Uzasadnienie
W dniu 17 grudnia 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga M.G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazał, że jest samotnym, schorowanym człowiekiem nie wychodzącym z domu ze względu na przebytą operację nóg. Skarżący dodał, że nie miał mu kto pomóc w prowadzeniu sprawy, a mający przyjechać do niego kuzyn dotarł za późno, bo po terminie do wniesienia skargi do Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (wyrok NSA z dnia 11 lutego 2003r., II SA 4162/01). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z dnia 2 października 2002r., V SA 793/03).
W niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie wykazał, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy.
Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że powołany przez skarżącego powód nie stanowi nadzwyczajnej przeszkody, która uniemożliwiłaby zachowanie trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. Skoro w zaskarżonym postanowieniu organ poinformował skarżącego o przysługującym mu prawie i terminie do wniesienia skargi do Sądu, to skarżący przy dołożeniu minimum staranności w prowadzeniu swojej sprawy mógł dokonać czynności w terminie.
Zauważyć bowiem należy, że nadanie skargi do Sądu nie jest czynnością, którą skarżący musiał dokonać osobiście. Wykonanie tej czynności wnioskodawca mógł zatem zlecić innej osobie, gdyż osobiste nadanie skargi do Sądu nie jest konieczne.
Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności świadczących o tym, że operacja nóg miała miejsce w tym samym czasie, w którym bieg termin do wniesienia skargi. Ponadto, w żaden sposób nie wykazał w jakim terminie przebywał u niego kuzyn i czy poza nim nie mógł zlecić dokonania tej czynności innej osobie.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy i że dołożył szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych.
Z tego też względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.