Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia na wniosek Prezydenta Miasta [...] nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...].
W decyzji pouczono stronę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że decyzja została doręczona w dniu 24 sierpnia 2015 r.
W dniu 24 września 2015 r. Prezydent Miasta [...] (dalej jako skarżący) wniósł za pośrednictwem organu skargę na przedmiotową decyzję. Skarżący w skardze zawarł informację, że zaskarżoną decyzję otrzymał w dniu 24 sierpnia 2015 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym, w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W rozpoznawanej sprawie, decyzję stanowiącą przedmiot skargi wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, doręczono skarżącemu w dniu 24 sierpnia 2015 r. (zpo w aktach administracyjnych organu). Oznacza to, że termin 30 dni na złożenie skargi przypadał na dzień 23 września 2015 r. i był ostatnim dniem na uruchomienie postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiotowej sprawie. Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarga została nadana w Urzędzie Pocztowy [...] w dniu 24 września 2015 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi (koperta, w której nadano skargę k. 5).
W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżący wniósł skargę z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a, co czyni skargę spóźnioną.
Mając zatem na uwadze, że czynność w postępowaniu podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, co orzeczono w sentencji postanowienia.