Uzasadnienie
Minister Infrastruktury decyzją znak [...] wydaną [...] września 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z [...] czerwca 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z [...] marca 2008 r. nr [...] poświadczającej zgodność warunków lokalowych stacji pojazdów z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów rodzaju B o rozszerzonym zakresie c.d.e.f. oraz w części odmawiającej wydania poświadczenia do wykonywania badań rodzaju A. W uzasadnieniu organ przedstawił tok postępowania nieważnościowego od momentu złożenia wniosku - tj. od 11 marca 2010 r.
We wniosku tym H. R. powołując się na treść art. 156 § 1 pkt 1 kpa wskazał, że decyzja objęta wnioskiem została wydana przez organ, który nie był właściwy dla jej wydania.
Zdaniem wnioskującego Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego nie posiada kompetencji do wydania decyzji w zakresie stacji kontroli pojazdów, o czym świadczy treść przepisu art.
44. ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122, poz. 1321, z późn. zm.) który - w jego ocenie - wyczerpująco określa kompetencje TDT, jak również - rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 marca 2001 r. w sprawie nadania statutu Transportowemu Dozorowi Technicznemu (Dz. U. Nr 16, poz. 184, z późn. zm.), który wskazuje dodatkowe kompetencje właściwości TDT.
W ocenie wnoszącego ww. przepisy jednoznacznie wskazują zadania, które mogą być realizowane przez TDT. Zdaniem strony, wskazanie w art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), jest wskazaniem incydentalnym, które nie może być traktowane jako ustawowa kompetencja do kontrolowania i orzekania w sprawach związanych z funkcjonowaniem stacji kontroli pojazdów.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] Minister Infrastruktury umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...]. Jako uzasadnienie podał, iż WSA wyrokiem z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1460/08 oddalił skargę H. R. na w/w decyzję, a okoliczność ta wyklucza możliwość ponownego badania czy decyzja ta jest prawnie wadliwa. Minister Infrastruktury podniósł, iż prawomocny wyrok oddalający skargę oznacza, że kontrolowana przez sąd decyzja nie jest wadliwa, w związku z czym ograniczona jest możliwość weryfikacji takiej decyzji w trybie nadzwyczajnym. Na poparcie tego argumentu przytoczona została uchwała NSA z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09.
Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję I instancji, umarzającą postępowanie.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi H. R..
WSA wyrokiem z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1958/10 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja Ministra Infrastruktury zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu ocena zakresu powagi rzeczy osądzonej w odniesieniu do konkretnej sprawy administracyjnej powinna odbywać się zawsze w określonym kontekście, którego granice wyznacza z jednej strony zakres dokonanej przez sąd kontroli, a z drugiej strony fakt korzystania z "res iudicata".
Mając na uwadze powyższe Sąd wskazał na konieczność przeprowadzenia postępowania wstępnego na okoliczność stwierdzenia, czy w dotychczasowych postępowaniach sądowo-administracyjnych doszło do rozważenia (...) okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym je do wzruszenia.
Organ I instancji, biorąc pod uwagę całokształt materiału dowodowego oraz zalecenia zawarte w wyroku z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1958/10, po analizie wydanych w sprawie poprzednich rozstrzygnięć organów administracji publicznej, jak też zapadłych wyroków stwierdził, iż w tej sprawie nie była dotychczas przeprowadzana analiza oceny prawnej zarzutu zawartego we wniosku strony z dnia [...] marca 2010 r. dotyczącego wydania przez Dyrektora TDT decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości.
Mając na uwadze powyższe, Minister Infrastruktury dokonał merytorycznej analizy zarzutów podnoszonych przez stronę i stwierdził, że: jak słusznie strona zauważyła we wniosku z dnia [...] marca 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W rozpatrywanej sprawie podstawą działania Dyrektora TDT jest przepis art. 83 ust.
3. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr. 108, poz. 908, z późn. zm.), zgodnie z którym stacje kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który (...) posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganymi odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Zgodnie natomiast z art. 83 ust.
4. ww. ustawy, przedmiotowe poświadczenie wydaje za opłatą, w drodze decyzji, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego, po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów. Transportowy Dozór Techniczny powstał na mocy art.
42. ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122, poz. 1321 z późn. zm.) w miejsce likwidowanych specjalistycznych organów dozoru technicznego podległych ministrowi właściwemu do spraw transportu tj. organu kolejowego dozoru technicznego (KDT) i dozoru technicznego żeglugi morskiej, przejmując ich kompetencje. Funkcjonuje jako państwowa osoba prawna i prowadzi działalność gospodarczą na podstawie ww. ustawy oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 marca 2001 r. w sprawie nadania statutu Transportowemu Dozorowi Technicznemu (Dz. U. Nr 16, poz. 184, z późn. zm.). TDT, zgodnie z art. 43 ww. ustawy o dozorze technicznym, podlega Ministrowi Infrastruktury. Minister Infrastruktury nadaje statut TDT, określa w nim szczegółowy zakres działania TDT, jego strukturę organizacyjną, siedziby oddziałów terenowych i zasady udzielania pełnomocnictw. W imieniu Ministra Infrastruktury, działania TDT nadzoruje Departament Transportu Drogowego.
Zgodnie z powyższym, zdaniem organu przepisy zawarte w akcie prawnym rangi ustawy (art. 83 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym), stanowią upoważnienie udzielone przez ministra właściwego do spraw transportu, do przeprowadzania przez Dyrektora TDT czynności sprawdzających oraz wydawania lub też odmowy wydania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów z wymaganymi odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań.
