Uzasadnienie
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., sygn. [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu.
Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 października 2016 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W dniu 8 listopada 2016 r. wpłynął do Sądu wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Zarządzeniem starszego referendarza sądowego z dnia 31 stycznia 2017 r., pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Następnie zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 marca 2017 r. wezwano skarżącego do wykonania zarządzenia z dnia 19 października 2016 r. w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Z akt sprawy wynika, że ww. wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 9 marca 2017 r. Ostatni dzień terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi przypadł więc na dzień 16 marca 2017 r.
Po sprawdzeniu w Rejestrze Opłat Sądowych ustalono, że do dnia 3 kwietnia 2017 r. nie zidentyfikowano do niniejszej sprawy wpłaty z tytułu wpisu sądowego od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.) sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 220 § 3 w/w ustawy.
W niniejszej sprawie skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi, zatem skargę należało odrzucić.
Termin siedmiodniowy jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany. Mając na uwadze, że czynność skarżącego, od której zależała skuteczność skargi nie została wykonana w terminie, stwierdzić należy, iż skarga wniesiona została bez dopełnienia wymaganego przez prawo warunku, nie można zatem było nadać dalszego biegu sprawie, skarga zaś podlega odrzuceniu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucono skargę.