Uzasadnienie
W dniu [...] maja 2011 r. Rada Gminy K. - na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz § 23 ust. 2 pkt 2, 3, 5 statutu Gminy K. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2009 r. Nr [...], poz. [...]) - wydała oświadczenie (opinię, deklarację) nr [...] w sprawie znieważania organów i funkcjonariuszy publicznych Gminy K. W akcie tym organ podał, że W. S. wraz z ojcem J. S. od lat nękają organy Gminy K. Organ zauważył, iż zakres i tematyka żądanych przez W. S. i J. S. informacji publicznych w ostatnim czasie znacznie rozszerzyły się oraz nasiliła się częstotliwość składania wniosków, a do dnia wydania przedmiotowego aktu złożyli oni w Urzędzie Gminy w K. ponad 250 wniosków, skarg, zażaleń i wezwań, głównie z zakresu dostępu do informacji publicznej. Zdaniem organu, działalność W. S. i J. S. ma na celu doprowadzenie do całkowitego paraliżu i zdyskredytowania organów gminy, gdyż z ich inicjatywy często prowadzone są równolegle postępowania w tych samych sprawach przed sądem administracyjnym, wojewodą, samorządowym kolegium odwoławczym, jak również w gminie, co wywołuje chaos i narusza porządek prawny.
Organ wskazał, że w skargach kierowanych do organów administracji publicznej oraz sądów, jak również w wypowiedziach i wystąpieniach publicznych zarzucają oni organom gminy popełnianie przestępstw, fałszerstwa dokumentów, łamanie przepisów Konstytucji RP, samowolę w wydatkowaniu publicznych środków, nieprawidłowości w procedurze zlecania gminnych inwestycji, przy czym nie zawiadamiają osobiście organów ścigania o rzekomych przestępstwach i nieprawidłowościach, co wyczerpuje znamiona czynu karalnego – zniewagi.
W przedmiotowym akcie Rada Gminy K. zobowiązała Wójta i Przewodniczącą Rady Gminy do podjęcia stosownych kroków prawnych, których celem jest ochrona na drodze karnej i cywilnoprawnej dobrego imienia i statusu organów oraz funkcjonariuszy publicznych Gminy K. Pismem z dnia 5 września 2011 r. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. akt Rady Gminy K., który określił jako uchwałę oraz zwrócił się o stwierdzenie jej nieważności.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy K. wskazała, że zaskarżony dokument nie jest uchwałą, lecz został wydany na podstawie § 23 ust. 2 statutu Gminy K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej.
Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej ppsa:
§ 1. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
§ 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
§ 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
W niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż kwestionowany akt Rady Gminy K. nie stanowi uchwały, ani zarządzenia tego organu w rozumieniu art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy. Jak wynika z § 23 ust. 2 statutu Gminy K., oprócz uchwał Rada może podejmować m.in. deklaracje zawierające zobowiązanie się do określonego postępowania, oświadczenia zawierające stanowisko w określonej sprawie, opinie zawierające oświadczenia wiedzy oraz oceny. Zaskarżony akt należy uznać za oświadczenie (opinię, deklarację), o których mowa w § 23 ust. 2 statutu Gminy. Akt ten nie podlega zatem kontroli sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
Z tych przyczyn na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.