Uzasadnienie
Sygn. VII SA/Wa 244/11
Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem znak [...] wydanym [...] listopada 2010r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 k. p. a utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] października 2010r. przekazujące Wojewodzie [...] pismo M. J. z [...] września 2010r. " korekta zażalenia na postanowienie Wojewody [...] z [...] września 2010r ".
W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że ponieważ pismo M J. dotyczyło korekty zażalenia na postanowienie Wojewody [...] [...] września 2010r. a do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wpłynęło zażalenie którego dotyczyła korekta – biorąc pod uwagę treść art. 129 § 1 k. p. a, uzasadnionym było przekazanie pisma do organu do którego winna być wniesione.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. J., zarzucając organowi naruszenie art. 16 i art. 66 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, a więc prawidłowość zastosowania przepisów prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnieni skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145§1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
W rozpoznawanej sprawie takie naruszenia nie wystąpiły, dlatego skarga nie jest zasadna.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że organu administracji publicznej, aby móc wydawać rozstrzygnięcie w danej sprawie, musi być właściwy do rozpoznawania i załatwiania spraw indywidualnych danego rodzaju w świetle przepisów obowiązujących w dacie wydawania decyzji. Taka zasada wynika z art. 19 k. p. a., który stanowi, że organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.
Natomiast rozwinięciem przewidzianego w tym przepisie obowiązku jest art. 65 § 1 k.p.a., który przewiduje, iż w sytuacji, gdy organ administracji, do którego wniesiono podanie jest niewłaściwy w sprawie, winien niezwłocznie przekazać go organowi właściwemu. Przepis ten chroni stronę przed skutkami nieznajomości prawa w zakresie m. In. Formułowania żądań i kierowania ich do niewłaściwych organów.
Z treści pisma skarżącego z 20 września 2010r. skierowanego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wynika jednoznacznie, że stanowi ono korektę zażalenia z [...] września 2010r. na postanowienie Wojewody [...], przy czym w dacie jego złożenia organ nie otrzymał od Wojewody zażalenia z aktami, ani też nie posiadał wiedzy o złożeniu zażalenia.
W tej sytuacji biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 129 § 1 k. p. a. środek odwoławczy wnosi się za pośrednictwem organu, który wydał rozstrzygnięcie w pierwszej instancji – organu na podstawie art. 65 § 1 k. p. a przekazał pismo temu organowi.
Należy również podkreślić, iż przedstawiony w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 63 § 3 k. p. a. w ocenie sądu nie jest zasadny.
Zwrot bowiem podania w oparciu o ten przepis dotyczy dwóch sytuacji tj. wniesienia podania do organu niewłaściwego a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych pisma lub sytuacji gdy organem właściwym jest sąd powszechny.
W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie te przesłanki nie zaistniały.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.