 k.p.a., tj. nadal występują te same strony, nie zmieniła się podstawa prawna decyzji i podmiot inicjujący nowe postępowanie domaga się rozstrzygnięcia odmiennego od tego, jakie zapadło w poprzedniej decyzji. Z materiału dowodowego zebranego w postępowaniu przed organami administracji wynika, iż powyższe okoliczności zachodzą w sprawie.
Zdaniem składu orzekającego organ II instancji rozpoznając merytorycznie sprawę co do udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego i zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] w [...], oraz udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr 4 do działek nr [...] w [...], odmawiając wydania zezwolenia na wykonanie przedmiotowych zjazdów działa zgodnie z przepisami prawa.
Zgodnie z zrt.29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu ze względu na niespełnienie przez planowany zjazd wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430).
Droga krajowa nr [...] zakwalifikowana została na rozpatrywanym odcinku zarządzeniem nr 80 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). A z godnie § 9 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego (...) stosowanie na drodze GP zjazdów jest dopuszczalne, wyjątkowo, gdy brak innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie istniejącej drogi klasy D lub L do obsługi przyległych nieruchomości".
W przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja opisana powyższej ponieważ jak wynika wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2006 r., nr [...] dla terenów oznaczonych symbolami R1 i UU1, na których zlokalizowana jest nieruchomość składająca się z działek nr [...] i [...] oraz działka nr [...], przewidziana jest obsługa komunikacyjna za pośrednictwem gminnej drogi dojazdowej (KDD) i dalej z wykorzystaniem drogi gminnej lokalnej (KDL) włączonej do drogi krajowej nr [...] w kilometrze [...] + [...].
Jak słusznie organ II instancji zauważył zarządcą drogi gminnej jest Wójt Gminy [...] i do jego kompetencji należy realizacja postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ww. gminy polegająca na budowie drogi dojazdowej, która jest w tym planie zaznaczona.
Brak środków w budżecie gminy na budowę ww. drogi nie może stanowić przesłanki dla udzielenia zezwolenia na lokalizację wnioskowanych zjazdów, ponieważ zaniechanie zarządcy drogi gminnej nie ma wpływu na stanowisko zarządcy drogi krajowej, który przy rozpatrywaniu wniosków o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu kieruje się przepisami ww. rozporządzenia, mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Sąd stwierdza, że jak wskazywał organ odwoławczy, zarządca drogi krajowej nr [...] należącej do dróg klasy GP nie może udzielić zezwolenia na lokalizację zjazdów z tej drogi, nawet spełniających wszelkie warunki techniczne, jeśli postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidują obsługę komunikacyjną działek objętych wnioskiem strony z wykorzystaniem dróg niższej klasy, czyli drogi klasy D i drogi klasy L. W niniejszej sprawie zachodzi taka sytuacja.
Podnoszony fakt, iż na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] występuje niezwykle wysokie natężenie ruchu, wykazujące tendencję wzrostową musi być brany pod uwagę zarówno przez organy jak i skład orzekający w sprawie.
Należy zauważyć, iż każdy zjazd z drogi, a zwłaszcza zjazd publiczny, stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenia jego płynności i to w stopniu tym większym, im wyższe natężenie ruchu występuje na drodze oraz im większa jest liczba zjazdów i częstotliwość ich występowania.
W niniejszej sprawie interes faktyczny strony, czyli uzyskanie przez wnioskodawcę decyzji zezwalającej na lokalizację przedmiotowych zjazdów, stoi w sprzeczności z interesem społecznym, którego wyznacznikiem jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu. Organ rozpatrujący w sprawie musiał uwzględnić w wydawanym rozstrzygnięciu interes społeczny i słuszny interes strony. Interesem strony było uzyskanie decyzji zezwalającej na lokalizację przedmiotowych zjazdów, a interesem społecznym zachowanie bezpieczeństwa ruchu.
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydając zaskarżoną decyzje dokonał wyważenia słusznego interesu w sprawie, i w konsekwencji dając prymat interesowi społecznemu, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, odmówił wydania zezwolenia na lokalizację wnioskowanych zjazdów.
Skład orzekający w sprawie zgadza się z przyjętym przez organy stanowiskiem, które znajduje tez potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 689/2007, cyt. "Jeśli wykonanie spornego zjazdu stanowi zagrożenie bezpieczeństwa dla ruchu drogowego, to jest to wystarczającą przesłanką do uznania, że interes społeczny nie zezwala na uwzględnienie takiego wniosku".
Jak słusznie podniósł organ II instancji brak przedmiotowych zjazdów powoduje ograniczenie wykonywania prawa własności przez stronę, która nie uzyska zezwolenia na lokalizację zjazdów, lecz zdaniem Sądu takie ograniczenie w niniejszej sprawie jest uzasadnione. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, iż prawo własności nie jest prawem absolutnym, wobec czego może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Takim przepisem prawa jest art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz przepisy wykonawcze do tej ustawy.
Mając powyższe na uwadze, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270).