Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak [...] Główny Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) - po rozpoznaniu odwołania B. Ł. prowadzącego działalność pn. B. Ł. Z. od decyzji L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...], wymierzającej karę pieniężną w wysokości 800 zł w związku z nieprzestrzeganiem wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych wprowadzanych do obrotu z ruchomego punktu sprzedaży wędlin - samochodu marki C. o nr rej. [...] na terenie targowiska w R. przy ul. T. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że obowiązek znakowania środków spożywczych wynika z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r. Nr 136, poz 914, z późn. zm.), natomiast za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych ustawodawca przewidział w art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy karę pieniężną, która może być wymierzona do pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości środka spożywczego lub produktu niebędącego żywnością wprowadzonego do obrotu jako żywność.
GIS wskazał, że w dniu 6 marca 2013 r. upoważnieni przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. przeprowadzili kontrolę sanitarną na placu targowym przy ul. T. [...] w R. w obiekcie ruchomym - samochodzie marki C. o nr rej. [...], należącym do B. W związku z odmową sprzedawcy udziału w kontroli, upoważnieni przedstawiciele PPIS w R.poprosili funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w R. o udział w kontroli. W trakcie kontroli stwierdzono, że z ruchomego punktu sprzedaży wprowadzane są do obrotu wędliny nieopakowane, luzem - bez przestrzegania wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, bowiem brak było informacji dla klientów dot. m.in. producenta, bądź podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzanie do obrotu, składników występujących w żywności, warunków przechowywania, oznaczenia partii produkcyjnej, klasy jakości handlowej oraz terminu przydatności do spożycia.
Organ podkreślił, że B. Ł.wprowadzając do obrotu nieoznakowaną żywność luzem naruszył art. 45 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz § 17 ust.1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 137, poz 966, z późn. zm.), zgodnie z którym w miejscu sprzedaży środków spożywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaży, oprócz nazwy środka spożywczego, na wywieszce dotyczącej danego środka spożywczego podaje się: klasę jakości handlowej albo inny wyróżnik jakości handlowej, jeżeli zostały one ustalone w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych lub ich grup albo jeżeli obowiązek podawania klasy jakości handlowej albo wyróżnika wynika z odrębnych przepisów, a w przypadku wędlin - dodatkowo wykaz składników. Organ wskazał też, że stosownie do art. 7 ust. 5 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz 1577) artykuły rolno-spożywcze inne niż środki spożywcze w opakowaniach jednostkowych i zbiorczych przeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta, znakuje się przez zamieszczenie informacji zawierającej nazwę artykułu oraz inne istotne z punktu widzenia konsumentów dane niezbędne do identyfikacji tego artykułu.
Informacje, o których mowa (...) w przypadku artykułów rolno-spożywczych nieopakowanych albo w opakowaniach zbiorczych umieszcza się w dokumentach przewozowych lub podaje na wywieszce w miejscu sprzedaży. Zgodnie z art. 7a ust. 2 ww. ustawy artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu znakuje się ponadto widocznym, czytelnym i nieusuwalnym kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej, umożliwiającym identyfikację artykułu rolno-spożywczego z danej partii produkcyjnej.
W ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego B. Ł. zasadnie został ukarany karą pieniężną wymierzoną w drodze decyzji z dnia [...].07.2013 r. wydanej przez L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, bowiem wprowadzał do obrotu wyroby wędliniarskie luzem bez wymaganego przepisami prawa żywnościowego oznakowania, co znajduje potwierdzenie w protokole z kontroli sanitarnej z dnia [...].03.2013 r. Jednocześnie organ zaznaczył, iż protokół został podpisany przez upoważnionych przedstawicieli PPIS w R. oraz funkcjonariuszy Policji w R. którzy zostali przywołani na świadków.
Odnosząc się do zawartych w odwołaniu zarzutów, iż PPIS w R. nie był właściwy do przeprowadzenia kontroli sanitarnej ruchomego punktu sprzedaży na placu targowym przy ul. T. 4 w R., Główny Inspektor Sanitarny wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia w sprawach przeprowadzania urzędowych kontroli żywności w odniesieniu do żywności produkowanej lub wprowadzonej do obrotu z obiektów lub urządzeń ruchomych lub tymczasowych właściwość organów jest określana każdorazowo według siedziby zakładu lub miejsca prowadzenia tej działalności.
