Uzasadnienie
A O wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zarządzenie Prezydenta [...] nr [...] z [...] lipca 2012 r. w części dotyczącej ujęcia w gminnej ewidencji zabytków Miasta [...] pod nr. [...] w załączniku do zarządzenia budynku przy ul. [...] w [...].
Wniesienie skargi poprzedzało złożenie wniosku o usunięcie naruszenia prawa, na które organ odpowiedział – odpis odpowiedzi doręczono skarżącemu 22 sierpnia 2019 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zaskarżone zarządzenie na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) podlega kognicji sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1950/12).
W tym kontekście wskazać należy, że 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935, dalej: ustawa nowelizująca). Zmieniła ona m.in. treść art. 52 i 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 446).
Art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed nowelizacji stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Art. 2 pkt 1 lit. a ustawy nowelizującej wyeliminował wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, art. 52 i art. 53 p.p.s.a., jak również przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zatem dla ustalenia, która wersja art. 52 i 53 p.p.s.a. ma zastosowanie w danej sprawie rozstrzygająca jest nie data wniesienia skargi, lecz data wydania zaskarżonego aktu.
Zaskarżone zarządzenie zostało wydane [...] lipca 2012 r., czyli przed wejściem w życie ustawy nowelizującej (co nastąpiło 1 czerwca 2017 r.), a zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w brzmieniu sprzed nowelizacji należało wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Skarżący w niniejszej sprawie skierował do organu takie wezwanie, na które odpowiedź otrzymał 22 sierpnia 2019 r. Oznacza to, że – stosownie do treści art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji – od tej daty liczyć powinno się termin do wniesienia skargi, który upływał 23 września 2019 r.
Sąd dostrzega, że skarżący złożył skargę 18 września 2019 r. bezpośrednio w Sądzie – przy czym wskazać należy, że zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi – oraz 25 września 2019 r. nadał skargę pocztą do organu.
Pierwsza ze skarg została przekazana przez Sąd do organu 25 września 2019 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), zatem już po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym termin do wniesienia skargi w przypadku jej wniesienia na skutek błędnego zaadresowania bezpośrednio do sądu będzie zachowany, jeżeli sąd ten przed upływem terminu przekaże ją właściwemu organowi lub zaadresowaną odda w polskim urzędzie pocztowym (por. postanowienie NSA z 30 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 1657/15, publ. CBOSA).
Druga ze skarg została wniesiona niewątpliwie z przekroczeniem ustawowego terminu.
W konsekwencji żadna ze skarg nie została wniesiona w terminie. W sprawie bowiem nie mógł mieć zastosowania art. 52 § 4 p.p.s.a. wobec brzmienia art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej i wydania skarżonego zarządzenia przed wejściem w życie nowelizacji.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, iż sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia