Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2006r., znak: [...] na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa - po rozpatrzeniu wniosku L. D. - stwierdził nieważność decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] czerwca 1997r. znak [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Zarządowi Gminy w K. pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w części dotyczącej przebiegu tej kanalizacji przez działki [...] i [...] w K.. W pozostałej części odmówił stwierdzenia nieważności tejże decyzji.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż badając, czy zachodzi przesłanka wynikająca z art.156 § 1 pkt 2 ustalił, że inwestor nie spełnił wymogów przewidzianych w art. 32 ust 4 ww. ustawy tj. nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ na liście właścicieli wyrażających zgodę na wykonanie kanalizacji sanitarnej pod pozycją 32 brak jest podpisu M. K. Z aktu notarialnego (Rep.A: [...]) z dnia 16 maja 1997r., załączonego do wniosku o stwierdzenie nieważności wynika natomiast, że właścicielką działek [...] i [...] w K. jest L. D., która nabyła je od spadkobierców M. K. W ocenie organu, powyższe czyniło niezbędnym eliminację z obrotu prawnego decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] czerwca 1997r. - w części dotyczącej odcinka kanalizacji sanitarnej przebiegającego przez działki nr [...] i [...] - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył Wójt Gminy K., wnosząc o jej uchylenie w części stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] czerwca 1997r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej kanalizacji odnośnie jej przebiegu przez działki nr [...] i [...] w K. Decyzją z dnia [...] października 2006, [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania Wójta Gminy K. - uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2006r. i stwierdził nieważność decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] czerwca1997r. w całości
W uzasadnieniu organ odwoławczy podtrzymał argumentację organu I instancji w części stwierdzającej nieważność decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] czerwca 1997r., wskazując ponadto, iż pozwolenia na budowę udzielono podmiotowi nie będącemu stroną w sprawie. Zdaniem organu odwoławczego Zarząd Gminy K. jako organ wykonawczy gminy, nie posiadał legitymacji do występowania w charakterze strony w rozumieniu art. 28 kpa.
W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, skierowanie decyzji do organu osoby prawnej było równoznaczne ze skierowaniem decyzji do osoby nie będącej stroną, co determinowało stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 kpa.
W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Wójt Gminy K. wniósł o jej uchylenie podnosząc, że została wydana:
- - z naruszeniem prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1, pkt 2 i 4 kpa przez przyjęcie, że uchylone decyzje (w tym decyzja z dnia [...] czerwca1997r.) dotknięte są wadą nieważności
- - z naruszeniem art. 75 kpa przez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego.
W uzasadnieniu skargi Wójt Gminy K. podniósł, że w dacie wydania decyzji z dnia [...] czerwca 1997r. opierał się na aktualnych wpisach do ewidencji gruntów, a o zmianach własnościowych w odniesieniu do działek [...] i [...] dowiedział się dopiero w dniu 30 czerwca 1997r. z pisma Urzędu Rejonowego w R. Zdaniem skarżącego nie było podstaw do zastosowania przesłanek z art. 156 kpa, bowiem, w świetle orzecznictwa NSA, rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które powoduje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, natomiast inwestycja sieci kanalizacyjnej służyła ogółowi społeczności lokalnej i nawet, gdyby została wydana z naruszeniem art. 32 ust 4 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1997r. – Prawo budowlane, to naruszenia tego nie można uznać za rażące.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Stosownie do przepisu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, oz.1270), dalej ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany granicami skargi, co oznacza, iż władny jest usunąć zaskarżoną decyzję z obrotu prawnego również z innych przyczyn niż zarzuty wskazane w skardze.
Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej, gdyż zaskarżona decyzja zapadła z rażącym naruszeniem art. 139 kpa, co skutkowało wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności, należy stwierdzić, iż narusza ona jedną z podstawowych zasad jaką jest zakaz reformationis in peius sformułowany w art. 139 kpa.
Stosownie do brzmienia tego przepisu, wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej, możliwe jest tylko w dwóch przypadkach: gdy zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.
Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż decyzja organu I instancji, stwierdzała nieważność decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] czerwca 1997r., jedynie w części dotyczącej przebiegu kanalizacji sanitarnej przez działki nr. [...] i [...]., zaś w pozostałej części odmawiała stwierdzenia jej nieważności.
Wójt Gminy K. złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia, kwestionując jedynie część decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2006r., w zakresie wyżej opisanym. Zakres odwołania wynikał wprost z jego żądania oraz uzasadnienia.
Należy zatem podkreślić, iż rozstrzygniecie przez organ odwoławczy w zakresie nieobjętym odwołaniem, wykraczało poza kompetencje tego organu i stanowiło rażące naruszenie art. 127 § 1 i 2 kpa.
Tymczasem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając w postępowaniu odwoławczym, decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2006r., i stwierdzając nieważność decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] czerwca 1997 w całości, naruszył zakaz reformationis in peius, bowiem orzekł na niekorzyść strony odwołującej, nie wykazując przy tym, iż orzeczenie organu I instancji rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny.
Wskazana wyżej argumentacja, zwalniała Sąd z obowiązku ustosunkowania się do merytorycznych zarzutów skargi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 §1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).Sąd orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie w pkt II i III wyroku oparto na brzmieniu art. 152 i 200 cytowanej ustawy.