W świetle powyższego, argumentację zawartą w uzasadnieniu wniosku strony z dnia [...] marca 2010 r., iż brak jest przepisu materialnego wskazującego, iż kompetencje danego podmiotu mogą być zawarte jedynie w jednym bądź dwóch aktach prawnych, należy uznać za nie zasadną.
Minister Infrastruktury nie stwierdził zaistnienia przesłanek, które uzasadniały by wydanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...], a tym samym, podstaw stwierdzenia nieważności tej decyzji w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł H. R. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] "[...]" w Szamotułach. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z [...] czerwca 2011 r. skarżący zarzucił organowi, iż nie dowiódł zasadności wydania decyzji przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego, a więc odmówił wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2011 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje wówczas, gdy Sąd stwierdza, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga nie jest zasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z [...] czerwca 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z [...] marca 2008 r.
Decyzja kontrolowana wydana została po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2011 r. Ocena prawna i wytyczne wskazane przed Sąd - na podstawie art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wiązały organ przy ocenie objętej wnioskiem decyzji z [...] marca 2008 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że we wniosku z dnia [...] marca 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji H. R. wskazał przesłankę nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 1 kpa - tj. zgłosił zarzut wydania decyzji przez organ niewłaściwy do jej wydania Sąd podkreślił, że wprawdzie decyzja objęta wnioskiem była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jednakże zarzut zaistnienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 1 kpa został podniesiony dopiero we wniosku z marca 2010 r. W ocenie Sądu analiza uzasadnienia wyroków wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracji publicznej nie wskazuje na dokonanie oceny prawnej tego zarzutu.
Z tych względów Sąd uznał, że obowiązkiem organów będzie dokonanie oceny dopuszczalności żądania wnioskującego wszczęcia postępowania nieważnościowego, mając na uwadze ocenę prawną dokonaną w uchwale NSA z 27 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09 i w zależności od jej wyniku podjęcie rozstrzygnięcia przewidziane przepisami prawa, stwierdzające niedopuszczalność wniosku i odmawiające wszczęcia postępowania lub rozpatrujące sprawę merytorycznie.
Wykonując wytyczne w/w wyroku organ ocenił objętą wnioskiem decyzję, uznając, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienianych w art. 156 § 1 kpa odmówił stwierdzenia jej nieważności.
W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności rozstrzygnąć należy jakie są kompetencje Transportowego Dozoru Technicznego w zakresie istotnym dla rozpoznania sprawy.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r., o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122, poz. 1321 z późn. zm.) dozorem technicznym są określone ustawą działania zmierzające do zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania urządzeń technicznych.
Dozór techniczny jest wykonywany przez jednostki dozoru technicznego. Jedną z takich jednostek jest Transportowy Dozór Techniczny (TDT) (art. 42 ust. 1 cyt. ustawy).
Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 marca 2001 r. w sprawie nadania statutu Transportowemu Dozorowi Technicznemu (Dz. U. Nr 16, poz. 184) określa w § 4 statutu jaki jest zakres działania TDT. Stosownie do postanowień tego przepisu do zakresu działania TDT należy wykonywanie zadań określonych w art.
- 44. ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, a w szczególności m.in.:
- - wykonywanie dozoru technicznego nad urządzeniami technicznymi wymienionymi w art. 44 pkt 1 ww. ustawy oraz innymi urządzeniami technicznymi podlegającymi dozorowi TDT na podstawie odrębnych przepisów,
- - wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach wynikających z wykonywania dozoru technicznego.
W przypadku Stacji kontroli pojazdów zgodnie z przepisem art. 83 ust. 3 pkt 5 oraz ust. 4 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego poświadcza w drodze decyzji zgodność wyposażenia i warunków lokalowych z wymogami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów. Poświadczenie powyższe wydaje się po dokonaniu sprawdzenia stacji kontroli pojazdów. Szczegółowe wymagania w stosunku do stacji kontroli pojazdów określone są w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 10 lutego 2006 t. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do stacji przeprowadzających badania techniczne (Dz. U. Nr 40, poz. 275).
Analiza powyższych regulacji prowadzi do wniosku, ze decyzja Dyrektora TDT jest decyzją poświadczającą określony stan faktyczny, tj. czy stacja podlegająca sprawdzeniu spełnia wymagania dotyczące wyposażenia i warunków lokalowych określone w odpowiednich przepisach szczególnych. Do zakresu kompetencji tego organu nie należy natomiast rozstrzyganie, jakiego rodzaju badania techniczne jest uprawniona wykonywać określona stacja kontroli pojazdów, a jedynie potwierdzenie czy jest ona przygotowana lokalowo i sprzętowo do ich przeprowadzenia. Wskazane powyżej przepisy ograniczają uprawnienia tego organu do spraw technicznych, co oznacza, że po przeprowadzeniu sprawdzenia danej stacji kontroli pojazdów organ, w drodze decyzji, potwierdza ustalony stan faktyczny, poświadczając zgodność wyposażenia i warunków lokalowych z wymogami określonymi we wskazanym powyżej rozporządzeniu, bądź też odmawiając wydania takiego poświadczenia, gdy zgodność taka nie będzie zachodzić.
Z tych względów - w ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że objęta wnioskiem skarżącego - o stwierdzenie jej nieważności decyzja z dnia [...] marca 2008 r. nie jest dotknięta wadą kwalifikacyjną wskazaną w art. 156 § 1 pkt 1 kpa.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.