Ustosunkowując się do zarzutu, iż strona nie została poinformowana o zamiarze przeprowadzenia kontroli sanitarnej, GIS podniósł, że zgodnie z art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 11.06.2013 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz.672, tj.), przepisów art. 82 i art. 83 nie stosuje się wobec działalności przedsiębiorców objętych nadzorem sanitarnym na postawie ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej i ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, w zakresie dotyczącym bezpieczeństwa żywności. Organ wskazał też na art. 76 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, w myśl którego organom urzędowej kontroli żywności w związku z przeprowadzaniem urzędowych kontroli, przysługuje m.in. prawo wstępu do pomieszczeń zakładu o każdej porze oraz podejmowania innych czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, zgodnie z zakresem uprawnień w ramach urzędowych kontroli żywności.
Z kolei stosownie do art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie urzędowych kontroli przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, kontrole urzędowe przeprowadzane są bez wcześniejszego uprzedzenia, z wyjątkiem takich przypadków jak audyt. Organ zauważył, że stosownie do art. 79 ust. 2 pkt 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się w przypadku, gdy kontrola ma zostać przeprowadzona na podstawie bezpośrednio stosowanych przepisów powszechnie obowiązującego prawa wspólnotowego, a przepis art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 jest właśnie jednym z takich przepisów.
Organ wskazał, iż kontrola sanitarna w dniu [...].03.2013 r. została przeprowadzona przez pracowników Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w R. po okazaniu upoważnień do kontroli, legitymacji służbowej i odbyła się w obecności pracownika zakładu oraz funkcjonariuszy Policji. Zgodnie zaś z art. 79 a ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w razie nieobecności kontrolowanego przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej, czynności kontrolne mogą być wszczęte po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę. Zdaniem organu kontrola sanitarna odbyła się więc zgodnie z obowiązującym przepisami.
Organ podniósł, że zgodnie z art. 103 ust. 2 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia kara pieniężna może być wymierzona do pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości środka spożywczego. Z uwagi na fakt, iż strona nie udzieliła informacji o wartości brutto zakwestionowanych pod względem oznakowania wyrobów wędliniarskich sprzedawanych luzem, L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w tym przypadku uwzględnił dyspozycję zawartą w art. 103 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym kto nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji, określonych w art. 27 ust. 4, art. 33 ust. 3 i 4 oraz art. 45-49, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 6 pkt 2, art. 39 pkt 3, art. 44 pkt 2, art. 50 ust. 1 i art. 51, podlega karze pieniężnej w wysokości do trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu ubezpieczeń Społecznych, w Dzienniku Urzędowym Rzeczpospolitej Polskiej " M.".
GIS wskazał, że w 2012 r. kwota ta miała wymiar 3 521,67 zł x 30 = 105 650,10 zł, wobec czego kara pieniężna w wysokości 800 zł wymierzona w drodze decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. przez L. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego jest bardzo niska, gdyż stanowi tylko 0,75 % maksymalnej jej wysokości i uwzględnia niewielki zakres prowadzonej działalności. W ocenie Głównego Inspektora Sanitarnego ewentualne obniżenie kary nie uwzględniałoby stopnia szkodliwości czynu i stopnia zawinienia, a także nie zapewniałoby zamierzonych celów kary.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2013 r. złożył B.Ł.
Skarżący podniósł, że nie został powiadomiony o zamiarze przeprowadzenia kontroli sanitarnej zgodnie z art. 79 ust. 1 i ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz nie otrzymał zawiadomienia według wzoru określonego w ust.
6. Ponadto wskazał, że legitymacja służbowa i upoważnienie do kontrolowania obiektów, które określa ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej z dnia 14.03.1985 r. nie były wystarczające do przeprowadzenia kontroli prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, ponieważ nie było dostarczone upoważnienie jednostkowe zgodnie z art. 79a ust 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.
Skarżący podniósł również, że informacja o środkach spożywczych była wywieszona w miejscu widocznym dla klienta, co potwierdza przysłana fotografia środka ruchomego. Informacja zawierała wszystkie elementy wynikające z ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Ta informacja ma powiązanie z dokumentami przewozowymi środków spożywczych, na których uwidoczniona jest data produkcji, od której wylicza się datę przydatności do spożycia. Takie dokumenty były w środku ruchomym w dniu 6 marca 2013 r. podczas kontroli.
Skarżący podkreślił ponadto, że działalność gospodarczą ma zarejestrowaną w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w S., wobec czego PPIS w R. nie był właściwy do przeprowadzenia kontroli.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżone decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 270 z 2012r. tj.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu.
Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.
W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.
Rozpoznając skargę Sąd dokonał kontroli decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2012r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010r Nr 136,poz. 914 ze zm.), nakładającą na B. Ł. karę pieniężną w wysokości 800 zł, w związku z faktem nieprzestrzegania wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych wprowadzonych do obrotu z ruchomego punktu sprzedaży wędlin- samochodu marki C. o nr rej. [...]na terenie targowiska w R. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia: kto nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji, określonych w art. 27 ust. 4, art. 33 ust. 3 i 4 oraz art. 45-49, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 3, art. 22 ust. 1 pkt 3, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 6 pkt 2, art. 39 pkt 3, art. 44 pkt 2, art. 50 ust. 1 i art. 51, podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotnej wartości brutto zakwestionowanej ilości środka spożywczego lub produktu niebędącego żywnością wprowadzonego do obrotu jako żywność.
Zgodnie z art. 104 ust. 1 i 2 ww. ustawy, kary pieniężne, o których mowa w art. 103, wymierza, w drodze decyzji, właściwy państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, uwzględniając stopień szkodliwości czynu, stopień zawinienia i zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkość produkcji zakładu.
Na wstępie wskazać trzeba, że wymagania i procedury niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa żywności i żywienia zgodnie z przepisami rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd do Spraw Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w sprawie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 1.02.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6, str. 463), określa ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225).
Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit a ww. ustawy oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji.
Natomiast w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. Nr 137, poz. 966 ze zm.), wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, uregulowano szczegółowy zakres informacji podawanych m.in. w oznakowaniu opakowanych środków spożywczych. W § 11 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znakowania środków spożywczych wskazano wprost, że datę minimalnej trwałości poprzedza się wyrażeniem "najlepiej spożyć przed", jeżeli jest oznaczona datą dzienną, albo wyrażeniem "najlepiej spożyć przed końcem..." w innych przypadkach.
W dniu [...] marca 2013 r. upoważnieni przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. przeprowadzili kontrolę sanitarną na placu targowym przy ul. T. [...] w R. w obiekcie ruchomym - samochodzie marki C. o nr rej. [...], należącym do B. Ł. Jak wynika z ustaleń Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dokonanych podczas kontroli ustalono, iż z ruchomego punktu sprzedaży wprowadzane są do obrotu wędliny nieopakowane, luzem - bez przestrzegania wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, bowiem brak było informacji dla klientów dot. m.in. producenta, bądź podmiotu odpowiedzialnego za wprowadzanie do obrotu, składników występujących w żywności, warunków przechowywania, oznaczenia partii produkcyjnej, klasy jakości handlowej oraz terminu przydatności do spożycia.
Postępowanie wyjaśniające potwierdzone protokołem kontroli z dnia [...] marca 2013r. oraz dokumentacją fotograficzną wskazują, iż B. Ł. wprowadzając do obrotu nieoznakowaną żywność luzem, naruszył art. 45 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz § 17 ust.1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 137, poz 966, z późn. zm.), zgodnie z którym w miejscu sprzedaży środków spożywczych bez opakowań lub pakowanych przy sprzedaży, oprócz nazwy środka spożywczego, na wywieszce dotyczącej danego środka spożywczego podaje się: klasę jakości handlowej albo inny wyróżnik jakości handlowej, jeżeli zostały one ustalone w przepisach w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych lub ich grup albo jeżeli obowiązek podawania klasy jakości handlowej albo wyróżnika wynika z odrębnych przepisów, a w przypadku wędlin - dodatkowo wykaz składników.
Jednocześnie stosownie do art. 7 ust. 5 i ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577) artykuły rolno-spożywcze inne niż środki spożywcze w opakowaniach jednostkowych i zbiorczych przeznaczonych bezpośrednio dla konsumenta, znakuje się przez zamieszczenie informacji zawierającej nazwę artykułu oraz inne istotne z punktu widzenia konsumentów dane niezbędne do identyfikacji tego artykułu. Informacje, o których mowa (...) w przypadku artykułów rolno-spożywczych nieopakowanych albo w opakowaniach zbiorczych umieszcza się w dokumentach przewozowych lub podaje na wywieszce w miejscu sprzedaży. Zgodnie z art. 7a ust. 2 ww. ustawy artykuły rolno-spożywcze wprowadzane do obrotu znakuje się ponadto widocznym, czytelnym i nieusuwalnym kodem identyfikacyjnym partii produkcyjnej, umożliwiającym identyfikację artykułu rolno-spożywczego z danej partii produkcyjnej.
Wbrew twierdzeniom skarżącego informacja o środkach spożywczych wywieszona nawet w miejscu widocznym dla klienta, nie zawierała wszystkich elementów wynikające z ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia i nie spełniała przywołanych powyżej wymogów.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, iż zgodnie z art. 73 ust 2 ww. ustawy w sprawach przeprowadzania urzędowych kontroli żywności w odniesieniu do żywności produkowanej lub wprowadzonej do obrotu z obiektów lub urządzeń ruchomych lub tymczasowych właściwość organów jest określana każdorazowo według siedziby zakładu lub miejsca prowadzenia tej działalności. Wobec bezspornego faktu, iż w dniu [...] marca 2013r. pracownik skarżącego wprowadzał do obrotu żywność z urządzenia ruchomego na ternie targowiska w R., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. był właściwy do przeprowadzenie kontroli w zakresie powyższej działalności na terenie R. Należy przy tym zauważyć, iż to właściciel zakładu ponosi odpowiedzialność za funkcjonowanie swojego przedsiębiorstwa, w tym również za przeszkolenie swojego personelu.
Wyjaśnić także należy, iż była przeprowadzona jedna kontrola w dniu 6 marca 2013r., z której sporządzono protokół znajdujący się w aktach sprawy- jak słusznie podkreślił organ - stanowiący dokument urzędowy.. Kontrola została przeprowadzona przez przedstawicieli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. przy współudziale funkcjonariuszy Państwowej Komendy Policji w charakterze osób towarzyszących inspektorom Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Należy także podnieść, iż podmioty działające na rynku spożywczym w tym przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, działające w zakresie produkcji lub obrotu żywnością obowiązane są przestrzegać i stosować przepisy rozporządzenia nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. L 119 z 30.04.2004 r., str. 1; Dz. Urz. UE - Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str. 200, z póź. zm.), które określa zasady przeprowadzania urzędowych kontroli żywności m. in. przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Zgodnie z art. 3 ust. 2 tego rozporządzenia kontrole urzędowe przeprowadzane są bez wcześniejszego uprzedzenia. Również więc w tym zakresie zarzuty skargi są chybione
W związku z powyższym, należało podzielić stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, że w kontrolowanej sprawie znajdował zastosowanie art. 103 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zgodnie z którym podmiot, który nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w art. 45-49 ww. ustawy, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 50 ust. 1 i art. 51 oraz na podstawie przepisów wymienionych w art. 50 ust. 2 ww. ustawy, podlega karze pieniężnej, która może być wymierzona do pięciokrotnej wartości zakwestionowanej ilości środka spożywczego.
Zaznaczyć przy tym należy, że użycie w art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia sformułowań "Kto nie przestrzega", "podlega karze" obliguje uprawniony organ do nałożenia takiej kary, w każdym przypadku ustalenia, że doszło do naruszenia wymagań określonych w wymienionych w nim przepisach.
Należy także zauważyć, iż organy dochowały procedury przewidzianej art. 104 ust 2 ustawy i zwróciły się do przedsiębiorcy o złożenie informacji dotyczącej wysokości obrotu, uzyskanego w wyniku sprzedaży środków spożywczych przy użyciu samochodu dostawczego W odpowiedzi na powyższe B. Ł. poinformował, iż nie jest w stanie nadesłać informacji o wartości brutto środków spożywczych wprowadzonych do obrotu w dniu [...] marca 2013r. na przedmiotowym targowisku, ponieważ takich środków (nieoznakowanych) nie wprowadzano do obrotu.
Nie budzi także zastrzeżeń wysokość kary nałożonej przez organy, które uwzględniły przy jej ustalaniu zarówno stopień szkodliwości przewinienia, stopień jego szkodliwości oraz zawinienie przedsiębiorcy, ale także niewielki zakres prowadzonej działalności. Mając na uwadze także prewencyjny skutek kary celem którego jest zapobieganie podobnym naruszeniom w przyszłości, zasadnie organy wymierzyły karę w wysokości zaledwie 0,75% maksymalnej jej wysokości.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 270 z 2012r.tj) skargę jako bezzasadną należało oddalić.